به ياد پویان امیری
عسل عباسیان
امروز، آخرین پنجشنبه سال 94 است و حتما «یاد بعضی نفرات» با ماست؛ آنها که پارسال کنارمان دور هفتسین نشستند و با هم سال را تحویل کردیم، بیآنکه بدانیم، این «آخرین» نوروزِ باهمبودن است.
امسال تنها یادی مانده است در ذهن و غمی در دل و یک جای خالی بزرگ، که هرگز با هیچ هیچ هیچ رخداد و اتفاقی پر نخواهد شد. میگویند زمان، جادویی دارد که کمکم «فراموشی» را جای یادها و غصهها مینشاند؛ اما نمیتوان هرگز فراموش کرد که سالِ پیش در چنین روزهایی، مردی در تحریریه ما، اولین نوروزِ «پدربودنش» را جشن میگرفت و امسال پسرکِ یکسالهاش «پناه»، باید سالش را بیحضور پدر و تنها با قاب عکسی از او تحویل کند. «پویان امیری» خبرنگار ورزشی «شرق» امسال نوروز، کنار پسر و همسر و پدر و مادرش نیست و این غصه مگر فراموش خواهد شد؟ پنجاه سال هم که بگذرد، مگر نوروزهای همیشه بیپدر، فراموش میشوند؟ امروز که «یاد بعضی نفرات» با ماست؛ بعد از اینکه برای «پویان امیری» که نتوانست سیوچهارمین بهار زندگیاش را تماشا کند فاتحهای خواندیم، برای پسرش «پناه» و برای «پناه»های خردسالی که باید بهارهایشان را بیحضور پدر یا مادر جشن بگیرند، دعا کنیم. دعا کنیم تا روزهایشان را با پذیرش و آرامش و شادی سپری کنند و غصه فقدان، لذتِ بودن را از آنها دریغ نکند. آخرین پنجشنبه سال است و کاش یادمان نرود شاید این آخرین نوروز و آخرین هفتسینِ ماست. شاید... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.