|

تلاقی عجیب هنر عامه‌پسند و سیاست

آن هورنادی

در ماه دسامبر 1970، الویس پریسلی به دیدار ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، در کاخ سفید می‌رود و به او پیشنهاد می‌کند در جنگی که قرار است رئیس‌جمهور با تشکیلات تولید و توزیع موادمخدر در آمریکا در پیش بگیرد، به او کمک کند و به‌عنوان یک مأمور مخفی منصوب شود. عکس گرفته‌شده از این رویداد - دست‌دادن و نیشخند دو مرد که ظاهرا کمترین شباهتی با یکدیگر نداشتند- به تصویری در آرشیو ملی که بیشترین تقاضا برای تماشای آن وجود داشت، بدل شد. لیزا جانسون، کارگردان «الویس و نیکسون»، هنگام کار روی فیلم‌نامه‌ای از جویی ساگال، هانالا ساگال و کری الوز با الهام از این عکس تلاقی عجیب هنر عامه‌پسند و سیاست است رویداد را در قالب درامی تاریخی به سبک‌وسیاق سریال تلویزیونی «مردان دیوانه» تجسم کرده و به نخ‌نماشده‌ترین قطعات موسیقی R&B، رنگ‌مایه‌های پژمرده و جزئیات برگرفته از فرهنگ عامه متوسل شده است. مایکل شانون نقش پریسلی را به‌عنوان موجودی واپس‌گرا و کمابیش وحشی که پس از غرق‌شدن در شهرت با دنیای پیرامون خود بااحتیاط برخورد می‌کند و فقط به نزدیک‌ترین افراد به خود اعتماد دارد، بازی می‌کند. او در اینجا با دوست دوران کودکی خود، جری شیلینگ (الکس پتیفر) همراه است. شانون صدای باریتون آشنای پریسلی را نازک کرده و آن را به کلامی نجواگونه در اکتاو بالاتر و البته غیرمحتمل برای این شخصیت رسانده و سلطان موسیقی پاپ برآمده از شهر ممفیس را واجد خصوصیات شگفت‌آور ملایمت و شکنندگی کرده است. هنگامی که الویس در نهایت موفق به دیدار نیکسون می‌شود - تا اینجا40 دقیقه از فیلم گذشته است- در ابتدا چنین به نظر می‌رسد که او قصد دارد به رئیس‌جمهور بتازد. برخلاف شانون، کوین اسپیسی در نقش نیکسون است که در موضع تهاجمی ظاهر می‌شود. او شخصیت خود را بازیگوش و باذوق نشان می‌دهد و نطق‌های طولانی و تندمزاجانه‌ای را که نیکسون برای آنها شهرت داشت، با زمان‌بندی بی‌نقص و بامزه‌ای به نمایش می‌گذارد. نیکسون در ابتدا تمام سعی‌اش را می‌کند تا از ملاقات با پریسلی خودداری کند. اما بعد متوجه می‌شود که این کار ممکن است در استراتژی جمهوری‌خواهان در جنوب کشور تأثیر مثبتی برجا بگذارد. قرار کار وقتی گذاشته می‌شود که دختر نیکسون، جولی به او تلفن می‌زند. سوای از جذابیت‌های مشخص این رویداد و صحنه‌های سرگرم‌کننده همراهی اسپیسی و شانون، تشخیص اینکه از «الویس و نیکسون» چه مفهومی را قرار است دریابیم، دشوار است. البته فیلم به یادمان می‌آورد که روابط واشنگتن- هالیوود قبلا به اندازه امروز حساب‌شده و مثمرثمر نبود. به‌خوبی می‌دانیم که پریسلی آخرین شخصیت محبوب دنیای سرگرمی نبود که در این حوزه وارد شد. «الویس و نیکسون» موفق می‌شود پرتره دونفره بامزه‌ای از این دو مرد بسازد که اغلب نمی‌توانند تغییراتی را که خود مایل به آن هستند، به وجود بیاورند و حاضر به پذیرش واقعیت نیز نیستند. در حقیقت، آنچه به نظر می‌رسد سوررئال‌ترین عکس تاریخ باشد، بیشتر سبب شده است تا دو مرد که برای بقا به هم چسبیده‌اند، بیش‌ازپیش شبیه به هم به ‌نظر برسند. منبع: واشنگتن‌پست

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.