94 سال بيم و اميد
لیلی گلستان
سالي كه گذشت به خاطر وعدههاي بهبود شرايط، بهویژه در حوزه هنر، سالي پر از بيم و اميد بود. از يك سو، رئیسجمهور در سخنانشان، حرف از گشایش در امور مختلف زدند و از سوي ديگر، جامعه با ديدن برخي مشكلات در حوزه هنر، از خودش پرسيد، كدام گشايش؟ اميد به كدام تغيير؟ با لغو گسترده کنسرتها كه بیاحترامی به هنرمندان موسیقی کشور را در پی داشت، با فیلمهایی که از سوی بهترین فیلمسازان کشور ساخته شد، اما يا مجال اكران پيدا نكرد يا به خاطر اعتراض به شرایط اکران و مجوزها، به صورت آنلاین و رایگان منتشر شد يا همچنان در صندوق باقي ماند، از كدام اميد سخن ميگوييم؟ وقتی با هنرمندی این طور برخورد میشود که مجبور است هنرش را رایگان در اختیار مردم بگذارد، حادثه ناگواري رخ داده و این، تنها در حوزه هنر نیست. طليعه سال پيشِرو هر چه هست، من فكر ميكنم، شخص آقای رئیسجمهور باید وارد عمل شود و از مفاهيم عميق اجتماعي، انساني و فرهنگياي که قول حمایت از آنها را داده، حمایت کند. وقتی وزیر ارشاد نمیتواند مانع از لغو کنسرتی شود که وزارتخانهاش، مجوزش را صادر کرده و صدای اعتراض رئیسجمهور را فقط در یک نشست خبری میشنویم، براي فضاي جامعهاي كه آماده بود، دور تازهاي از اميد را به تدبير دولت يازدهم تجربه كند، نگرانكننده است. تعامل، سکوت و مدارایی که دولت یازدهم دارد، بیشباهت به شرایط دولت در دوره اصلاحات نیست که ماحصل آن برای جامعه، چیزی جز پدیده احمدینژاد نبود. فرصت کوتاه است و در نخستين روزهاي سال 95، نگرانی دلسوزان بیش از قبل. اگر در این فرصت باقیمانده، دولت به اهدافش نزدیک نشود و عملگرایی پیشه نکند، بیشک، زمینه بروز یک احمدینژاد دیگر فراهم خواهد شد. دولتي كه با شعار اميد آمده بود، بايد بتواند، اميد را در تمامي زواياي زندگي شهروندانش منعكس كند و از بذري كه در دل مردمش كاشته، نهالي بروياند؛ چراكه ممكن است اين فرصت، بعدها به حسرتي بدل شود كه جايگزيني ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.