به بهانه انتشار نامه محمدرضا شفیعیکدکنی به رئیس دانشگاه تهران
سرمایهای به اسم مردان بزرگ
غلامعباس توسلی
محمدرضا شفیعیکدکنی مرد بزرگی است. او خراسانی است و دیگر خراسانیها مثل من، به وجود او افتخار میکنند. حتی اگر خراسانی هم نباشید، حتما شعر «به کجا چنین شتابان» این شاعر معاصرمان را شنیدهاید و آن را با خود زمزمه کردهاید؛ شعری نغز، دلنشین و پرمعنا و این ویژگیها، در دیگر اشعار او نیز مشخص است. حالا او در یادداشتی نوشته است به دلیل رویه غلطی که در زمینه برخورد با رسالههای دکترا در دانشگاه تهران حاکم بوده، چندین سال است که راهنمایی رسالهای را نپذیرفته اما با تصمیم برای برداشتهشدن این رویه، حاضر است به دانشگاه برگردد. استاد بزرگی مثل شفیعیکدکنی که سالهاست در دانشگاه تدریس کرده، وقتی چنین حرفی میزند، باید قدر و قیمتش دانسته شود. زیرا اساتید بزرگی چون او، پس از این همه سال، دیگر نه دنبال جاه و مقاماند و نه مال و منال. آنچه آنها میخواهند، دنبالکردن فکر، نظر و ایده است و این چیزی است که استادان بزرگ میتوانند با خود به دانشگاه بیاورند؛ یعنی تفکر و مطالعه. حضور این اساتید در دانشگاهها البته نیازمند ایجاد تمهیداتی است. اینروزها آنچه بر فضای دانشگاهها غالب شده، بیانگیزگی و نبود شور و شوق لازم بین دانشجویان است. عاطفه و سلامت فضا در دانشگاهها کم شده و اساتید بزرگ اینها را میبینند و از آن رنج میبرند. از همین روست که شفیعیکدکنی از خواستش برای حضور فعالتر از گذشته در دانشگاهها حرف میزند. باید دید چه چیزی این استاد را رنجانده است و برای رفع آن تلاش کرد. اما گاهی وقتی استاد بزرگی پا به دانشگاه میگذارد، دانشجویان جدید حتی او را نمیشناسند. در برابر این وضعیت میتوان از روزگاری حرف زد که بین دانشجویان و استادان محبت و عاطفه حکم میکرد و دانشجویان و استادان از آموختن و آموزش لذت میبردند. این فضا میتواند و باید از دانشگاهها برداشته شود. باید مردان بزرگی مثل شفیعیکدکنی در دانشگاهها حرف بزنند و حرفشان شنیده شود؛ چون باید بدانیم همین انسانها سرمایه کشورمان هستند و ایمان داشته باشیم هرچه برای این مردان انجام دادهایم، برای دانش، فرهنگ و جامعهمان بوده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.