فرشتهای در ترافیک
بهاره رهنما
داشتم از سر کار برمیگشتم؛ ترافیک امانم را بریده... فایدهای نداشت که بخواهم خطم را عوض کنم، راه تقریبا بسته بود... شب عید بود و آدمها رو هولوهیاهوی عقب ماندن از قافله خرید و نوروز گرفته.
در آن ازدحام چشمم افتاد به او که پالتوی صورتی پوشیده بود و مقنعه سفید روی سر کوچولویش بود و کلاه پالتویش را کشیده بود روی سرش. پوتینهایش هم صورتی بود و نشسته بود ترک بابا روی موتور و سازی را که احتمالا ویلن بود در کیف چرمی انداخته بود پشتش مثل کولهپشتی... . هوا سرد بود و سرش را از بغل گذاشته بود روی شانههای پدر و با دستهای کوچکش چنگ زده بود به کاپشن پدرش. به خودم که آمدم، ترافیک باز شد و او با ویلنش و موتور پدرش رفته بود و دور شده بود... . نقطه صورتی دور شد و دور و رفت به جلو، به آینده. دوست دارم قصهاش را در ذهنم ادامه دهم و بسازم و ادامه بدهم تا روزهای خیلی خوب و دورتَر... . روزهایی که موسیقی زندگیاش را شاد و زیبا کرده و نغمههای خوشآهنگی را در کنسرتهای بزرگ میزند و میشنود... . این آرزو رو با یک آه بلند براش به سمت خدا میفرستم... . و به مسیرم ادامه میدهم... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.