|

مسئله‌اي به اسم مفقودشدن 32 جلد پژوهش درباره زنان

فخرالسادات محتشمی‌پور*

نتایج پروژه ملی «بررسی اشکال خشونت خانگی» که در دوران اصلاحات در 28 استان کشور توسط وزارت کشور و دانشگاه‌های سراسر ایران انجام شد، نشان می‌دهد 70 درصد زنان ایرانی حداقل یک ‌بار مورد یکی از اشکال خشونت خانگی ازجمله خشونت کلامی، عاطفی، فیزیکی، جنسی و... قرار گرفته‌اند. پس از انجام این پژوهش بود که جلسات متعددی از سوی وزارت کشور با نهادهای مسئول در این زمینه چون نیروی انتظامی، قوه‌قضائیه، بهزیستی و سایر نهادها برگزار و نتایج این پژوهش با آنها در میان گذاشته شد. یکی از نتایجی که در آن جلسات گرفته شد، این بود که در ایران باید خانه‌های امنی مطابق با استانداردهای جهانی ایجاد شود تا محلی باشد برای پناه‌آوردن زنان خشونت‌دیده. از ویژگی‌های این خانه آن است که علاوه بر ایمن‌بودن، زنان خشونت‌دیده در آنها، هم با قوانین موجود در زمینه خشونت و حقوق خود آشنا می‌شوند، هم خدمات مشاوره و روان‌شناسی دریافت می‌کنند و هم از حمایت نیروی انتظامی و پلیس اجتماعی در این خانه‌ها برخوردار هستند و تا زمانی که نهادهای مسئول به این نتیجه نرسند که خانه آنها از ایمنی لازم برخوردار شده است، اجازه برگشت این زنان را به خانه‌شان نمی‌دهند. پس از طرح موضوع ایجاد خانه‌های امن، سازمان بهزیستی مدعی شد چنین خانه‌های امنی را حتی پیش از طرح این موضوع در کشور داشته است. اما پس از بررسی ما و بازدیدهایی که از این محل‌ها داشتیم، متوجه شدیم آنچه بهزیستی تحت عنوان خانه امن از آنها یاد می‌کند، مرکز نگهداری زنان سرپرست خانوار، دختران فراری یا سایر مراکزی از این دست است که استانداردهای خانه امن را ندارند و شاید حتی یک زن خشونت‌دیده از ترس اینکه مبادا با رفتن به این خانه‌ها برچسب بخورد، همچنان در خانه ناامن خود باقی بماند. به همین دلیل در نهایت تصویب شد پنج خانه امن در سرتاسر کشور برای زنان خشونت‌دیده ایجاد شود. این مصوبه هم‌زمان شد با روی‌کارآمدن دولت‌های نهم و دهم و پایان کار دولت اصلاحات. روز تودیع از سمتم در وزارت کشور، بیان کردم تنها آرزویی که دارم جدی‌گرفته‌شدن این مصوبه و ایجاد این خانه‌های امن است. اما متأسفانه پس از اتمام دولت اصلاحات، به‌طورکل آن مصوبه نادیده گرفته شد. به‌طوری‌که چندی‌پیش گفته شد اصلا نتایج پروژه ملی بررسی اشکال خشونت خانگی که 32 جلد بوده، مفقود شده است. من فکر می‌کنم این یکی از بزرگ‌ترین ظلم‌هایی است که در سال‌های اخیر بر زنان ایرانی روا شده است. این در حالی است که اسلام بیشترین ارزش و احترام را برای زن و خانواده قائل است و ما در کشوری اسلامی زندگی می‌کنیم. من معتقدم حکومت اسلامی در برابر کرامت انسان‌ها مسئول و موظف است؛ مخصوصا کرامت انسانی زنان که رکن اصلی خانواده هستند. به همین دلیل لازم است در زمینه ایجاد خانه‌های امن اقدام کند. زیرا اگر از ارزش زن و خانواده می‌گوییم، نمی‌توانیم او را در هر خانه ناامنی حبس کنیم. متأسفانه اتفاقاتی نظیر آنچه درباره اعظم، زن مشهدی افتاد، هرازچندگاهی رسانه‌ای و بعد به فراموشی سپرده می‌شود. من معتقدم اگر می‌خواهیم کرامت انسانی افراد حفظ شود، باید به مواردی مثل منع اشکال خشونت خانگی توجه کنیم. امیدوارم مجلس آینده در این زمینه فعالانه برخورد کند. به علاوه دولت به پژوهش‌های انجام‌شده در این زمینه احترام بگذارد و تلاش کند با انجام اقدامات لازم، مانع از گسترش این‌نوع خشونت‌ها شود.

*مدیرکل اسبق امور زنان وزارت کشور

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.