|

حس شاعرانه و ملموس «کتاب جنگل»

رابی کالین، نسخه زیبا و به‌روزشده با فناوری CGI جان فاورو از انیمیشن کلاسیک دیزنی، هم آوازها را حفظ کرده است و هم سرگرمی؛ و وزن عاطفی واقعی را هم به آن افزوده است. قصد توهین به تنها بازیگر آدمیزاد فیلم ندارم، اما ستاره واقعی اقتباس تازه دیزنی از «کتاب جنگل» ببر سخنگویی است که با رایانه ساخته شده است. شیر خان، که ادریس البا به‌جای آن صحبت می‌کند، کاملا با پویانمایی رایانه‌ای ساخته شده است. اما چنان با جزئیات دقیق مجسم شده و وزن و حرکات فیزیکی او قانع‌کننده است که انگار با آن دندان‌ها و پنجه قرار است از پرده بیرون بپرد. حتی وقتی او حرف می‌زند هم افسون خود را حفظ می‌کند، تا جایی که شک می‌کنید جان فاورو یک ببر واقعی با یک مربی سرصحنه آورده باشد. سؤالی که پیش می‌آید این است که چرا دیزنی تقریبا 50 سال پس از نسخه انیمیشن ولفگانگ ریترمن دوباره تصمیم گرفته است به «کتاب جنگل» بپردازد؟ پاسخ خود شیر خان و سایر بازیگران واقعیت تصویری‌یافته آن است. همه اقتباس‌های زنده قبلی از داستان‌ رودیارد کیپلینگ مثل فانتزی‌های استودیویی به نظر رسیده است؛ با حیوانات سیرک و حلقه‌های لاستیکی و دامپزشکان آماده با آمپول آرام‌بخش. اما این یکی که از قضا مصنوعی‌ترین آنهاست، ملموس و زنده و واقعی است. آوازها، اورتور و گفتار متن ابتدای فیلم از زبان یک پلنگ خردمند به نام بقیرا (بن کینگزلی) همه تأثیرگذارند و بعد از یک صحنه تعقیب پرکشش، ماجرایی از کتاب کیپلینگ که در نسخه ریتر حذف شده بود، تصویر می‌شود و این نگرانی پیش می‌آید که قرار است شاهد اقتباسی کلمه‌به‌کلمه از کتاب باشیم. اما درعوض، بیشتر حس می‌کنید که شاهد نسخه‌ای خانوادگی از فیلم «بازگشته از گور» هستید. موگلی (نیل ستی) کودکی سرراهی است که به مدد هوشمندی خود در طبیعت وحشی زنده می‌ماند؛ جست‌و‌جو برای غذا و میوه، تکاپوی بالارفتن از صخره‌ها و یک سکانس شگفت‌آور با گله گاومیش‌ها. فاورو حتی ترفند آب‌پاشیدن روی لنز دوربین برای یادآوری اینکه مشغول تماشا هستید را نیز از «بازگشته از گور» وام گرفته است. صداپیشگی البا در نقش شیر خان طنینی باشکوه دارد. لوپیتا نیونگو وقار ملایمی به نقش رخشا، گرگ مادر می‌دهد. اسکارلت جوهانسون در نقش کاآ، مار پیتون افسونگر است و بیل موری در نقش بالو دلپذیر و کریستوفر واکن در نقش پادشاه لویی انگار دیگر اورانگوتان نیست، بلکه آخرین بازمانده میمون‌های غول‌پیکر است که در انتظار انقراض نشسته است. فاورو همه اینها را ماهرانه هماهنگ و تعادلی میان نمایش‌ و احساس برقرار کرده است. فیلم به‌راحتی ممکن بود به یک جلوه‌گری فنی خشک بدل شود، اما فاورو آن را برایتان واقعا ملموس می‌کند و باید اذعان کرد که حس شاعرانه خاصی در تماشاگر برمی‌انگیزد. کوتاه‌شده از: تلگراف

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.