|

«مجتبی عابدینی» :

مدال المپیک دور از دسترسم نیست

سارا گودرزي: این روزها وقتی از شمشیربازی ایران اسمی به میان می‌آید همه فکرها سمت تیم‌ ملی سابر می‌رود؛ تیمی که در سه، چهار سال گذشته بهترین نتایج تاریخ خود را با مربی جوان و آینده‌داری چون پیمان فخری به دست آورده است. این تیم دیگر به دومی آسیا به‌عنوان رقیب کره‌ای و یکی از سه قدرت برتر این رشته در دنیا راضی نیست، بلکه پا را فراتر گذاشته و روی سکوی جهانی رفته است. این یعنی پایان طلسم 116 سال بی‌مدالی ایران در این عرصه. مجتبی عابدینی، سابریستی است که حالا به کیفیتی رسیده که با تیغه شمشیرش این طلسم را شکسته است. شاهکار او در رقابت‌های اخیر جام ‌جهانی کره‌جنوبی، انتخابی المپیک ریو، در ورزش ایران ماندگار شده؛ جایی که توانسته چهار قهرمان و نایب‌قهرمان المپیک و جهان را شکست دهد تا صاحب این مدال ارزشمند شود. او که پیش از این عناوین هشتمی و پنجمی دنیا را از آن خود کرده بود حالا با مدال نقره جهان، آن هم در فاصله چهار ماه مانده به المپیک ریو، مسئولان ورزش کشور را خرسند کرده تا نیم‌نگاهی به مدال‌آوری او در بزرگ‌ترین میدان ورزشی دنیا داشته باشند. مرد اول سابر ایران با عملکرد فوق‌العاده‌ای که در چند میدان گزینشی المپیک داشت، با تثبیت جایگاهش در بین 14 شمشیرباز برتر رده‌بندی جهانی درواقع دو سهمیه برای تیم ‌ملی سابر به ارمغان آورد. علی پاکدامن دیگر ستاره این تیم است که در کنار عابدینی را می‌خواهند روزهای خوبی را برای شمشیربازی در المپیک ریو رقم بزنند. گفت‌وگوی «شرق» با عابدینی را که به‌عنوان اولین شمشیرباز المپیکی ایران در المپیک 2012 لندن حضور داشته می‌خوانید.

با توجه به نتایج خوبی که شما در رقابت‌های جام جهانی قبلی داشتید، پیش‌بینی می‌شد به مدال جهانی برسید. خودتان فکرش را می‌کردید در آخرین مسابقه از انتخابی المپیک 2016 ریو که خیلی حساس بود و امتیازش هم دو برابر بود، این افتخار مهم را به دست بیاورید؟ من تا قبل از جام جهانی کره در سه جام جهانی دیگر تا یک قدمی ورود به جمع چهار نفر اول مسابقات پیش رفتم، اما هر سه مسابقه را با نتیجه نزدیک 15 بر 14 واگذار کردم. طبیعی بود با این نتایجی که گرفته بودم به مدال فکر کنم. در کره واقعا شرایط بسیار سختی داشتم و فشار زیادی رویم بود. اول از همه باید به سهمیه المپیک فکر می‌کردم، زیرا باید در بین 14 نفر اول رده‌بندی جهانی می‌ماندم تا سهمیه دوم را هم از طریق قاره آسیا بگیریم. به خاطر رنکینگ بالایی که داشتم در بازی‌های مقدماتی به قرعه استراحت خوردم و مستقیم به جدول 64نفره صعود کردم. بازی این مرحله و جدول 32نفره را بردم تا به مرحله یک‌شانزدهم رسیدم. جایی که باید با قهرمان المپیک 2012 لندن از مجارستان بازی می‌کردم. اینجا باید می‌بردم تا دو سهمیه ایران در المپیک ریو قطعی شود. نمی‌دانم چطور بگویم که چقدر استرس داشتم، اما خدا کمک کرد تا این شمشیرباز باسابقه را با نتیجه 15 بر 12 شکست دهم. وقتی «ژیلاگی» را بردم و خیالم از بابت سهمیه‌ها راحت شد، تمرکزم را روی مدال‌گرفتن گذاشتم. آن‌طور که می‌گویند بازی خیلی سختی در یک‌هشتم مقابل «کیم» شمشیرباز نامدار کره‌ای داشته‌اید؟ بله، «کیم» قهرمانی المپیک و جهان را در کارنامه‌اش دارد و نفر سوم رده‌بندی جهان است. من این‌قدر انگیزه‌ام بالا رفته بود که اصلا از اسمش نمی‌ترسیدم. پابه‌پای او ضربه زدم و تمام ضرباتم نشست تا اینکه توانستم با نتیجه 15 بر 14 شکستش دهم. در مرحله نیمه‌نهایی هم به «دیه‌گو»، نایب‌قهرمان المپیک 2012 لندن از ایتالیا خوردم که او را هم 15 بر 12 بردم تا اینکه در فینال نتیجه را 15 بر 9به «درشوییز» شمشیرباز آمریکایی واگذار کردم. این آمریکایی از شما سرتر بود که نتوانستید شکستش دهید؟ نه، من چیزی از او کم نداشتم و چیزی هم در این مسابقه کم نگذاشتم. من واقعا در این رقابت‌ها به قرعه سختی خورده بودم؛ از جدول 64نفره تا مرحله یک‌چهارم نهایی با کسانی بازی کردم که همه قهرمان جهان و المپیک بودند. من «وون» و «کیم» کره‌ای را شکست دادم که دست‌نیافتنی بودند. اینها رده سه و چهار جهان را داشتند. بازی با همین نفرات آن‌قدر من را خسته کرده بود که در فینال آن انرژی لازم را نداشتم. اگر خسته نبودم حتما می‌توانستم مدال طلا را هم بگیرم. واکنش این شمشیربازان در مقابل شما چه بود؟ برای خودشان هم سؤال بود که چرا ضرباتشان نمی‌نشست. ناراحت‌تر از همه کره‌ای‌های صاحب‌نام در این رشته بودند که تمام نماینده‌هایشان حذف شدند و نتوانستند مدال بگیرند! فکر نمی‌کنید اردویی که پیش از مسابقات در کره داشتید به شما خیلی کمک کرد؟ صددرصد. ما چهار روز قبل از مسابقات با 12 شمشیرباز حرفه‌ای کره و تیم‌های ملی ایتالیا و آلمان در اردو بودیم و با همه آنها بازی کردیم. چهار ماه بیشتر تا بازی‌های المپیک ریو نمانده است. این مدال شما در آستانه این بازی‌ها مسئولان را امیدوار کرده تا برای اولین‌بار در تاریخ شمشیربازی ایران نیم‌نگاهی هم به مدال‌آوری شما در این رشته داشته باشند. خودتان چطور فکر می‌کنید؟ صددرصد اگر همین روحیه و آمادگی را تا المپیک داشته باشم گرفتن مدال دور از دسترس نیست. در المپیک هم باید با همین نفرات بازی کنم. به هر حال تیم ملی سابر در یک سال گذشته نتایج خوبی گرفته و توقع مردم از این رشته بالا رفته است. اما ورزش است و ‌هزار اتفاق غیرقابل پیش‌بینی. معلوم نیست تا آن موقع چه می‌شود. یک سیب را که بالا می‌اندازی‌ هزار چرخ می‌خورد. هفته آینده هم که باید عازم مسابقات قهرمانی آسیایی چین شوید. با یک فاصله کوتاه دوباره باید با کره‌ای‌ها مبارزه کنید؟ بله، درست است که اسم مسابقات قهرمانی آسیاست اما برای من قهرمانی جهان است چون کره‌ای‌ها به‌عنوان رقیب اصلی ما در آن حضور دارند و علاوه برآن با توجه به اینکه این رقابت‌ها آخرین مرحله از مسابقات گزینشی المپیک در قاره است، همه تیم‌ها با آمادگی کامل می‌آیند. قطعا مسابقات سختی خواهد بود چراکه امتیازش در رنکینگ المپیکی‌مان تأثیر بسزایی دارد. اگر در اینجا خوب بازی کنیم، در المپیک با قرعه‌های بهتری روبه‌رو خواهیم شد. قول مدال را در اینجا هم می‌دهید؟ نمی‌شود پیش‌بینی کرد. بعد از «وون» و «کیم»، من نفر سوم آسیا هستم. تمام تلاشم را می‌کنم که روی سکو بروم. ان‌شاءالله که روی سکوی قهرمانی بروم. بعد از شما علی پاکدامن، دیگر سابریست المپیکی نفر برتر آسیاست. وضعیت او را چطور پیش‌بینی می‌کنید؟ علی هم شرایط خیلی خوبی دارد. او برای اولین‌بار است که می‌خواهد به المپیک برود. همین به او انگیزه داده تا هرچه بهتر تمرین کند. علی سال 2014 در آسیا مدال برنز انفرادی گرفت و من مدال نقره. ان‌شاءالله این مدال‌آوری‌ها را امسال هم تکرار کنیم. اما فکر می‌کنم مدال تیمی‌تان حتمی باشد. به هر حال شما مدال نقره بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون را دارید و همچنان تیم دوم آسیا هستید؟ نه؛ هیچ‌چیز معلوم نیست. شاید بتوانیم بگوییم برنزمان قطعی است. شمشیربازی جزء رشته‌هایی است که با وجود تلاش‌های خوب و افتخاراتی که البته در تیم ملی سابر داشته محروم واقع شده است، طوری که سالن اختصاصی این رشته را به تیم‌های ملی کشتی اختصاص دادند و به شما برنمی‌گردانند. الان که اولین مدال جهانی تاریخ شمشیربازی ایران را گرفتید و با تمام محدودیت‌ها به این افتخار رسیدید، چه حرفی برای مسئولان ورزش دارید؟ اگر حمایت نکنند، انگیزه‌ای برای ادامه‌دادن باقی نمی‌ماند. من می‌خواهم امکاناتی که به همه رشته‌های المپیکی و مدال‌آور جهانی می‌دهند به ما هم بدهند. این چیز زیادی نیست. ما هیچ مشکلی از نظر کادر فنی نداریم. با مربی داخلی بهترین نتیجه را گرفتیم اما حداقل یک پزشک و ماساژور را در تیم که باید داشته باشیم!

انصراف «فخری» از قضاوت در المپیک پیمان فخری علاوه‌بر عملکرد قابل قبولش در تیم ‌ملی اسلحه سابر، یکی از داوران درجه یک جهان در این اسلحه است که در میادین مختلف قضاوت کرده است. او که داوری خوبی در فینال‌های مسابقات قهرمانی جهان جوانان و بزرگسالان دو سال اخیر داشته حالا یکی از 10 داور برتر دنیا در این رشته است که برای قضاوت در بازی‌های المپیک 2016 ریودوژانیرو دعوت شده است. درخشش مجتبی عابدینی و پاکدامن در رویدادهای جهانی اخیر باعث شده او این دعوت بزرگ را نپذیرد و تیمش را در المپیک ریو هدایت کند. به این امید که شاید مدال عابدینی در آنجا هم تکرار شود. با تصمیم فدراسیون جهانی شمشیربازی، «فکرت ولی‌اُف»، از جمهوری آذربایجان به‌عنوان اولین داور رزرو برای قضاوت در المپیک جایگزین پیمان فخری شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.