امنیت و فرهنگسازی حلقههای گمشده ماجرای ستایش
رضا فیاضی
مهاجرت تنها پدیدهای محتوم برای شهروندان کشور افغانستان نیست. ایرانیهای بسیاری تن به مهاجرت داده و در کشورهای دیگری ساکن شدهاند. وقتی که ماجرای ستایش را میشنویم، ناخودآگاه به یاد میآوریم که چطور آسیبهای مهاجرت میتواند دامن مهاجران را بگیرد. روی دیگر این سکه، حوادث تلخی است که در کنار گوش خودمان اتفاق میافتد و فراتر از ماجرای غمانگیز ستایش است چراکه در چنین پروندههایی، قاتل و مقتول، ضربهزننده و مجروح، هر دو ایرانی هستند. سالها پیش که در کانون اصلاح و تربیت فعالیت داشتم، با پروندههای عجیبوغریبی مواجه میشدم که هرکدام از آنها یک مبحث تازه در حوزه تربیتی کودکان و فرهنگ عمومی جامعه بود. در خلال این پروندهها دو نکته ظریف اما بسیار اساسی وجود داشت؛ «امنیت» و «فرهنگسازی». حالا شاید پرونده ستایش بهانهای باشد برای بازگوکردن این واقعیت که اصل اساسی هر جامعهای که میخواهد با آسیبهای کمتری مواجه شود، برقراری «امنیت» است.
مهاجرانی که در چهارگوشه جهان رهسپار کشوری دیگر میشوند، در جستوجوی یافتن امنیت بیشتر هستند و بروز چنین حوادث تلخی میتواند علاوه بر آزردهکردن خاطر آنها، زمینهساز حوادثی ناگوارتر هم بشود. مقوله مهم دیگر، فرهنگسازی است. جامعه پویا، جامعهای است که مدام در حال ساختن و پیراستن فرهنگ خود باشد. از حوادث تلخ عبرت بگیرد و برای بازسازی فرهنگ خود به گروهها و اقشار مختلف جامعه رجوع کند. در همان کانون اصلاح و تربیت، بودند بچههایی که ما نگران بازگشت آنها به دامن خانوادههایشان بودیم؛ خانوادههایی بعضا دچار آسیب که این قابلیت را داشتند که به محض ورود فرزندشان از کانون، او را دوباره دچار آسیبهای تازه کنند و بههمیندلیل، به نظر میآمد که فضای کانون اصلاح و تربیت برای آنها امنتر از خانه پدری بود. حادثهای که دامن ستایش را گرفته، حادثهای جدا از شرایط جامعه ایران نیست؛ بخشی از آسیبهای موجود در جامعه ماست که اینبار به این شکل ناگوار بروز پیدا کرده اما اگر در زمینه افزایش سطح امنیت روانی، اجتماعی و اقتصادی در جامعه قدمی فرهنگسازانه برنداریم، تکرار آن دور از انتظار نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.