|

فیس‌بوک همه جهان را می‌بلعد

اکوسیستم خبری ما در پنج‌سال اخیر به‌شدت تغییر کرده و تغییرات آن شاید بیشتر از هر وقت دیگری در 500 سال گذشته بوده است. ما شاهد جهش‌های عظیمی در توانایی‌های فنی هستیم؛ واقعیت مجازی، دیدن ویدئوی زنده، روبات‌های خبری دارای هوش مصنوعی، پیام کوتاه و اپلیکیشن‌های چت. ما اكنون شاهد تغییرات وسیع در کنترل و سرمایه‌گذاری هستیم که آینده اکوسیستم انتشار محتوای ما را در دستان افراد کم‌شماری قرار می‌دهد که هم‌اکنون نیز سرنوشت بسیاری را رقم می‌زنند. رسانه‌های اجتماعی نه‌تنها روزنامه‌نگاری را بلعیده‌اند بلکه همه‌چیز را بلعیده‌اند. آنها کارزارهای سیاسی، نظام‌های بانکی، تاریخ‌های شخصی، صنعت تفریحات، خرده‌فروشی و حتی دولت و امنیت را بلعیده‌اند. تلفن در جیب‌های ما دروازه ورودمان به جهان شده است. با اینکه رسانه‌های اجتماعی فرصت‌های هیجان‌انگیزی برای آموزش، اطلاعات و ارتباط ایجاد کرده، خطرات وجودی اتفاقی‌ای نیز به‌همراه داشته است. روزنامه‌نگاری یک زیرمجموعه کوچک از کسب‌وکار عمده وسایل اجتماعی است اما یکی از علایق اصلی شهروندان نیز به‌شمار می‌رود. اینترنت و شبکه‌های اجتماعی روزنامه‌نگاران را قادر کرده است کارهای خود را با قدرت انجام دهند و هم‌زمان به آنها کمک می‌کند کسب‌وکار روزنامه‌نگاری چاپی را به یک کار غیراقتصادی تبدیل کنند. در شرایط فعلی، دو اتفاق مهم برای روزنامه‌نگاری رخ داده که به آنها توجه کافی نمی‌شود؛ اولین اتفاقی که برای روزنامه‌نگاری چاپی افتاده این است که کنترل آنها بر توزیع محتوا از دست رفته است. رسانه‌های اجتماعی و شرکت‌های متولی آنها بر ناشران تسلط یافته‌اند تا جایی که حتی نمی‌توانند چیزی را که بخواهند منتشر کنند. امروزه اخبار به وسیله الگوریتم‌ها و درگاه‌هایی فیلتر می‌شوند که مبهم و غیرقابل‌پیش‌بینی هستند. شرکت‌های خبری از این روند استقبال می‌کنند و نقش‌آفرینان دیجیتالی مثل بازفید، وُکس و فیوژن نیز این روند را تشدید می‌کنند. اتفاق دومی که رخ داده، در قالب پیامد اجتناب‌ناپذیر چنین روندی، افزایش قدرت شرکت‌های رسانه‌های اجتماعی است. بزرگ‌ترین شرکت‌های متولی رسانه‌ها و درگاه‌های اجتماعی، یعنی گوگل، اپل، فیس‌بوک و آمازون و حتی شرکت‌های رده دوم مثل توییتر، اسنپ‌چت و شرکت‌های نوظهور اپلیکیشن‌های پیام‌رسان، به‌شدت در تصمیم‌گیری برای اینکه چه‌کسی چه‌چیزی را برای که منتشر کند و چطور از این انتشار می‌شود پول درآورد قدرت پیدا کرده‌اند. تمرکز قدرت نسبت به سابق در این زمینه بسیار بیشتر شده است. انقلاب موبایل پشت‌سر بسیاری از این اتفاقات است؛ به دلیل انقلابی که در صنعت تلفن همراه به وجود آمده، میزان زمانی که ما آنلاین هستیم، تعداد کارهایی که آنلاین انجام می‌دهیم و مقدار توجهی که روی درگاه‌های دیجیتالی صرف می‌کنیم به حد انفجار رسیده است. اکثر بزرگ‌سالان آمریکایی جزء کاربران فیس‌بوک هستند و اکثریتی از آنها به‌طور مرتب نوعی از اخبار را از فیس‌بوک دریافت می‌کنند؛ براساس داده‌های مرکز تحقیقات پیو، حدود 40 درصد از کل بزرگ‌سالان آمریکایی به فیس‌بوک به‌عنوان یک منبع خبری نگاه می‌کنند. بگذارید خلاصه کنیم: 1- افراد بیش‌ازپیش از تلفن هوشمند خود برای هر کاری استفاده می‌کنند. 2- آنها این کار را عمدتا از طریق اپلیکیشن‌هایی انجام می‌دهند که به طور معمول اپلیکیشن‌های اجتماعی و پیام‌رسان هستند؛ مثل فیس‌بوک، واتس‌اپ، اسنپ‌چت و توییتر. 3- رقابت بین این اپلیکیشن‌ها بسیار فشرده است و بیشتر در جذب کاربر خلاصه می‌شود. هرچه شما کاربر بیشتری را در اپلیکیشن خود جذب کنید بیشتر درباره آنها چیزی می‌دانید، این اطلاعات بیشتر می‌تواند برای فروش تبلیغات به کار بیاید و درآمد شما را بیشتر کند. در سال گذشته، روزنامه‌نگاران و ناشران خبر به‌طور غیرمنتظره‌ای خود را به‌عنوان یکی از نفع‌برندگان این درگیری و رقابت دریافتند. سال گذشته، اسنپ‌چت کانال‌های خود را برای وال‌استریت‌ژورنال، کازمو و دیلی‌میل راه‌اندازی کرد. فیس‌بوک بخش «مطالب آماده» خود را به راه انداخت که در اول آوریل امسال استفاده از آن برای همه رسانه‌ها آزاد شد. اپل و گوگل به‌سرعت همین مسیر را دنبال کردند و «اپل‌نیوز» به راه افتاد. توییتر نیز برای اینکه جا نماند خدمات «مومنتز» (لحظات) خود را تأسیس کرد. این خبر خیلی خوبی است که درگاه‌های معتبر در حال طراحی سامانه‌هایی برای انتشار خبر هستند؛ اما وقتی که یک در باز شود در دیگری بسته خواهد شد. هم‌زمان ناشران نیز اعلام کرده‌اند که می‌خواهند مطالبی تولید کنند که به طور مستقیم با اپلیکیشن‌ها و بیشتر نزد کاربران تلفن هوشمند دیده شوند. این کار ممکن است به موازات استفاده کاربران از مسدودکننده‌های آگهی موبایلی (مثل نرم‌افزاری که اپل در فروشگاه مجازی خود ارائه کرده) باعث کاهش درآمد رسانه‌ها شود. ماجرا این است که رسانه‌هایی مثل فیس‌بوک باعث شده‌اند که ناشران سنتی محتوا نه بتوانند بر ارتباط خود با خوانندگان و بینندگانشان کنترل داشته باشند، نه بتوانند بر درآمد خود نظارت کنند و نه حتی از مسیر انتقال پیامشان و رسیدن آن به مقصد مطمئن باشند. منبع: کلمبیا ژورنالیسم ریویو

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.