شهید باز شهید
حبیب احمدزاده
دیشب خبرش را از پرویز شنیدم که مهدی برای بار دوم شهید شد. بار اول که خمپارهای کنارش منفجر شد، در زمان محاصره شهر آبادان بود، شکمش باز شده و آن بچه ١٢ ساله با شجاعت شکم باز را در دو دست جمع کرده تا بتواند از جا برخاسته و خود را به کسی برساند و سپس ناتوان از پا افتاده بود، مرده پنداشته و به سردخانه منتقلش کرده بودند، روز بعد، کسی به زندهبودنش پی برده و انتقال به اتاق عمل و بعد سالها در جبهه مانده بود با حدود بیش از یکمترونیم روده پلاستیکی و دردهای شدید، مادرش را که رختشوی بیمارستان شرکت نفت بود قبلتر خمپارهای به شهادت رسانده بود در میان تمام آن رختهای خونین بقیه رزمندگان، ...... . بعدها شد قبضهچی مدافع شهر در مقابل همه آن توپخانهها و خمپارههای از خدا بیخبر که مردم را بدون نگاهکردن به شناسنامه، قومیت، نژاد، دین و تفکیک لباسی به شهادت میرساندند. چقدر شبانه با همان تن کوچکش و دردهای جانکاه کمک میکرد تا از انبار سپاه و ارتش مهمات بدزدیم، تا شاید بتوان کاری کرد برای آن همه مردم رهامانده در مقابل توپخانههای دشمن، و بهشوخی میگفتیم ما آدمهای خدا هستیم که صرفا برای دفاع از مردم شهر و بهواسطه این دروغهای کاملا خالص و بیریا، به بهشتش میرویم...... میدانم که او در تمام این سالها، با دردهای وحشتناکش زیست ولی این را نمیدانم و تعجب که چگونه هرگز خنده از لبهایش دور نمیشد. قبضهچی کوچولوی من، دیشب برای همیشه آرام گرفت، او باز هم شهید شد، خدا کند اینبار اشتباه نشده باشد، بگذاریمش بعد از سیواندی سال، یک شب هم بدون دارو، بیدرد بخوابد، از ته دل میدانم که مهدی ملکآبادی عزیزم هم به این خواب خوش راضی است. اگر آن دنیا، آن چند ملک همیشه طلبکار، ازت سراغ اعمال خوبت را گرفتند بگو من هم ملک هستم، ملکآبادی مهماتدزد، قول میدهم آنها هم خواهند گفت: بهشت خدا گوارای وجودت، پس بزرگمرد کوچکم، من هم میگویم ای ملک سارق مهمات، آن بهشت خدا، هر آنگونه که هست، گوارای وجودت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.