|

اعتراف‌نوشت

«می‌گویند: همیشه مجرم به محل جرم بازمی‌گردد. اگرچه من هیچ‌گاه طی این چهارسال جرئت نکرده‌ام به چهارراه توحید اصفهان بازگردم اما گمان می‌کنم نوشتن آن ماجرا نوعی بازگشت به محل جرم باشد. حالا که در کاشان، در این زیرزمین نشسته‌ام و هنوز دوستان هم‌مشرب تازه‌ام برای جلسه امشب نیامده‌اند، آن ظهر را به یاد می‌آورم: خیابان نظر را، چهارراه توحید را، کتاب‌فروشی رستاران را، پیاده‌رو را، موتور را، کیف سیاه را، خسرو و کرامت و شکوه را، جزء‌به‌جزء، لحظه‌به‌لحظه. گمان می‌کنم اگر هم به آن‌جا برمی‌گشتم، این‌قدر دقیق نمی‌توانستم همه‌چیز را به خاطر بیاورم که حالا در این سطرها می‌بینم. همه کروکی را می‌کشند، من می‌نویسم: سطری که رویش می‌نویسم خیابان نظر است...» این‌ها بخش‌هایی است از کتاب «سپیدرود زیر سی‌وسه‌پل» کیهان خانجانی که به تازگی در نشر فرهنگ ایلیا به چاپ پنجم رسیده است. «سپیدرود زیر سی‌وسه‌پل» از همان زمان انتشارش با استقبال روبه‌رو شد و نامزد پنجمین دوره جایزه ادبی گلشیری در سال 83 بود و همچنین در ششمین دوره جایزه مهرگان ادب سال 83 مورد تقدیر قرار گرفت. «سپیدرود زیر سی‌وسه‌پل» داستان‌هایی را دربرگرفته که هریک ویژگی‌هایی قابل توجه دارند. یکی از ویژگی‌های کلی این مجموعه، خلق قصه‌هایی از تجربه‌های شخصی است و البته این تجربه‌ها با عنصر تخیل نویسنده درآمیخته‌اند و شکل قصه به خود گرفته‌اند. به‌عبارتی، قصه‌های این مجموعه برآمده از تجربیاتی است که نویسنده خود آن‌ها را زیسته و آدم‌های قصه‌ها نیز به‌خوبی شخصیت‌پردازی شده‌اند. «سپیدرود زیر سی‌وسه‌پل»، روایتی است از زندگی جوانی که از دانشگاه اخراج شده و حالا خسته و وامانده درگیر درآوردن خرج اولیه زندگی‌‌اش است و پدری دارد که دربه‌در دنبال کاری برای اوست: «کارم شده است صبح تا شب در رختخواب خوابیدن و به دو متکا تکیه‌دادن. از بس سیگار کشیده‌ام، مدام سرفه می‌کنم. دور و برم چه بازاری است: یک پاکت بهمن، یک لیوان آب، یک کیسه قرص، یک قوطی کمپوت، یک بسته کاغذ سفید، یک پشته کتاب داستان، و البته کتابی تاریخی که به‌تازگی، نشر فرهنگ چاپ کرده است: فرزندان ناهمگون طوفان. هنوز پدرم با حقوق بازنشستگی خرجم را می‌دهد. پدر پیر و پیرپسر. خبر را که شنیدم تند خودم را رساندم رشت و رفتم ملاقات. اما فکرش را هم نمی‌کردم که مرا هم کنارش بخوابانند. کی به آن‌ها گفت: پسرتان مدام روی سی‌و‌سه پل می‌نشیند و پاهایش را آویزان می‌کند و خیره می‌شود به رود؟» در این داستان‌ها نه‌فقط قصه‌ای روایت می‌شود بلکه چگونگی نوشتن داستان‌ها اهمیت دارد و همین نکته آن‌ها را از گزارش‌های تخت و ساده تجربه‌هایی شخصی فراتر می‌برد. ...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.