سلام به بهار
غلامرضا امامی
جایتان سبز بود... سیزدهبهدر به دعوت انجمن الفبا، دوستان ایرانی و ایتالیایی رفته بودیم به ویلاي «ادا»ی رم. سیزدهبهدر همزمان شده بود با عید پاک... در آغاز بهار... ناهار با هم بودیم... هرکسی چیزی آورده بود... کنار سفرهای نشستیم... آش رشته بود و کوکو و کتلت... عدسپلو و سالاد الویه... چای ایرانی هم بود و قهوه ایتالیایی. بعد از غذا... ولو شدیم به روی چمنهای سبز... زیر آسمان آبی. نسیم خوشی میوزید و برگها به آهنگ شادی میرقصیدند. پروانههای رنگی به روی شکوفههای سفید و صورتی نقشها میآفریدند و تصویرها میساختند... بلبلان لابهلای درختان سرود سبز عشق میخواندند... ماهها بود که زمینی چنین سبز و آسمانی چنان آبی ندیده بودم... کفشها و جورابهایم را درآوردم و با پاهای برهنه روی سبزهها قدم زدم... مسعود نوه گلش را میگرداند، حسن واحدی، نقاش نامی گفت چه میکنی؟ گفتم میخواهم سبزی زمین را حس کنم و پاهایم سرود هستی را بشنوند... اردشیر، قصهها گفت، علی آقای عزیز هنرمند نامی، تجربههای عرفانیاش را روایت کرد، دکتر بسکی نازنین دلتنگیاش را برای ایران و نیما باهلی سفرش به ایران را حکایت کرد، در دل واحه همچنان تبریز قدیمی جا خوش کرده که مادری مسلمان در کودکی او را شیر داده... از همه جا گفتیم و شنیدیم. با خودم گفتم راستی چندوقت است... که غروب خورشید را ندیدهام؟ ستارههای سحری را ندیدهام... طلوع آفتاب گرمم نکرده است...؟ به خانه که آمدیم... شب تولد امیدم «امید» بود... همیشه بهار برای من فصل زایش و زیبایی است. اما این روزها غمی دارم که با تو در میان میگذارم: قرار ما این نبود که بنشینیم پشت جعبههای شیشهای و سیر و سفر کنیم در فضای مجازی... کمرمان خم شود و انگشتانمان به درد آید...
قرار ما عشقهای مجازی... شادیهای مجازی... رنگهای مجازی... غمهای مجازی نبود. قرار ما این نبود که سفر کنیم به ماه، اما ماهها از احوال همسایهمان بیخبر باشیم. راستی چندوقت است که نامهای ننوشتهایم؟ قامت راست «الف»، خم «د»، انحنای نرم «ی»، پیچش چشمنواز «چ»، سرکشی «ک» یادت هست؟ ... چند وقت است که گلی بو نکردهایم... دیدهای که حتی درختان سبز ساختگی پلاستیکی میسازیم و گلهای کاغذی رنگی میبینیم. چند وقت از آخرین باری که به مهر دستی را فشردیم و به گرمی به دیدهای دل سپردیم ميگذرد؟ ... باید دنبال لبخند بگردیم در لابهلای چهرههای درهم برهم. آخرین بار کی بود که آغوشمان را گشودیم برای فرزندی... دوستی... عزیزی. چندوقت است که تلفنی نزدهایم نه برای کاری، بلکه برای حالی و جستوجوی احوالی. چند وقت است که در سحرگاهان صدای خروسان را نشنیدهایم و در سپیدهدمان با نغمه بلبلان از خواب برنخاستهایم؟
در خود فرو رفتهایم... با خود قهر کردهایم. چشم بستهایم به آفتاب... به مهتاب. بوی نم شالیزار را فراموش کردهایم... بوی نمک دریا را از یاد بردهایم... بس که نور مهتابی دیدهایم، نور شبتابها را به نسیان سپردهایم. بوی آسمانی یاس هنوز در جانت هست؟ بوی خوش سنبل هنوز مستت میکند؟ بوی عطر نرگس هنوز به آسمانت میبرد؟ نازنین: بهار فصل رهایی و رستن است... از خود بیرونآمدن و به انسان و جهان پیوستن. نازنین: بیا با هم برویم زیر آسمان آبی و بهار سبز را بنگریم... رها کنیم دنیای مجازی را... از خود رها شویم... بیرون بیاییم از پشت شیشهها... به میان سبزهها برویم و بدویم... به مهر و دوستی به هم سلام کنیم... به هم دیده بدوزیم... دستهایمان را بفشاریم و به هم گره بزنیم... با هم باشیم... همیشه... همه جا.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.