تصحیح و پوزش
شرق: در گفتوگویی که 13 اردیبهشت در همین صفحه با ارشد طهماسبی انجام شد، بهخاطر کمبود جا مجبور شدیم بخشی را حذف کنیم. متأسفانه تیتر مصاحبه از همین بخش انتخاب شده بود که ضمن پوزش بابت حذف آن، توجه شما را به سؤال و جواب حذفشده، جلب میکنیم: «سؤال: لطفی گاهی اطرافیان و موسیقیدانها را مورد نقد قرار میداد، نگاه شما به این نوع نقدکردن چیست؟» جواب:«نقد به معنای خردهبینی و بدگویی نیست، نقد سازنده به این معناست که راه را باز کند، اندیشههای ما را پالایش بدهد و بتواند کاری کند که همه ما همسو با هم به جامعه بهتری برسیم. اما اینکه مخاطب نقد چه کسی است و دارای چه فرهنگی است و منقد نیز با چه لحن و چه زبانی صحبت کند، بحثی است که من نمیخواهم وارد آن بشوم و اینکه زبان نقد لطفی چگونه بوده است و دیگران چقدر میپذیرفتند و اصلا این نقدها بجا بود یا خیر را نمیدانم، اما یک چیز را میدانم و آن اینکه جامعه موسیقی ما تحمل نقد بسیار کمی دارد به دلیل اینکه موسیقیدانها به این عادت کردهاند که همهجا توسط مخاطب تحسین شوند. حتی من بر این عقیده هستم که کنسرتها هم بتواند نقد شود. جامعه مخاطب عادت به تحسین و تشویق در سالن کنسرت دارد و رسم هم بر این است که بعد از اجرا میایستند. این بلندشدن به این معنی است که ما از این موسیقی سرشار شدیم، از همینجا میتوان نقد را شروع کرد. مخاطب کنسرت اگر احساس میکند که اجرا برایش دلنشین نیست و موسیقی دلپذیری نشنیده یا اهالی موسیقی کمکاری کردهاند در مواجهه باید از همینجا شروع کند و حداقل برنخیزد. اینکه در تمام سالنهای ما دست میزنند، هو میکشند و غوغا میکنند و سراپا میایستند این به آن معناست که همه موسیقیدانها کار خود را درست انجام میدهند و توانستهاند موسیقی نابی را عرضه کنند و ما میدانیم که اینگونه نیست و بسیاری از مخاطبان بعد از کنسرت شاکی و ناراضی هستند. پس این سؤال پیش میآید که چرا محکم دست میزنید؟ و چرا میایستید؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.