مونا فرجاد، جایگزین بهنوش بختیاری شد
بازیگر «بیوهها ...» تغییر کرد
بازیگر نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» بار دیگر تغییر کرد و با انصراف بهنوش بختیاری، مونا فرجاد جایگزین او شد. کارگردان نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» ضمن ارائه توضیح درباره تغییر دوباره یکی از بازیگرانش ابراز امیدواری کرد که بهنوش بختیاری خسارت واردشده برای کنارهگیری دیرهنگام خود را جبران کند. نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» در شرایطی تا چند روز آینده به صحنه میرود که در آخرین روزهای سال 1394، بهنوش بختیاری، پس از کنارهگیری نورا هاشمی از اجرای این رپرتوار به دلیل بارداری، جایگزین او شد؛ اما این بازیگر هم در تعطیلات نوروز از بازی در این نمایش کنارهگیری کرد تا بهاینترتیب مونا فرجاد به عنوان سومین بازیگر یک نقش این اثر به گروه اضافه شود. شهابالدین حسینپور، کارگردان نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» درباره کنارهگیری بهنوش بختیاری توضیح داد: بهنوش بختیاری پیش از پیوستن به گروه نمایش ما، گفته بود که در ایام نوروز سفر از پیش برنامهریزیشدهای دارد و پس از نوروز در کنار گروه خواهد بود؛ بنابراین پیش از تعطیلات دورخوانی و تمرینات اولیه انجام شد و بنا بود پس از نوروز نیز تمرینات فشرده از سر گرفته شود؛ اما اواسط تعطیلات، مدیر برنامه ایشان با من تماس گرفت و گفت که به دلایلی سفر خانم بختیاری، طولانیتر شده و ایشان تا دو هفته پس از نوروز نیز نمیتوانند به ایران بیایند و بهاینترتیب از ادامه همکاری انصراف دادهاند. وی با گلایه از این اتفاق بیان کرد: ما ٦٠ هزار تراکت با تصویر خانم بختیاری زیرچاپ داشتیم و هزینه آتلیه و تست گریم و... نیز هنگفت بوده و انصراف ایشان برای گروه ما، خسارت مالی درخورتوجهی در پی داشته است. حسینپور که پس از انصراف دیرهنگام بختیاری، نمایش خود را بحرانزده توصیف کرد، با اشاره به جایگزینی مونا فرجاد برای ایفای آن نقش، ابراز امیدواری کرد که بهنوش بختیاری، توضیحات کافی برای این انصراف داشته باشد و خسارات وارده به گروه را جبران کند. «بیوههای غمگین سالار جنگ» که پیشازاین اجرایی موفق در تئاتر شهر داشته است، نوشته محمدامیر یاراحمدی از ٢٦ فروردین ٩٥ هر شب ساعت ٢١ با بازی گلاب آدینه، شیرین بینا، مونا فرجاد، حمید رحیمی، محمد صدیقیمهر و حمیده مستعان در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه میرود.
نیازی فراتر از نام و نان ستاره جاوید: تصویب شد! تغییر نام ایستگاه مترو «ولیعصر» به «تئاترشهر» همزمان با 27 مارس روز جهانی تئاتر. سرانجام شورای شهر تصویب کرد و نام مترو ایستگاه ولیعصر(عج) به نامی تغییر یافت که برای اهالی تئاتر، کعبه آمال و جزیرهای برای یافتن خویش و بافتن رؤیاهای دور و نزدیکشان روی تکتک خشتهای صحنه است. این درست که همه متفقالقول هستیم که بنای گرد تئاترشهر دیگر در یک نام خلاصه نمیشود و رسالتش را در ورای این نام بازتعریف کرده و در دهه 90 تبدیل شده به خاستگاه پیدایش جلوه نوینی از تئاتر ملی ایران. چه بسیار نامآورانی که شبوروز در پلاتوهای این ساختمان مدور مشق عشق و تئاتر کردند و از این سکوی استوانهای به ایرانیان و جهانیان معرفی شدند! سؤال اساسی اینجاست که اصلا چه نیازی هست به تئاتر؟ آیا نیاز اهالی تئاتر در نان و نام، محدود و خلاصه میشود؟ اگر محدود و خلاصه میشود، پس تلاش بزرگان و هنرمندان دغدغهمندی که میکوشند برای اهالی تئاتر و هنر، تکیهگاه امنی برای تسکین درد ناامنی شغلی آنان باشند، چه توجیهی دارد؟ بررسی گذر نسبتا طولانی زمان برای تصویب نام این ایستگاه و جنگیدن اهالی تئاتر برای اثبات دلایل صنفی خود برای احقاق حق کاملا مسلمشان در بازتعریف نام این ایستگاه، خود گواهی است بر نیازی که از یک نام و حتی نان، پا را فراتر نهاده و به سبک زندگی تبدیل شده است. سبک زندگی کسانی که تمام عمر و جوانسالی و میانسالی و کهنسالی خود را وقف یک نام کردند: تئاتر. این درست است که نیاز اهالی تئاتر و مشق عشق آنان، دیگر از یک نام و حتی از نان شب پا را فراتر نهاده و به ماورایی رفته و تئاتر برای آنان؛ نه جلوهگاه خویشنمایی و خودنمایی روی صحنه که به قبلهگاه ذهنهایی تبدیل شده که هم خود و هم زندگیشان را روی صحنه یافتهاند و برای حال خوبشان و حتی حال بدشان نسخهای جز تئاتر ندارند. اصلا چه نیازی هست به تئاتر؟ نانتان کم است؟ آبتان کم است؟ چرا باید به تئاتر برویم و دو ساعت روی صندلی بنشینیم و تلاش و حرکتهای نمایشی تعدادی عاشق و هنرمند را روی صحنه ببینیم که در تلاشند مفهومی را برای تماشاگران خود، خلق کنند؟ پاسخ سؤال درست همینجاست. هستند کسان بسیاری که اهل دردِدل نیستند و به اعتراف خودشان، وقتی حالشان خوب است به تماشای تئاتر مینشینند و وقتی حالشان بد و گرفته است، باز هم به تماشای تئاتر مینشینند. اینان به تئاتر پناه میبرند و در تبادل انرژی نامتناهی میان صحنه، بازیگر و تماشاگر، درد و رنج نهفته درونشان را به ستونهای صحنه میسپارند و در کنه همذاتپنداری با پرسوناژهای خیالیای که مقابلشان خلق میشوند؛ دست به درمان روح و روان خود میزنند و وقتی سالن را ترک میکنند و به لابی میآیند، گویی تغییر در چهرهشان نشسته است. دگردیسی روانی ناشی از تبادل انرژی میان تماشاگر و مدیوم تئاتر، خود نسخه شفابخشی میشود و به اعتراف تماشاگران تئاترشناس، بهترین درمانگری است که قویتر از مسکّنهای دارویی عمل میکند. تئاتر در این جایگاه و موقعیت، از یک نام فراتر رفته و رسالتش سنگینتر جلوه کرده است. تئاتر، زندهترین مدیوم نمایشیای که روز جهانیاش را در 50سالگی جشن گرفت، در نقطهای ایستاده که پیشکسوتان نامآشنایی از سراسر گیتی به بالندگی و جدیگرفتن آن تلاش کردند و امروز دیگر نه یک نام و حتی مأمنی برای تأمین نان، که امروز نسخه درمانی برای دل تمام کسانی است که خود را در تئاتر مییابند و برای قدکشیدن آن، هزینه میکنند. تئاتر ایران شانهبهشانه تئاتر جهان برای بالندگی خود، تلاش میکند و در این پوستاندازی مداوم و تکاپوی وقفهناپذیر، دلش را به نامی خوش میکند که نه یک دغدغه بهظاهر لوکس، که یک نیاز صنفی اساسی برای همه کسانی است که برای این هنر رنج کشیده و تلاش کردهاند. در هیچ کجای جهان، احقاق حق یک صنف، در حد اصلاح یک نام، تنزل نیافته و از آن مهمتر، تغییر این نام مستلزم جنگیدنی بهغایت طولانی نبوده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.