آینه
ایران کارنامه 1000روزه دولت روحانی سعید لیلاز: اگر میزان ورود منابع ارزی آزادشده به کشور بیشازحد زیاد شود تجربه تلخ سالهای دوره دولت قبل تکرار خواهد شد. در آن دوران تعادل بین قیمت دلار و نرخ واردات به هم خورد و نرخ تورم بهشدت افزایش یافت. دولت هم برای کنترل تورم سیاست افزایش سهبرابری واردات کالا را دنبال کرد و در نتیجه اقتصاد و فضای اقتصادی کشور تجربه تلخی را فراروی خود دید. تعادل بین قیمت دلار و نرخ تورم هم از دو طریق کلی محقق خواهد شد؛ یکی لگامزدن به سیاستهای پولی از طریق کاهش نرخ تورم و دیگری هم لگامزدن به میل مصرف منابع ارزی آزادشده. اکنون با اتخاذ سیاستهای مدبرانه؛ اقتصاد کشور در مسیر حرکت مناسبی قرار دارد. هم انتخابات هفتم اسفند و هم انتخابات 10 اردیبهشت نشان داد که مردم به سیاستهای دولت و مخصوصا سیاستهای ثباتزای اقتصادی دولت یازدهم اعتماد کامل دارند. در دوسالو 9 ماه گذشته سیاستها و اقدامات دولت در حوزههای مختلف در یک کفه ترازو قرار گرفت و بوقهای تبلیغاتی مخالفان تندروی دولت و نیز دوره قبل از دولت روحانی را در کفه دیگری قرار دادند. بااینحال آنچه در انتخابات مجلس مشاهده شد، رأی اعتماد مردم به سیاستها و اقدامات دولت یازدهم محسوب میشود. نکته آخر آنکه سه ماه از اجرای برجام گذشته است و باوجود آثار متعددی مانند افزایش خیرهکننده صادرات و فروش نفت ایران، هنوز بسیار زود است تا آثار کامل آن را بر اقتصاد ایران و معیشت مردم مشاهده کرد.
اعتماد گامهای اولیه عباس عبدی: بهترین حالت برای ترکیب هیأترئیسه مجلس این است که فراکسیونها کمابیش به نسبت وزن نیروهایشان، در هیأترئیسه هم حضور داشته باشند. اشتباهات مجالس قبلی را نباید مرتکب شد که ترکیب نهایی براساس اکثریت عمل شود و هر گروهی که نصف بعلاوه یک را دارد، کل هیأترئیسه را از آن خود کند. این اشتباه و تمامیتخواهی است. بنده برای نخستین بار در روزنامه سلام و در نقد انتخاب هیأترئیسه آن مجلس که از جناح چپ بودند، به این نکته اشاره کردم. بیایید انتخابات را به صورت غیررسمی و براساس وزن گروهها انجام دهید و تمرین همکاری و در کنار یکدیگربودن را در هیأترئیسه بنمایید. البته قضیه ریاست مجلس فرق میکند. به نظر میرسد که ایجاد دوگانه اصلاحطلب و اصولگرا در مجلس فعلی صحیح نیست. بلکه مسئله محوری امروز ایران، موافقت یا مخالفت با برجام است. برجام یک مجموعه ذهنیتی گسترده است که موضوع محوری امروز جامعه ایران است. اگر توجه کنیم به خوبی خواهیم دید که بیشتر مسائل چالشی کشور پیرامون این توافق است. بنابراین فراکسیون اصلی مجلس که شاید حدود ٢٥٠ نفر عضو دارد، طرفدار برجام است و مسئله ریاست مجلس را باید در قالب این فراکسیون و بیرون از صحن علنی مجلس حل کرد. بههیچوجه نباید اجازه داد که انتخاب رئیس مجلس تأثیری منفی بر این اتحاد و تقسیمبندی داشته باشد. اگر چنین شود همه بازنده انتخابات مجلس خواهیم بود.
کیهان رمزگشایی از پروژه محرمانه افراطیون محمد ایمانی: تأکید آن شبه استراتژیست خردهپا و مقلّد بر اینکه «مجلس دهم دو فراکسیون دارد؛ برجامیان و نابرجامیان» را باید در دل همین پروژه «حاکمیت دوگانه» و نرمالیزاسیون معطوف به انقلابزدایی از جمهوری اسلامی بازخوانی کرد. بدین معنا اگر تا دیروز هُلدادن دولت به فشلی و ناکارآمدی و معطلی در قواره «برجام و دیگر هیچ» حمل بر خطا و بدفهمی میشد، پس از این تداوم مدل مدیریتی «برجام و دیگر هیچ» و عرضه برجام (با خاصیت محتمل پایانیافته) در قبال هر پرسش از کارکرد و کارنامه و مسئولیت اجزای اقتصادی یا فرهنگی و اجتماعی دولت، قطعا خط خیانت است و بازی در سناریوی دشمن برای ناکارآمدسازی دولت و پمپاژ نارضایتی به افکار عمومی محسوب میشود... برجام اگر هیچ خاصیت ارزشمندی نداشت، دستکم راستیآزمایی و ژنتیکشناسی شیطان بزرگی بود که با بزک به عرصه افکارعمومی ما بازگشته بود. اکنون انزجار از آمریکا در ایران دوچندان است که قبل از توافق وین و ژنو بود. این سرمایه اجتماعی را باید مغتنم شمرد و مقدمه اقدام و عمل و حرکت ملی معطوف به رشد و رونق و پیشرفت اقتصادی - فرهنگی قرار داد. مذاکره و برجام منطقا برای کشور ما طریقیت داشت نه موضوعیت و اکنون اصرار بر «برجامزدگی» و «در برجام ماندگی» در حقیقت اصرار بر فشلسازی مدیریت عمومی کشور و فسیلسازی افکار عمومی و پویش نخبگان است. باید از منطق اضمحلالی «سنگوارهشدن» و به انجماد فکر و اقدام و عمل رسیدن یا القای استیصال و جبریت تسلیم در برابر مستکبران بهمثابه یک خیانت بزرگ اجتناب ورزید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.