آینده واقعیت و مجاز درهمتنیده
جاودانگی رؤیاها
هماکنون اخبار بسیاری در زمینه استفاده از واقعیت مجازی در حوزههایی مانند بازی و سرگرمی به گوش میرسد، اما آینده این فناوری پیشرفته چه خواهد بود؟ آیا این پدیده در همین حوزه محصور خواهد ماند یا وارد عرصههای دیگر هم میشود. واقعیت این است که ما تاکنون واقعیت مجازی و هدستهای واقعیت مجازی را فقط به صورت ابزارهایی برای گیم و تجربه فضاهای سهبعدی یا احیانا کاربردهای بدیع مثل بازسازی اعمال جراحی یا ساختارهای معماری-مهندسی پیچیده در نظر میگرفتیم، غافل از اینکه پس از مدتی، واقعیت مجازی بسیار بیشتر در واقعیت واقعی پیرامونی ما، ترکیب خواهد شد. شرایط کنونیمان را در نظر بگیرید: امروزه دنیای مجازی اینترنت، با دنیای واقعی ما بسیار ترکیب شده است درحالیکه چند سال پیش وضعیت اینگونه نبود. ما باید حتما پشت کامپیوترهای دسکتاپ میرفتیم، مودم را روشن میکردیم و وارد چند سایت میشدیم تا وارد این دنیا شویم. اما هماکنون دنیای مجازی همهجا با ما هست. واقعیت مجازی هم چندصباحی فقط از طریق بهسرکردن هدستهای حجیم در دسترس خواهد بود و ما در ابتدای امر فقط با آن تفریح میکنیم، اما پیشرفت فناوریها و ذهنیت ما، بهزودی کاربردهای تازهای از واقعیت مجازی را به دست خواهد داد: - چه میشود اگر ما به جای ملاقات با آدمها، آواتار دیجیتالی آنها را در فضاهایی دلخواه ملاقات کنیم؟ - چه میشود اگر با همکارمان در فضای بازسازیشده شرکت ملاقات کنیم؟ - چه میشود اگر شرکتهایی پیدا شوند که به دلشکستهها اجازه دهند با رؤیاییترین زیبارویان دنیا یا حتی شخصیتهای تخیلی در فضاهایی رُمانتیک، ملاقات کنند؟ از اینها گذشته، چه میشود اگر مفهوم جدیدی از جاودانگی به کمک واقعیت مجازی خلق شود. چندسالی است جاودانگی دیجیتال، مبحث بحثبرانگیزی شده است. اگر بتوانیم در آینده همه تجربهها، خاطرات، دادهها، استدلالها و سخنان خود را در یک الگوریتم هوش مصنوعی وارد کنیم و اگر پسخوراند این برنامه بتواند یک شخصیت واقعیت مجازی را پديد آورد، آیا ما برای همیشه جاودانه نمیشویم؟ تصور کنید بههمینترتیب، همه شخصیتهای برجسته یا حتی افراد عادی بتوانند جاودانه شوند. تصور کنید بهاینترتیب بتوانیم برای همیشه پدرهاومادرها، خویشاوندان و دوستان نزدیکمان را حفظ کنیم و هر وقت در غم غربت آنها فرورفتیم، زندهشان کنیم! مدتی پیش با خودم فکر میکردم هماکنون هم بسیاری از پدرومادرهایی که فرزند خود را از دست دادهاند، حاضرند برای زندهشدن هرچند مجازی فرزندشان، چه هزینههایی بپردازند، حالا تصور کنید این خیال ناممکن، واقعا عملی شود. اکنون که پای تخیل به میان آمد، دوست دارم دو گام دیگر هم پیش بروم: 1- دنیای آینده، دنیای ذهن و تفکر خواهد بود، چراکه وقتی پای واقعیت مجازی برسد، کالبدها پوستههایی خواهند بود که بهزودی قابل تعویضاند. تنهای واقعی ما در این دنیا، در گوشهای خاک خواهند خورد و ایدهها و تفکرات ما در قالب کالبدهایی به اینسو و آنسو خواهند رفت و کسی چه میداند، شاید زمانی برسد از دست این کالبدهای تصنعی هم خسته شویم. 2- فکر نمیکنید هوش مصنوعی بتواند روزی آنقدر پیشرفت کند که شخصیتهای مجازیِ دوستداشتنیتر و خواستنیتر از دلرباترین ستارههای کنونی و کاریزماترین شخصیتهای سیاسی دنیا بسازد؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.