چهره وحشتناکتر جنگ در سوریه
کشف و انهدام بزرگترین شبکه تجارت انسانی در شهر «جونیه» لبنان، یکبار دیگر چهره وحشیانه و پنهان تر تروریسم در سوریه را نشان داد؛ چهرهای که عمدتا از چشم طرفهای درگیر در این جنگ اعم از داخلی، منطقهای و بینالمللی مخفی مانده یا بهعمد مخفی میشود. قدرتهای فرامنطقهای بیتوجه به این جنایات، همچنان مشغول بازی خود در شطرنج خاورمیانه بوده و به فکر سودوزیان نظامی یا پیشبرد گفتوگوهای سیاسی خود هستند. اتفاقی که در لبنان افتاد قهقرای سقوط اخلاقی و انسانی را در عصر ما به نمایش گذاشت. 75 زن سوری در چنگ یک شبکه مخوف افتاده بودند که صاحبان لبنانی و سوریشان آن را اداره میکردند. این زنان خود را در تاروپود شبکهای اختاپوسی میدیدند که هیچ راهی جز تسلیمشدن و تندادن به هرگونه خشونت جنسی و روحی نداشتند. این شبکه به کمک یک پزشک معروف لبنانی در مدتی کوتاه دهها عمل سقط جنین انجام داده بود؛ زیرا زنان باید طبق دستورات، بدون استفاده از داروهای ضدبارداری تن به روسپیگری میدادند. اگر جسارت و خطرپذیری چهار نفر از دخترانی نبود که از دست نگهبانان خشن این باند گریخته و خود را به پلیس لبنان تسلیم کردند، یا اگر پاکدستی افسری نبود که مسئولیت این قضیه را برعهده گرفت، هنوز این باند کشف نشده و همچنان به تجارت کثیفش ادامه میداد. البته این تنها شبکهای نیست که با سوریهای آواره تجارت انسانی میکند. پیش از این و بعد از این نیز شبکههای دیگری بوده یا خواهند بود که کشف میشوند؛ شبکههایی که از رنج و دردهای بشری پول درمیآورند. تاجران جنگ این روزها تجارت پررونقی به دست آوردهاند. سریال تازه پخششده «اول باران»، تجارت سازمانیافته با اعضای سوری را نشان میدهد؛ جراحیهایی که به صورت مخفی در انبار یکی از بیمارستانهای لبنان صورت میگرفت؛ چشمی که درآورده یا کلیه و کبدی که در مقابل پولی اندک خریدوفروش میشود و پناهنده بدبختی که امیدوار است با فروش کلیهاش بتواند سوار قایقی شده و خود را به اروپا برساند؛ جایی که تصور میکرد «زندگی جدیدی» در انتظارش است. آنچه در لبنان جریان داشت در ترکیه نیز جریان دارد. شبکههای سازمانیافته کارشان فرامرزی است. یکبار شبکههای تلویزیونی فرانسه نشان دادند حتی بیمارانی در اروپا در معرض عملیات جراحی اعضا قرار گرفته بودند؛ اعضایی که با اطلاع مقامات رسمی در بیمارستان ترکیه جراحی شده و به اروپا انتقال یافته بود. روزنامه لبنانی «السفیر» در آوریل سال 2013 آماری را دراینباره منتشر کرد و نوشت: 18هزار مورد سرقت اعضای انسانی در شمال سوریه تاکنون به ثبت رسیده است. همچنین این روزنامه از شبکهای به نام «شبکه شام» نوشت که وابسته به نیروهای مخالف بوده و بیمارستانی را در سوریه به چیزهایی شبیه دکان تبدیل کرده بود. در این دکان تاجران اعضای انسان کنار بستر بیماران رو به مرگ آماده بودند. بستگان هر کدام از بیماران با پول ناچیزی راضی میشدند. باندهای وابسته به گروه «داعش» نیز در این کار تبحر خاصی دارند. از نظر این گروه خریدوفروش اعضای انسانی به لحاظ شرعی حلال است. برای آنها کشتن کودکان معلول، تصاحب دختران نابالغ و خریدوفروش زنان و... جزء «اصول جدید» تشکیلاتشان است که گویی در آستانه قرن بیست و یکم به کشف آن نائل آمدهاند. بعد مینشینند و درباره جنگ و پیروزیهای میدانیشان یا پیشرفتها در عرصه دیپلماتیک سخن میگویند. کدام جنگ؟ کدام پیروزی؟ پیروزیهای نظامی، سیاسی و دیپلماتیکِ این جنگ هرچه باشد پیامدهای انسانی و اخلاقی آن بسیار بیشتر، بزرگتر، عمیقتر و ماندگارتر است. اینها مشکلاتی است که درمانش چندین نسل طول میکشد. جنگهای گذشته عراق و سوریه یا جنگ لبنان یا فلسطین-اسرائیل که همچنان ادامه دارد، مگر نیست؟ حاصل این جنگها تاکنون چیزی جز عقبماندگی ملتها و ازدستدادن بهترین فرصتهای زندگیشان نبوده است. در همه این جنگها نخستین چیزی که مجاز شمرده میشود کشتن، سربریدن، غصب و خریدوفروش زنان و کودکان است. پرسش اصلی امروز این است: چه کسی میتواند مانع به قهقرا رفتن انسان، تاریخ، اجتماع و اخلاق شود؟ و بهراستی چگونه؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.