|

مهاجرت آنان و دیانت ما

امیرحسین علم‌الهدی

آیا کوچ بازیگران، کارگردانان و سایر عوامل تلویزیون و سینمای ایران ریشه در مشکلات اقتصادی آنها دارد؟ آیا این کوچ نشان‌دهنده واگذارکردن بخش بیشتری از زمین بازی در حوزه تولیدات محصولات تصویری است؟ آیا این هجرت از وطن را باید به معنای وطن‌فروشی تعبیر کرد؟ آیا کسادی بازار محصولات تصویری و نظارت شدید بر آن دلیل این تصمیم جلای وطن است؟ آیا میل به بیشتردیده‌شدن در بازار‌های جهانی می‌تواند دلیل باشد؟ و دلایل دیگری که می‌تواند کم‌وکیف این مهاجرت‌ها را بررسی کند... و اما قبل از ورود به این دلایل، نکته‌ای که ذهن را به خود مشغول می‌کند باید دوباره‌خوانی کرد: نحوه برخورد با این دلایل در ایران منحصربه‌فرد است و در جایی از جهان نمی‌توان این‌چنین با برخوردهایی سلبی با هنرمندان مواجه شد و همه می‌دانیم در جهان امروز خیلی از هنرمندان فارغ از دین و مذهب و نژادشان به کشورهایی مهاجرت می‌کنند که بتوانند خود را در معرض بیشتردیده‌شدن قرار دهند و سؤال اساسی این است که چرا لعن و نفرین را بدرقه این هنرمندان کنیم و مگر «دیده‌شدن» امر مذمومی است که فقط هنرمندان با جلای وطن باید به این دلیل لعن و نفرین شوند؟ آیا کشوری که در بالاترین درجه فرار مغزهاست و تمام این مغزها آیا برای زندگی بهتر و «دیده‌شدن» در محیط کسب‌وکار جلای وطن نکرده‌اند باید لعن و نفرین شوند؟ آیا سیاست‌مداری که تصمیم می‌گیرد برای «دیده‌شدن» تمام ارزش‌های اخلاقی و فرهنگی یک سرزمین را به چالش بکشد، نباید لعن و نفرین شود و فقط چند بازیگر و کارگردان مستحق آن هستند؟ فقط تغییر در شکل ظاهری فلان هنرپیشه زن برای بیشتردیده‌شدن (که کاری است بس مذموم) اساس دین و دیانت ما را تهدید می‌کند؟ یا در جلوی چشم‌ میلیون‌ها نفر فلان سیاست‌مدار «دروغ» را کانالیزه و مباح بنامد برای «بیشتردیده‌شدن» ایرادی ندارد؟ نگارنده ضمن احترام به تمامی هم‌وطنانم که بنا بر دلایل شخصی خود تصمیم به مهاجرت گرفته‌اند و این مهاجرت برایشان در حوزه زندگی شخصی تعریف می‌شود، به‌ناچار اعلام می‌کنم که مشکل این حجم رفتن‌ها در داخل این سرزمین است و اگر خواهان دراختیارگرفتن «زمین بازی» در همه حوزه‌ها هستیم و بالاخص در حوزه تولیدات تصویری، چاره‌ای نداریم که یک ‌بار دیگر تمام سازوکارهای تولیدات تصویری را بازخوانی کنیم تا شاید بتوانیم در این حوزه اختیار عمل بیشتری را در دست بگیریم و بپذیریم که مهاجرت تعدادی از دست‌اندرکاران حوزه تولیدات تصویری که در تمام کشورها مرسوم است، نمی‌تواند زنگ خطر جدی برای حوزه فرهنگ و هنر باشد و مهم‌ترین تهدید، انفعال بیش‌ازحد در ساختارهای فرهنگی و هنری این سرزمین است و نمی‌خواهیم بپذیریم که اساس این ساختارها مضمحل شده است و با این ساختار‌های مضمحل تنها داریم زمان و منابع انسانی را به سمت اضمحلال پیش می‌بریم و باید دوباره بایستیم و به خود بنگریم که «چه کرده‌ایم؟».... نکته‌ دیگری که در پایان این یادداشت باید به آن اشاره کرد این است که هیچ‌کدام از این مهاجران الگوی مديريتي جوانان و نوجوانان نبوده‌اند و به نظرم با رفتنشان «اسلام که هرچه داریم از آن است» ضربه نمی‌خورد و وای بر زمانی که عده قلیلی از الگوهای مدیریتی ما تشت رسوایی‌شان بر زمین خورد و دستگاه‌های رسانه‌ای ما او را تا قبل از این رسوایی‌های مالی و... (آیینه اسلام) بنامند و یادمان رفته است که امام خمینی رحمت‌الله علیه و مقام معظم رهبری بارها اشاره کرده‌‌اند که «خطای من را به نام اسلام نگذارید» و کو گوش شنوا برای دستگاه‌های پرطمطراق تبلیغاتی داخل که همه‌چیز و همه‌کس را به نام «اسلام» معرفی نکنند... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.