|

آدم مفلس رو چو من

پوریا عالمی: الان وضعیت عجیبی است؛ قبلا یک نفر کار می‌کرد 10 نفر می‌خوردند، الان 10 نفر با هم کار می‌کنند نوبتی هم نمی‌توانند بخورند. یا قبلا هر شهر یک گدا داشت الان چندین‌تا شده‌اند یا قبلا خشک ‌و ‌تر با هم می‌سوخت، الان حتی آشغال خشک‌ و‌ تر را هم سوا می‌کنند با هم نسوزد. ارباب خودم: قبلا ارباب و رعیت مشخص بود. یک‌نفر هم سالی یک‌بار صورتش را سیاه می‌کرد و دایره می‌زد و می‌گفت حاجی‌فیروزه سالی یه‌روزه. خیلی هم قشنگ بود. الان تمام بی‌کارانی که دولت‌ها در همه این سال‌ها نتوانستند برایشان کار درست کنند، سریع صورت را سیاه می‌کنند و می‌آیند وسط ترافیک و چرخ می‌‌زنند. عیبی هم ندارد. نکته اینجاست که تا راننده بهش پول ندهد، حاجی‌فیروز راه را باز نمی‌کند. یعنی اگر یک نماد از ایران قدیم سالم مانده بود، الان تبدیل شده به گدا. حاجی‌فیروز: بله. قدیم یک حاجی‌فیروز بود و یک نوروز. مردم هم دوست داشتند عید برسد و تعطیل شوند و حالش را ببرند. الان ولی تعطیلات یعنی هزینه. مردم هم تعطیلات می‌شود دو روز سریع می‌گویند پدرمان درآمد. حق هم دارند. پایه حقوق 700 تومان، سفر کیش و مشهد نفری 500 تومان هزینه دارد، شام بروی بیرون نفری 40 تومان می‌افتد، سینما بروی 50 تومان پول بلیت خانواده می‌شود. یعنی هر کاری کنی یک‌دهم حقوقت دود می‌شود. همین عید نوروز، شیرینی کیلو 30 تومان شده. آجیل کیلو صد هزار تومان. یعنی تخمه‌ای صد تومان. خب همین چیزهاست دیگر که آدم صورتش را سیاه می‌کند و وسط خیابان چرخ می‌زند و می‌خواند: گوشت سیری سه عباسی، آجیل کیلو چار عباسی، آدم مفلس رو چو من، وا میداره به رقاصی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.