من با اماس زندگی میکنم
مریم پیمان
مریم یک؛ «تپش قلبم خیلی بالاست. احساس میکنم جهان میزند و هر چیزی حرکت میکند جز من. ایستادهام. ایستادهای بدون حرکت و ترسیده از نبودن. در همه چهار حمله گذشته فکر میکردم خوشبختم، چون زنده هستم، راه میروم، میبینم و دستهایم مشکلی ندارند. خوشبختی را در بودن «دیگرانی» در اطرافم میدیدم که سببی و نسبی یا دوستانه و حتی ترحمآمیز در کنار من بودند. اما امروز، من اینجا ایستادهام با کمی سستی در پاهایم، تاری در دید و خارش و لرزشی در دست. به هیچ «دیگری» جز خدا فکر نمیکنم. خدایی که در هر شرایطی هست و هیچ کار غیرقابل پیشبینی بدی انجام نمیدهد و همه سورپرایزهایش سرشار از شادی و امید است. خدایی که خود خودم را به هر شکلی که باشم، میپذیرد و حتی وقتی از دستم عصبانی است، فریاد شیرین همراهی میزند. با وجود همه نشانهها نمیترسم از حمله. نمیترسم از ناتوانی. نمیترسم از «همین»بودن. من «همینم» با «همین» مختصات؛ زنی در آستانه میانسالگی با یک بیماری صعبالعلاج. مریم دو؛ قلبم کمی تند میزند. «خب! طبیعی است، میخواستی این همه کار و استرس را اوایل بهار به جان نخری و دنبال آرمانهای دستنیافتنی یک سوپرانسان نروی. اصلا حواست هست؟ قرصهایت، ساعت خواب و بیداری، فشار تصمیمهای عجیب و غریب و... همهوهمه بههم ریخته است. بهار هم که بهانهای برای تشدید نشانههاست. پس از چی میخواهی نق بزنی و بگویی اوضاع بد است؟... امان بدهد خب! من که چیزی نگفتم. داشتم درددل میکردم. خواستم بگویم که اوضاع بد نیست و بهتر از تصور و نگاه همیشه بدبینانه من است. خواستم بگویم اصلا فکر نمیکردم که بتوانم در کنکور با کمترین تلاش بهترین جواب را بگیرم و همزمان رشتههای مختلف را بخوانم و کار کنم و حتی ازدواج کنم. خواستم بگویم بالاتر از حد تصورم بودم تا آن روز! آن روز کذایی ... روزی که باور کردم ضعیف هستم. واقعیت این است که من در یک فرایند باور کردم که « نمیتوانم» و چند سالی با توهم ناتوانی زندگی کردم. توهمی که نهتنها بیماری را پیشرفته کرد بلکه من را از «من» به عبارتی عقب انداخت. چشم باز کردم و دیدم دهه 20 زندگیام به پایان رسیده است و وای بر من و رویاهایم! بزرگترین اشتباهم این بود که محدودیتهایم را در کنار تواناییهایم ندیدم و رویاهایم را بر اساس واقعیت برای محققشدن برنامهریزی نکردم. بیماری را بیش از توانش باور کردم و فکر کردم آن است که کارها در دستش است. باید همین روزها به دکتر سر بزنم. از حجم و فشار کارها حتی عیددیدنی هم نرفتم، اما الان چشمهایم، بخواهم و نخواهم یادم انداختند که یکی از مهمترین یاوران همیشگی من، همین دکتر عزیزی است که با هزار شوخی و خنده بزرگترین درسهای زندگیام را به من داده است. جملههایش دوباره در ذهن من تکرار میشود؛ «یکبار حق زندگی داری و بزرگترین چیزی که داری همین حق و امکان است ... هیچکس جای تو قرار نیست زندگی کند و درد بکشد، پس به خاطر «هیچچیز» و «هیچکس»، سلامتیات را به بازی نگیر...»... «بله! من از تنها حقی که در حقوق بشری نیست و خدایی به بزرگی خدای من، آن را به من داده است، میخواهم استفاده کنم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.