ما زرگران خوبی نبودیم!
حسین هاشمپور
یک) دلنگرانی مردم برای استادان مبرّزی مانندی شجریان و کیارستمی بیانگر اهمیت نخبگان نزد افکار عمومی است؛ امری که متأسفانه آگاهانه یا شاید برای غفلت، از یاد برخی تصمیمسازان میرود؛ مثلا جالب اینجاست که این دو بزرگ، سالهاست سهمی از صداوسیما هم ندارند و آوازه و محبوبیتشان را مدیون هنر، شخصیت و شیوه زندگیشان هستند. این البته حکایت از اکثریت نسل طلایی هنر ایران در دهه چهل خورشیدی است؛ استادانی که در زمره میراث معنوی ایراناند و شتاب روزگار آنها را به پیرسالی رسانده. در چنین هنگامههایی است که باید پرسید آیا آنگونه که شایسته است، منزلت این استادان حفظ شده است؟ و آیا آنطور که باید، اندیشه و تجارب والای این بزرگان به نسلهای بعد انتقال یافته است؟ ضربالمثلی ورد زبان مادرم است: «قدر زر، زرگر شناسد، قدر گوهر، گوهری»؛ گویا ما زرگران خوبی نبوده و نیستیم. دو) بدیهیترین نکته چنین مضمونی، ضرورت توجه شایسته به سلامت نخبگان است؛ امری که باید با مداقه جدی دستگاههای مسئول همراه باشد. امید بسیار داریم با تدبیر کارآمد در این زمینه آب رفته به جوی بازگردد. سه) آقای ایرج راد، مدیرعامل خانه تئاتر، اول اسفندماهی که گذشت، در مجمع عمومی انجمن بازیگران خانه تئاتر پرسشی طرح کردند که به موازات دو نکته بالا حائز تأمل است. ایشان با صراحت، با بیان اینکه از اعضا گلایه دارد، گفت: «با رایزنی وزیر ارشاد، برای چکاپ کامل سلامت همه هنرمندان عضو خانه تئاتر، با بیمارستانی تفاهمنامهای امضا کردیم و برای هر نفر مبلغی تعیین شد؛ اما گلایه این است که تا به حال ۵٠٠ نفر هم برای چکاپ حضور نیافتند. چرا به فکر سلامتی خود نیستید؟» به نظر میرسد خود هنرمندان هم باید مسئله سلامت را جدیتر پیگیری کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.