کیومرث مرادی با بازیگران آمریکایی روی صحنه میرود
«تجربههای اخیر» کارگردان ایرانی در آمریکا
عسل عباسیان: نمایش «تجربههای اخیر» به کارگردانی کیومرث مرادی در شهر مینیاپولیس آمریکا در تئاتر فینیکس از امروز، چهارشنبه20 آوریل 2016، روی صحنه میرود. این سومین تجربه کارگردانی مرادی در این شهر به همراه کمپانی تازهتأسیس امید است. کیومرث مرادی در سال ٢٠١٣ در آمریکا کمپانی تئاتر امید« Hope Theater Company » را با گروهی از هنرمندان شهر مینیاپولیس تأسیس کرد. این کمپانی متشکل از محققان، بازیگران و هنرمندانی است که علاقه زیادی به هنر خاورمیانه داشته و کارها و آثار زیادی را پیشتر تولید کردهاند. اولین پروژه این کمپانی بهطور رسمی نمایش «نامههای عاشقانه از خاورمیانه» بود که در سال ٢٠١٣ و ٢٠١٤ در شهرهای سنت پل و مینیاپولیس اجرا شد. این نمایش که روایت سه مونولوگ از سه زن بود، داستان نتایج ١٠ سال جنگ آمریکا در خاورمیانه را به چالش میکشید. این اثر بازتاب بسیار زیادی میان هنرمندان و منتقدان تئاتر این شهر داشت. پس از آن مرادی در دومین اثر خود نمایش «تجربههای اخیر» اثر نمایشنامهنویسان خوب کانادایی نادیا راس و ژاکوب ورن را برای اجرا انتخاب کرد. این نمایش در ایران به همین نام توسط امیررضا کوهستانی، کارگردان بينالمللي تئاتر ایران اقتباس و اجرا شده است. مرادی این نمایش را به زبان انگلیسی و با بازیگرانی مانند اِمیلی رُز، مردیت لارسن، فیلیپ متیوس، رولاند هاکس، کیلا دی وراک و کیم وی لو اجرا میکند. طراح صحنه و لباس این نمایش نرمین نظمی است و ویدئوآرت این کار توسط فرشید اخلاقی از کارگردانان فیلم کوتاه ایران کارگردانی شده است. همچنین طراح نور این نمایش رضا بهجت است و طراحی صدای این نمایش را آرشام مؤدبیان انجام داده است. « تجربههاي اخير» مرادي از امروز به مدت سه هفته در تئاتر فینیکس اجرا خواهد شد. کیومرث مرادی درباره چگونگی انتخاب این متن به «شرق» میگوید: «این متن توسط دو نمایشنامهنویس کانادایی نوشته شده و داستان زندگی یک خانواده در طول مدت ١٠٠ سال است. داستان از سال ١٩٠٠ میلادی شروع میشود که یک مرد سیاهپوست عاشق یک زن سفیدپوست در آن زمان میشود و بعد آنها تصمیم میگیرند که با هم زندگی مشترک را آغاز کنند. در آن سالها به خاطر تبعیض نژادی این کار غیرقانونی بوده و اتفاق بسیار وحشتناکی تلقی میشد. قصه این خانواده را که در آمریکای شمالی میگذرد، از آن زمان تا سال ٢٠٠٧ دنبال میکنیم و حدود ١٠٠ سال این خانواده و چهار نسل آن را میبینیم. نمایشنامه در این کشور بسیار معنا پیدا میکند؛ بهویژه وقتی که در طول قصه ما از کنار اتفاقهای بزرگی مانند جنگ جهانی اول، جنگ و تلاش زنان برای گرفتن حق رأی در سال ١٣٢٦، جنگ جهانی دوم، آپارتاید و... میگذریم». کارگردان نمایش «شکلک» درباره ویژگیهای متن «تجربههای اخیر» توضیح میدهد: «نمایشنامه شما را با بخشهای مهمی از فرهنگ مردمی که در آمریکای شمالی زندگی کردند و تا امروز آن را ساختند، همراه میکند. اثری مدرن با مؤلفههای یک اجرای مینیمالیستی که چه بهعنوان کارگردان و چه بهعنوان بازیگر بهشدت افراد را وسوسه میکند تا آن را به نمایش بگذارند». مرادی که پیشتر قرار بود گونه فارسی «تجربههای اخیر»، نوشته امیررضا کوهستانی را در ایران روی صحنه ببرد، درباره چگونگی شکلگیری این اجرا در آمریکا میگوید: «این سومین نمایشی است که من در آمریکا کارگردانی میکنم، آن هم در کمپانی تئاتر امید. ما این کمپانی تئاتر را از سال ٢٠١٣ تأسیس کردهایم که تا امروز فعالیت بسیار خوبی داشته. در مجموعه ما هنرمندانی فعال شدهاند که علاقه زیادی به هنر خاورمیانه و آسیا دارند. بعد از اجرای نمایشهای «شهر بدون آسمان» و «نامههای عاشقانه از خاورمیانه» این سومین نمایش است و راستش مهمترین انگیزه من برای اجرا، این بود که اين نمایشنامه تا امروز در این شهر اجرا نشده بود. ما اول یک نمایشنامهخوانی از این متن در سال ٢٠١٥ داشتیم که بهشدت از آن استقبال شد و بعد از آن تصمیم به اجرای آن گرفتیم». مرادی درباره تیم بازیگرانش توضیح میدهد: «بازیگران این کمپانی و نمایش از بهترین بازیگران این شهر هستند که بخشی از آنها به مدت سه سال است که با کمپانی تئاتر امید همکاری میکنند. بخشی از آنها در اجرای نمایش «نامههای عاشقانه» از خاورمیانه با من همکاری میکردند». مرادی درباره تجربه اجرا با بازیگران غیرایرانی نیز به «شرق» میگوید: «چیزی که اصل اول کار یک هنرمند است، مواجهه او با اجتماعی است که در آن زندگی میکند. این مواجهه گاهی او را غرق در یک اثر هنری میکند و انگیزهای برای خلق یک اثر هنری میشود. فکر میکنم مواجهه من با اجتماعی که امروز در آن هستم، باعث شد که من دست به این انتخاب بزنم. اینکه بتوانم با مخاطب این جغرافیا با زبان نمایش مواجهه شوم و در اجرای نمایش، مخاطب و ما با هم به یک کشف مشترک برسیم، جذاب بود. این ظرفیتی است که نمایش «تجربههای اخیر» دارد و به ما کمک کرد تا بتوانیم یک تجربه متفاوت را شکل دهیم». با توجه به اختلاف زبان و فرهنگ، حتما کار با تیم غیرایرانی دشوار است؛ اما مرادی این تجربه را چنین توصیف میکند: «هیچوقت این جمله را فراموش نمیکنم که هنر یک کارگردان در ایجاد یک زبان اجرای مشترک میان اثر نمایشی و مخاطب است؛ زبانی که در آن جادوی زندگی مشترک، احساس مشترک و درک مشترک وجود دارد. «تجربههای اخیر» برای من جادوی زندگی مشترک، احساس و درک مشترک با تماشاگر است». مرادی که چند سالی است در آمریکا ساکن شده و تحصیل میکند و البته در این مدت در ایران نیز نمایش «سیمرغ» و «شکلک» را روی صحنه برده، درباره اجرای تئاتر در ایران نیز میگوید: «امیدوارم پاییز امسال بتوانم نمایشی را در تهران اجرا کنم. پیش از آن با اجرای نمایش «نامههای عاشقانه از خاورمیانه» به جشنواره تئاتر بینافرهنگی ایتالیا خواهم رفت و امیدوارم بعد از آن برای اجرای نمایش جدید به تهران بیایم». او در پايان همكاري با عوامل غیرایرانی نمایشش را چنین شرح میدهد: «همیشه رابطه بازیگران با کارگردان در میان فصلی است که هر دو با هم تجربه میکنند؛ فصلی که باید آنها را در یک مسیر مشخص برای رسیدن به یک هدف مشترک همگام کند، حالا این فصلهای مشترک باید یا در میان نمایشنامه و داستان آن، بین بازیگر و کارگردان شکل بگیرد و یا باید انگیزههای اجتماعی که باعث شده تا دست به آفرینش آن اثر بزنند، مشخص شود. این جمله را هرگز فراموش نمیکنم که بازیگر و کارگردان پیش از آنکه به زیباییشناسی یک اثر فکر کنند، باید به کشف خود در میانه آن اثر هنری برسند. آنجاست که جواب چراییهای یک اجرای نمایش نمایان میشود و ماهیت آن اثر عریان میشود. براساس همین تفکر بود که بازیگران فعلی نمایش در میان ٢٦ بازیگری که با ما تمرین کردند، انتخاب شدند و نمایش شکل گرفت».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.