|

خاطره‌ای از سروان غلامی، فرمانده اداره آموزش همگانی پليس تهران

جن‌زدگان

«در به‌خطی‌ها» اصطلاحی است که همه کسانی که خدمت کرده‌اند با آن آشنا هستند. سربازان هر روز صبح باید در ورودی ساختمانی که خدمت می‌کردند به‌خط می‌شدند و مسئول قرارگاه بعد از چند ایست و خبردار، همه قوانین و آیین‌نامه‌های انضباطی و قانون نیرو‌های مسلح را ازجمله تقسیم کار، شیفت‌بندی و ورزش صبحگاهی و... به آنان آموزش می‌داد. چندین مرحله ممنوعیت سیگارکشیدن سربازان را به همه تذکر داده بودم با اینکه همه سربازان را دوست داشتم و حس وابستگی و تعلق به سرنوشت و آینده آنان داشتم و به خاطر سن کم، مثل برادری در همه مشکلات، آنها را کمک می‌کردم؛ چون مسئول قرارگاه بودم سربازان احساس راحتی با من نمی‌کردند و گاهی هم شیطنت‌هایشان به شیفت‌بست و انجام کارهای خدماتی منجر می‌شد. ازقضا یک شب مأموریت پیش آمد و همه کارکنان معاونت تا ساعت 23 الی 24 شب درگیر مأموریت بودند و بعد که به معاونت برگشتند خسته‌وکوفته می‌خواستند فقط یک لقمه نانی بخورند و در جایی استراحت کنند. من هم به‌سرعت تقسیم کار کوچکی انجام دادم و چند نفر را برای درست‌کردن غذا به‌خط کردم و چند نفر دیگر را نیز به دنبال سایر امورات فرستادم. خودم خسته در لابی معاونت نشسته بودم و با اینکه حسابی خسته بودم، ولی به علت مسئولیتی که برعهده گرفته بودم و این سربازان امانت بودند و باید صحیح و سالم تحویل خانواده‌هایشان می‌دادم، تصمیم گرفتم تا آماده‌شدن شام سر‌و‌سامانی به سربازان بدهم تا همه سریع به رختخواب بروند و کمی استراحت کنند. به‌همین‌دلیل به آسایشگاه سربازان رفتم. سربازی که اسمش مقدم بود داخل اتاق جلو تلویزیون نشسته بود. سرباز دیگری که اسمش دریابار بود و همیشه مشکوک به نظر می‌رسید، با سرش به مقدم اشاره‌ای کرد و دو نفری از کنار من از آسایشگاه بیرون رفتند. کمی به رفتار این دو نفر مشکوک شدم، اما چون همه خسته مأموریت بودند چیزی به آنها نگفتم ولی بعد از مدتی کوتاه متوجه شدم این دو نفر در هیچ‌جای معاونت نیستند. از آنجا که ته‌سیگاری را در اطراف معاونت دیده و هنوز نتوانسته بودم فردی را که سیگار کشیده بود پیدا کنم، کمی نسبت به غیبت این دو نفر کنجکاو شدم. شروع کردم از طبقه زیرزمین به بالا‌رفتن و در بین راه هر کسی من را می‌دید و می‌پرسید کجا می‌روی، می‌گفتم دارم می‌روم در اتاقم استراحت کنم. ولی نبود این دو سرباز کاملا فکرم را مشغول کرده بود و کمی هم نگران سلامتی‌شان شده بودم. کم‌کم که طبقات را طی می‌کردم به فکرم رسید اینها اگر بخواهند کاری خلاف مقررات و آیین‌نامه انضباطی سربازی انجام دهند با این اوصاف، پشت‌بام معاونت جای مناسبی است. به طبقه چهارم که رسیدم از آنجا که حس بویایی قوی‌ای داشتم کمی بوی سیگار مشامم را آزار داد. هرچه به پشت‌بام نزدیک‌تر می‌شدم صداهایی نیز به گوشم می‌رسید. وارد پشت‌بام شدم و دیدم آن دو سرباز در حال سیگارکشیدن هستند، همه‌جا تاریک و ساکت بود، من هم آرام روی پشت‌بام با فاصله دومتری از آنها در تاریکی ایستادم. سرباز دریابار سیگار را پک می‌زد و پشت سر او سرباز مقدم، در همین حین که مقدم داشت سیگار می‌کشید، گفت یک لحظه فکر کردم غلامی را روی پشت‌بام دیدم. سرباز دریابار گفت: «پسر عجب سیگاری، من هم توهم غلامی را زدم درست می‌گویند مثل جن ظاهر می‌شود ولی ساعت یک بعد نیمه‌شب است، او اینجا چه‌کار می‌کند؟». سرباز مقدم هم که خیالش راحت بود، گفت: «غلامی عمرا بتواند ما در اینجا پیدا کند». در‌همین‌حین که اینها صحبت می‌کردند و سیگار دوم را روشن کردند، من هم آرام‌آرام جلوتر رفتم. دوباره مقدم گفت: «این غلامی مثل جن همیشه جلو چشمانم است بیا تا شر درست نشده برویم». دریابار هم که از خواب‌بودن من مطمئن بود دوباره گفت: «غلامی الان هفت پادشاه را هم خواب دیده. سیگار را با خیال راحت بکش». درهمین‌حین که این حرف‌ها رد‌و‌بدل می‌شد من کمی جلوتر رفتم و در روشنایی ماه ایستادم. یک لحظه سرباز مقدم خشکش زد. سیگار در دهانش ماند و دیگر توانایی پک‌زدن را نداشت. دریابار با دست به سر او زد و گفت: «سیگار را حیف کردی». ولی وقتی به‌دقت به صورت مقدم نگاه کرد، دید رنگش پریده و گفت: «راستی‌راستی جن دیدی». ولی این جن کسی نبود جز مسئول قرارگاه که روبه‌روی هر دوی آنها ایستاده بود. آنها باور نمی‌کردند من واقعیت دارم و نمی‌دانستند واقعا غلامی روبه‌روی‌شان ایستاده یا جن است. شروع کردند به بسم‌الله‌گفتن، اما هرچه بسم‌الله می‌گفتند غلامی دود نمی‌شد. من هم گوش این دو جن‌زده را گرفتم و به پایین معاونت راهنمایی کردم و ... آنها بعدا تعریف می‌کردند اگر جاذبه و دافعه غلامی نبود هرگز نمی‌توانستیم سیگار را ترک کنیم. ترس از غلامی به‌قدری بر سیگارکشیدن غالب شده بود که قید سیگارکشیدن را زدیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.