یک راهحل ساده
حسین هاشمپور
یک- آیدین آغداشلو نوشت: «موزه هنرهای معاصر باید دولتی بماند مثل لوور، مثل متروپلیتن و...» و سیدمحمد بهشتی نوشت: «نهادهای عمومی غیردولتی به جهت توانی که برای مدیریت آسانتر دارند، بستر مناسبی برای اداره موزهای به اهمیت موزه هنرهای معاصرند. بنیادی مانند رودکی یکی از این نهادهای عمومی غیردولتی است که در صورت واگذاری مدیریت موزه هنرهای معاصر به آن، امکان اداره راحتتر و بهدور از قوانین دستوپاگیر دولتی فراهم میشود...». این تضاد آرا در باب تحول در سیستم مدیریتی یکی از شناختهشدهترین موزههای دنیا، امری طبیعی است؛ غیرطبیعی این است که زمینه گفتوگوی این نگرشها را فراهم نکرد. دو- شاید برخی نمیدانند موزه هنرهای معاصر در بدو تأسیس، 22مهر 1356، زیرمجموعه وزارت فرهنگ وقت نبود؛ این موزه توسط هیأتامنایی اداره میشد که علاوه بر هنرمندان، شخصیتهای حقوقیای مانند وزیر فرهنگ، شهردار تهران و... جزء آن بودند؛ در واقع یک جور نهاد عمومی که حدفاصل دولت و بخش خصوصی است؛ بنابراین گزینه تشکیل یک بنیاد مستقل برای موزه هم میتواند روی میز باشد که بدونشک نیازمند تصویب دولت و سپس مجلس است. سه- درباره فردای موزه هنرهای معاصر، از حفظ بنا تا نگهداری بایسته آثار و ارتقای گنجینه آن دلنگرانی جدی وجود دارد، هنرمندان و دولت توأمان متوجه این مهم شدهاند که خودش چندقدم به جلوست. حال، انتظار عمومی این است که بهدور از فضای هیجانی و احساسی و با حضور نخبگان هنری و نیز آگاهان به امر موزهداری، گفتوگوهای کاربردیای شکل گیرد و فکری شتابدهنده در این خصوص به مرحله اجرا درآید. بدیهی است بهتر است برای آرامشخاطر جامعه هنری، این گفتوگوها در اتاق شیشهای انجام شود، زیرا کارشناسان رسانه معتقدند سرعت شایعه در ایران از سرعت نور هم بیشتر است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.