امان از ارشمیدسهای وطنی
حسین هاشمپور
حذف نقاشی از هنرستان، واقعا ذهن خلاقی میخواهد؛ خبری که نیامده با خودش حیرت و اعتراض آورد و آدمی میماند آیا در این مملکت کاری غیر از آسیبرساندن به هنر وجود ندارد که هرکسی در هر اداره و منصبی، ضربهاي به این کالبد نیمهجان میزند؟! حذف این هنر در حالی در فضای ابهامآلود از سوی آموزشوپرورش مطرح میشود که با توجه به وضعیت عمومی جامعه ایرانی اگر دو واحد نقاشی، به معنای لذت نقاشی اعم از خلق اثر یا مهارت در تماشاکردن، به همه رشتههای تحصیلی و حتی دانشگاهی علاوه شود به یقین جامعه شادابتر و انسانیتری خواهیم داشت. یک اعتراض مستدل هنرمندان در این روزها که نقاشی مادر هنرهاست... نقاشی پلی به درون دانشآموزان است و حیف است نظام آموزشی ما از کارکردهای تربیتی-روانشناختی آن خود را محروم کند... به کنار، بجاست از دانشآموزان دیروز پرسوجویی شود ببینیم سینوس، کسینوس، تانژانت و کتانژانت بعدها به کارشان آمده یا نقاشی و رنگ و طراوت هنر؟ پاسخ این نظرسنجی میدانی مسئولان آموزشوپرورش را وا میدارد به جای فرافکنی و بهانههایی مانند تغییر سرفصل یا انتقال رشته نقاشی از فنیوحرفهای به کارودانش... نقاشی را هم در فنیوحرفهای و هم در کارودانش جدی بگیرند. دو تفاوت واقعی یک کشور توسعهیافته با کشوری مانند ما در همین نکتههاست، مثلا دوسالانه ونیز 121 سال پیش تأسیس شده و به لطف این استمرار از منظر مرجعیت هنری و حتی صرفه اقتصادی به الگویی پیشرفته بدل شده، اما در مملکت ما اتفاقی که سنش دورقمی شود به تعداد انگشتان یک دست هم نمیرسد. گویا برخی تصمیمسازان در آموزشوپرورش متوجه شدهاند مدرسهای که کمالالملک بنا نهاده، صنایع مستظرفه، 95ساله شده و هنرستان هنرهای زیبا 60سالگی را پشتسر نهاده، لذا بس است دیگر، با حذف رشته نقاشی و خلق درسی به نام فتوگرافیک طرحی نو در اندازیم؛ حال نقاشی کجا، فتوگرافیک کجا، به ارشمیدس تازهتری نیاز است تا ندا سر دهد یافتم یافتم! سه متأسفانه استعفا در این مملکت به قیمت خون است و معمولا مسئول خطاکاری یافت نمیشود که به جبران آسیبی که رسانده خودش برود، بنابراین بجاست اگر وزیر آموزشوپرورش طراح ایده پیشروی حذف نقاشی از هنرستان را برکنار کند، زیرا از ایدهاش پیداست هنوز به درک آموزش و نیز پرورش نایل نیامده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.