|

یک مردِ جدی

برنی سندرز. کاندیدای ریاست‌جمهوری آمریکا

وقتی می‌گویند من آدمی بسیار جدی‌‌ام، این را تعریف از خود به حساب می‌آورم. همیشه سیاست را کوششی جدی تلقی کرده‌ام، چراکه سرنوشت ملل، ایده‌آل‌ها و انسان‌هایی را دربر می‌گیرد که نمی‌توانند مهره‌های درون بازی باشند. گمان می‌برم این درکم از سیاست، مرا در سیاست معاصر آمریکا به یک بیگانه تبدیل کرده اما اگر من در مسائل سیاسی جدی‌تر از آن کاندیدایی هستم که از یک مراسم جمع‌آوری اعانه به مراسمی دیگر می‌رود و از یک قله اسپانسرشده توسط برادران کوچ به انتخابات مقدماتی شلدون ادلسون می‌رود، باز می‌توانم بگویم جدی‌تر از مردم آمریکا نیستم. ملت آمریکا ستادی سیاسی می‌خواهند که درباره موضع کاندیدا دربرابر مشکلات باشد نه اینکه بشود محفلِ اعانه‌ها، نتایج یا تبلیغاتی منفی که فقط مناظره‌های صادقانه را پایمال می‌کند. انتخابات باید تحت‌تأثیر جنبش‌های مردمی و ائتلاف‌های غیرقابل‌انتظار باشد، نه تحت‌تأثیر اخلاق و رفتارِ یک شخص یا دسته‌چکِ یک‌ میلیاردر. از زمانی که وارد سیاست شدم، به‌عنوان دانشجویی که در محوطه دانشگاه شیکاگو برای راه‌پیمایی حقوق مدنی شرکت کرده بودم، به‌عنوان صلح‌جویی در دوره جنگ ویتنام، به‌عنوان حامی اتحادیه‌های کارگری و تلاش‌های مردمی، چیزی که مرا بیشتر از هر مسئله‌ای سر این دیپلماسی انتخابات اذیت کرده، تنگ‌نظری موجود در فضا بوده. به‌نظر می‌رسید که رسانه‌ها و حزب‌های سیاسی رأی‌دهندگان را تشویق می‌کردند تصمیم‌هایی که پیامدهای عظیمی دارد را براساس اینکه یک کاندیدا لبخند ملیح‌تری داشته یا اینکه کاندیدای دیگری را در سخنرانی نابود کرده، بگیرند. نه اینکه براساس ایده‌ یا فلسفه‌ای باشد، چه برسد به ایده‌‌آل‌گرایی. هرگز نخواسته‌ام بخشی از این سیاست بی‌روح باشم و در سالیان سالِ برگزاری ستادهایی برای مسائل مختلف و مقام‌های دولتی، فکر می‌کنم در دوری از این چیزها موفق بوده‌ام. دیپلماسی، تلاش و کوشش در ارزش‌ها و بینش است و بیشتر از همه، در اعتماد ریشه دارد. شامل پیمانی‌ است که یک کاندیدا با مردمی می‌بندد که همان ارزش‌ها را دنبال می‌کنند و از آن بینشِ آینده‌شان حمایت ‌کند. نمی‌گوید: «به من رأی دهید و همه‌چیز را درست می‌کنم»، بلکه می‌گوید «اگر انتخاب شوم، فقط برای شما کار نمی‌کنم، بلکه پابه‌پای شما کار می‌کنم». کار به معنای اجراکردن برنامه‌ای در سطح محلی یا حمایت از تصویب قانونی در سطح فدرال است. اما چیزی که بیشتر از باقی مسائل اهمیت دارد، ارتباطی ا‌ست که بین مردم و نماینده‌های برگزیده‌شان برقرار می‌شود؛ ارتباطی که می‌گوید کسی درون سیستم است که برای شهروندانِ خارج از سرسرای قدرت می‌جنگد. وقتی شهروندان متوجه می‌شوند این نبرد دارد نتیجه‌ای می‌دهد، انرژی می‌گیرند. خواسته‌های بیشتری ارائه می‌دهند. جنبش‌های قوی‌تری می‌سازند. تدبیری می‌اندیشند که هدفش بیشتر از بردنِ یک انتخابات است؛ دیپلماسی‌ای خلق می‌کنند که دنبالِ تغییردادن یک شهر، ایالت، ملت یا حتی جهان است. من وقتی که اکتیویست جوانی بیش نبودم، در حمایت از عدالت نژادی از این دیپلماسی کوشش حمایت کردم. به دیپلماسی انتخاباتی وارد شدم چون معتقد بودم جنبش اکتیویسم از طرف حقوق مدنی، حقوق زنان، حقوق کارگری و حفاظت محیطی و صلح باید در برگ‌های رأی‌مان و در راهروهای قدرت بازتاب پیدا کند. آهسته شروع کردم، باختم و آموختم. درنهایت، با کمک دوستان و متحدان که وفاداری و تعهدشان برای من و موقعیت مشترکمان بسیار ارزشمند بود، پیشرفتی دگرگون‌کننده داشتیم که فقط وقتی جواب می‌دهد که اکتیویسم سیاسی به چیزی فرای انتخابات آینده تبدیل شود. دو دهه گذشته برای آمریکایی‌ها آسان نبوده. فاصله میان ثروتمند و فقیر فرای نقطه نابودی جامعه مدنی و اقتصاد سالم پیشرفت داشته است. سیاست‌مدارانِ هر دو حزب به جای اینکه به موضوع فقر برسند، آن را کیفری کرده و میزان بسیار زیادِ افراد محبوس‌شده‌ در زندان‌ها را پذیرفته‌اند که چیزی وقیح و نژادپرستانه است؛ اثرات مخربِ تغییرات آب‌وهوایی نادیده گرفته شده؛ ما این حسِ غلطِ اولویت‌‌بندی را که می‌گوید آمریکا همیشه برای جنگ پول لازم را فراهم می‌کند اما هیچ‌وقت پول لازم برای ساخت‌وساز یا تحصیلات یا برنامه‌های تغذیه وجود ندارد، را پذیرفته‌ایم. دموکراسی‌ ما توسط حکم‌های دیوان‌عالی تقریبا از کار افتاده که همین مسئله راه را باز کرده تا‌ میلیاردرها و شرکت‌ها انتخابات را بخرند و راه را برای آمدن و رأی‌دادن مردم رنگین‌پوست و دانشجوها دشوار کنند. ایالات متحده دارد تا سر حد پلوتوکراسی به فساد کشیده می‌شود و تماما به این دلیل که دموکراسی‌مان غرق در پول، تبلیغات منفی و سقوطِ روزنامه‌نگاری واقعی شده است. وقتی اعلام کردم در انتخابات ریاست‌جمهوری شرکت می‌کنم، گفتم انقلابی سیاسی نیاز است تا یک سوسیالیستِ دموکرات از ورمونت، پیروز نبرد ریاست‌جمهوری شود. بسیاری از کارشناس‌ها فکر می‌کردند این حرف تصدیقِ غیرممکن‌بودنش است. این‌چنین نبود. بیانیه‌ای بود از چیزی که نیاز است انجام شود تا صدمات واردشده را رفع کنیم و کشورمان را از جرگه‌ سالارها پس بگیریم. کارشناس‌ها و مشاوران سیاسی هنوز هم نمی‌توانند این مسئله را درک کنند. اما مردم متوجه‌اش شده‌اند. در گروه‌های‌ هزارنفری و 10 ‌هزارنفری صف‌آرایی‌ می‌کنند. هرکدام کمکِ نقدی پنج‌دلاری یا 10دلاری می‌فرستند، چراکه متوجهند اگر همه توانمان را بگذاریم، می‌توانیم طبقه ‌میلیاردر را شکست دهیم. من به اندازه مردم جدی هستم. هیچ علاقه‌ای به ستادهای سمبولیک ندارم. تصمیم گرفتم نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری شوم، چراکه معتقد بودم انجامش ضروری ا‌ست، چراکه معتقد بودم این ستاد می‌تواند انقلابی سیاسی به‌پا کند و معتقدم می‌توانیم ببریم. ما این کار را در برلینگتن انجام دادیم، در ورمونت انجامش دادیم و داریم در کل آمریکا هم انجامش می‌دهیم. تغییر فرا می‌رسد حتی در میان نابرابری‌های بسیار و یادآوری تغییراتی که تا اینجا انجام دادیم، در پیروزی‌های گذشته‌مان به ما الهام می‌بخشد که حتی سخت‌تر بجنگیم. در ابتدای سفر سیاسی‌ام، این مسئله که یک «فرد بیگانه» هستم را پذیرفتم. من خارج از مسیر اصلی سیاست‌های آمریکایی ایستادم. وضع موجود را نپذیرفتم. نظر‌های تک‌وتنهایی ارائه دادم، نبردهای تنهایی را بردم، ستادهای تنهایی را شکل دادم. اما حالا احساس تنهایی نمی‌کنم. بسیاری از ما بیگانه‌ها وجود داریم و داریم برای حداقل دستمزدِ 15دلاری سازماندهی انجام می‌دهیم؛ برای برنامه‌های کاری‌ای که به بی‌کاری ساختاری جامعه مربوط است، برای بیمه‌درمانی تک‌پرداخت‌کننده، برای تحصیلات دانشگاهی رایگان، برای نوسازی شهرهایمان، برای بازسازی زیربناهایمان و خلق‌ میلیون‌ها کار، برای اصلاحاتِ انسانی و عادلانه یک سیستم عدالت جزایی خراب و نژادپرستانه، برای بهسازی اساسی مهاجرت و راهی که این افراد شهروند کشور شوند. اکثریت آمریکایی امروزه بیگانه هستند، به‌ویژه در سرسرای قدرت؛ جایی که تصمیم‌هایی برای اقتصادمان گرفته می‌شود و ما تا وقتی که برابری سیاسی برای عده کثیری از آمریکایی وجود ندارد، تا وقتی که وضع کنونی با نابرابری و بی‌عدالتی‌اش شناخته می‌شود، همچنان بیگانه می‌مانیم. تمام انرژی این جنبش‌های جدید نیاز است که تغییرِ لازم انجام شود. این جنبش‌ها در بیرون دایره قدرت شکل گرفته‌اند اما حتی هم‌اکنون هم دارند در درون شنیده می‌شوند؛ تغییر سیاست‌هایمان، تغییر قانون‌هایمان، تغییر آمریکا. شهرها و ایالت‌ها دارند دستمزدها را بالا می‌برند. دارند به تمایز نژادی در سیستم پلیس و خط‌مش‌هایی که به حبسِ اکثریت این افراد می‌انجامد، توجه نشان می‌دهند. دارند درخواست اصلاحیه قانون اساسی را می‌دهند تا انتخاب آزاد و منصفانه برگزار شود. در آمریکا دارد اتفاقی می‌افتد؛ اتفاقی که حس یک انقلاب سیاسی را می‌دهد. من در مجلس یک بیگانه بودم، در سنا یک بیگانه بودم، حالا کاندیدایی برای ریاست‌جمهوری هستم. معتقدم این انقلاب سیاسی می‌تواند یک بیگانه را در کاخ سفید قرار دهد و با این و با هم، می‌توانیم دیپلماسی‌ و حکومت‌مان را دوباره ‌بسازیم، طوری که دیگر کسی بیگانه نباشد. معتقدم می‌توانیم جدی و مثبت‌اندیش باشیم. معتقدم باید متوجه وضع موجود که امیدی در آن نیست، ‌شویم و ائتلاف‌هایی تشکیل دهیم که بر آنها غلبه کنیم. نقطه شروع یک استراتژی سیاسی نیست. بلکه حسی مشترکِ چیزی الزامی است، درک این موضوع که باید عمل کنیم. معتقدم آمریکایی‌ها، که به‌دلیل از دست‌دادن شغل‌هایشان و رکود دستمزدشان ضربه خورده‌اند و از نابرابری و بی‌عدالتی خشمگین‌اند، به این درک رسیده‌اند. بسیار واضح می‌شنوم که آمریکایی‌ها می‌گویند: دیگر کافی ا‌ست. این کشورِ عالی و دولتش به همه مردم تعلق دارد و نه‌فقط به یک‌مشت ‌میلیاردر و کمیته‌های جمع‌آوری اعانه‌‌شان و لابی‌گرایشان. ما در ثروتمندترین کشور در تاریخ جهان زندگی می‌کنیم اما این واقعیت مفهوم زیادی ندارد، چراکه تقریبا همه آن ثروت توسط عده بسیار کمی کنترل می‌شود. این بسیار مسخره و اشتباه است وقتی یک‌دهمِ درصد جامعه تقریبا به اندازه 99 درصد باقی‌‌مانده ثروت دارد و وقتی 99 درصد همه درآمدهای تازه به آن یک درصد بالایی می‌رسد. این بسیار اشتباه و مسخره است که یک خانواده ثروتی بیشتر از 130‌ میلیون آمریکایی دارد. این نوع اقتصادِ غیراخلاقی و غیرقابل‌تحمل چیزی نیست که آمریکا قرار بود باشد. این وضعیت باید تغییر کند و می‌توانیم با هم این تغییر را ممکن کنیم. این تغییر وقتی شروع می‌شود که به طبقه ‌میلیاردر بگوییم «نمی‌توانید همه‌چیز را داشته باشید. نمی‌توانید معافیت‌های مالیاتی بسیار عظیمی بگیرید درحالی‌که بچه‌هایی در این کشور گرسنه سر به بالین می‌گذارند. نمی‌توانید شغل‌هایمان را به چین بفرستید وقتی‌ میلیون‌ها نفر دنبال کار هستند. نمی‌توانید درآمدهایتان را در جزایر کیمن و دیگر پناهگاه‌های مالیاتی مخفی کنید در حالی که در هر گوشه این کشور نیازهای بی‌جوابِ بسیاری وجود دارد. حرص‌وطمع شما باید پایان یابد. نمی‌توانید از همه منفعت‌های آمریکا استفاده کنید اگر نمی‌توانید مسئولیت‌تان به‌عنوان یک آمریکایی را بپذیرید». وقتی اعلام می‌کنیم «دیگر کافی ا‌ست»، خواسته‌مان کشور و آینده‌ای است که به نیازهای اکثریت آمریکایی‌ها برسد: کشور و آینده‌ای که در آن خرید انتخابات سخت است و رأی‌دادن در آن آسان؛ کشور و آینده‌ای که در آن دلارهای مالیاتی روی شغل‌های مختلف و زیرسازی سرمایه‌گذاری می‌شود به‌جای زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها؛ کشور و آینده‌ای که در آن نیروی کاری تحصیل‌کرده و میزان بسیار زیادِ فرصت‌ها برای هر کودک و بزرگ‌سالی وجود دارد؛ کشور و آینده‌ای که قدم‌های لازم برای پایان‌دادن به نژادپرستی سازمان‌یافته برداشته شود؛ کشور و آینده‌ای که برای همیشه به همه اطمینان خاطر دهیم هرکسی که در هفته 40 ساعت کار می‌کند، در فقر زندگی نخواهد کرد. حالا وقتش نیست که در سطح کوچک فکر کنیم. نمی‌توانیم به همان دیپلماسی قدیمی و ایده‌های به‌دردنخور رضایت دهیم. نمی‌توانیم بگذاریم طبقه‌ میلیاردر از پول و چرخش خبری‌اش استفاده کند تا بین‌مان تفرقه بیندازد. حالا وقتش است که‌ میلیون‌ها خانواده کارگر - سیاه‌وسفید، لاتین و سرخ‌پوست، هم‌جنس‌گرا یا دگرجنس‌گرا، تا با هم جمع شوند، تا دموکراسی آمریکایی را دوباره زنده کنند، تا سقوط طبقه متوسط آمریکایی را پایان دهند و تا اطمینانی حاصل کنند که فرزندان و نوه‌هایمان خواهند توانست از کیفیت زندگی لذت ببرند که برای آنها سلامتی، کامیابی، امنیت و لذت در‌ بر دارد - و اینکه بار دیگر ایالات متحده را در نبرد برای عدالت اقتصادی و اجتماعی، برای بهداشت محیطی و برای داشتن جهان پر از صلح در دنیا پیشوا کنند. حالا وقتش است ما آمریکا را کشوری کنیم که اکثریت مردممان می‌خواهند آن‌طوری باشد. یک انقلاب سیاسی لازم است تا این تغییر شکل بگیرد. اما از تجربیاتم آموخته‌ام انقلاب‌های سیاسی ممکن هستند. این انقلاب‌ها را‌ میلیاردرها یا افراد سیاسی درون سیستم شکل نمی‌دهند. بلکه توسط کارگرهایی که شغل‌شان در خطر است، توسط دانشجوهایی که در قرض و وام غرق شده‌اند، توسط بازنشسته‌هایی که درآمد بی‌تغییری دارند و توسط بیگانه‌هایی شکل می‌گیرد که می‌دانند «دیگر کافی‌ است». توسط کسانی که می‌دانند باید جمع شوند و ستاد شکل بدهند و برای چیزی بهتر رأی دهند. وقتی کنار هم بایستیم هیچ‌چیز، هیچ‌چیز، هیچ‌چیزی وجود ندارد که نتوانیم به‌دستش بیاوریم. ترجمه‌ رامتین ابراهیمی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.