اینجا ايران است
سعید برآبادی
دارم به روانکاو درباره سرخوردگیهای نودوچهاریام توضیح میدهم؛ اینکه نتوانستم با وجود ارزانشدن قیمت خانه، سقفی و سرپناهی از آنِ خودم داشته باشم، اینکه نتوانستم وامی را از یکی از این مؤسسات مالی و اعتباری بگیرم، اینکه نتوانستم عموی بزرگ خانواده را پیش از مرگش به دیدن فیلم خانه پدری ببرم و اینکه نتوانستم برای دو ماهِ مداوم، مشترک روزنامهای اصلاحطلب و خواندنی باشم. او همینطور به من خیره شده و سکوت میکند. بعد از سکوتی تقریبا طولانی که آغشته است به نگاهی عاقل اندر سفیه، همان جمله همیشگی را تکرار میکند: «مگر اینجا سوئیسه؟!». این جمله را از خیلیها شنیدهام، شبی که امیدوار بودم مشکلات پرونده هستهای ایران در لوزان حل شود، اما آن آقای فرانسوی امیدم را ناامید کرد؛ روزی که فکر میکردم یک بار برای همیشه، پرونده ممیزی کتاب بسته میشود، اما در آخرین دقایق، وزیر ارشاد آن حرفها را زد، روزی که فکر میکردم با 30 میلیون پسانداز و وام 70 میلیونی و 10 میلیون تومان کمکگرفتن از خانواده همسرم میشود خانهای 50 متری در انتهای نواب بخرم، اما در بنگاه مورد طعنه قرار گرفتم. در همه این لحظهها، من به جرم امیدواربودن بیشازحد، مخاطب این جمله قرار گرفتم که اینجا سوئیس نیست و حسرت، بیخ گلویم را چسبید. شاید کافکا حق داشته که یک جایی بگوید: «خروارها امید هست، اما نه برای ما»؛ اما من هنوز امیدوارم و شاید محکوم به امید. این حالت من که احیانا احساس خیلی از مردم هم باشد، گاهی باعث شده، بیننده فرج بعد از شدت باشم و گاهی وادارم کرده بروم پیش روانکاو تا به او بگویم هنوز باورم نیست که ایران سوئیس است؛ اما باورم هست که ایران، همین ایران خودمان است؛ با مجموعهای از امیدهای گلدرشت و احتمالا حسرتهایی که یقه برخيها را گرفته و ولکن هم نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.