|

روایتی دیگر از دهه شصت

«یک اتاق اجاره کرد در یک بالاخانه، مشرف به میدان فردوسی. وقتی از تدریس خصوصی به دخترها برمی‌گشت، می‌توانست از پنجره کوچکش جنب‌وجوش شهر را تماشا کند. اتاق را که پیدا کرد، به سیروس گفت می‌تواند به بعضی از دخترها در همان اتاق درس خصوصی بدهد. این‌جوری از رفت‌وآمد از این سر شهر به آن سر شهر، خلاص می‌شد. به سیروس قول داد آخر هفته‌ها برگردد به خانه خودشان به نارمک و وقتش را با فخری و سیروس بگذراند. سیروس گفت: «همه روزای هفته می‌تونی اون بالاخونه رو خالی بذاری.» نوک انگشت سبابه‌اش را گذاشت نوک دماغ نی‌نا، گفت: «اونجارو داشته باش که فقط داشته باشیش، قورباغه!». اتاق را از یک زن پا به سن گذاشته ارمنی اجاره کرده بود که هفت پله پایین‌تر از نی‌نا زندگی می‌کرد. برای زن‌های شهر فال قهوه می‌گرفت و پول می‌زد به جیب. نی‌نا، فخری را برداشت برد خانه را نشانش بدهد. هاسمیک سه فنجان قهوه درست کرد آورد گذاشت وسط آن میز شش‌نفره که وسط هال بود و نزدیک آشپزخانه. آشپزخانه‌ای که جز هاسمیک کسی جا نمی‌شد در آن. یا اگر جا می‌شد، به‌سختی جا می‌شد. آپارتمان هاسمیک، اتاق خواب و اتاق نشیمن هم داشت...». تازه‌ترین کتاب شیوا ارسطویی با این سطور آغاز می‌شود. رمان جدید ارسطویی، «نی‌نا» نام دارد. این رمان، از پنج فصل با نام‌های «کتاب اول»، «کتاب دوم»، «کتاب سوم»، «کتاب چهارم» و «کتاب پنجم» تشکیل شده است. ارسطویی در «نی‌نا»، روایتی از سال‌های بعد از انقلاب و جنگ به دست داده و به عبارتی تاکید او بیشتر بر دهه شصت بوده است. او کوشیده تا به واسطه دیالوگ‌ها و فضاسازی‌های داستان، تصویر آن دوران و وقایع مربوط به آن را روایت کند. شیوا ارسطویی پیش‌تر و در رمان «من و سیمین و مصطفی» هم به سراغ روایتی رفته بود که در دهه شصت می‌گذشت. در بخشی دیگر از رمان «نی‌نا» می‌خوانیم: «هاسمیک برای نینا، بشقاب گذاشته بود روی میزی که یاقوت نشسته بود پشتش منتظر خوراک جوجه و برنج. خط تلفن خانه در نارمک هنوز اشغال می‌زد. چشم از موزاییک‌ها و دانه‌های سیاه روی آن برداشت. گوشی را گذاشت. دیگر شماره نگرفت. از یاقوت و از هاسمیک خداحافظی کرد. رفت به بالاخانه خودش. هرچه سبزیجات در یخچال ریزه‌میزه یک‌نفره‌اش بود، کشید بیرون. مشغول خرد کردن سبزیجات شد توی یک کاسه بزرگ، برای تهیه یک سالاد تر و تازه. دلش را قرص کرد که اگر اتفاقی افتاده باشد، سیروس دوباره خودش زنگ می‌زند به آپارتمان هاسمیک. دلش را قرص کرد به این‌که شاید فخری دوباره گوشی را درست نگذاشته روی تلفن. نشستن و سالاد خرت‌وخورت کردن، تنها کاری بود که شبی به آن سردی، خلاصش می‌‌کرد از فکر و خیال خانه. گشت دنبال چندتا سیب‌زمینی تازه. می‌شد مثل احمدجان، سیب‌زمینی‌ها را در آب جوشاند و آن‌ها را با سالادی که آفریده، قاتی کرد. لیموی تازه هم داشت. فخری نمی‌گذاشت نینا، بی‌نصیب بماند از روغن زیتون‌های مرغوبی که سیروس، جدا از جیره‌بندی جنگ، در بازار آزاد پیدا می‌کرد...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.