رضا ثروتی، حاشیهسازترین کارگردان سال ۹۴ بود
خسته از هیاهو
او که این هیاهو را در سالهای پیش هم در حاشیه دیگر آثارش تجربه کرده بود، اینبار با پیازداغ بیشتری به آن دامن میزد. ثروتی زمانی که مکبث را در تئاترشهر اجرا کرد هنوز جوان و ناشناخته بود و خیلی آرام و نرم، خلاقیت و دراماتورژیاش را برایمان نمایان کرد. در آنجا یکی از بهترین کارهایش را ارائه کرد که دیباچهای دقیق و ظریف بود برای دنبالکردن. این روند ادامه داشت تا اینکه برای عجایبالمخلوقاتش جایزههای بخش بینالملل تئاتر فجر را گرفت که این سرآغاز رویکردی متفاوت برای حضورش در عرصه حرفهای شد. بسیاری هستند که هیاهو و تبلیغات را گامی مؤثر برای مطرحشدن میدانند و برای این منظور، موفق هم بودهاند و حالا هریک به شیوه خود چنانچه محمد یعقوبی، محمد رحمانیان، آروند دشتآرای و دیگران از این رویکرد به انحای مختلف در کسب شهرت و حضور در تئاتر بهرهمند شدهاند؛ البته هیچیک در حد و اندازه رضا ثروتی نبودهاند. یعنی بالاترین هیاهوی خبری برای رضا ثروتی بوده است و دراینباره هیچ جای شکوشبههای نیست. اجرای عجایبالمخلوقات، همزمان شد با آشکارشدن سرطان مجید بهرامی که این اجرا تعطیل شد و قرار گذاشته شد برای خوبشدن و دوباره اجراشدنش با حضور مجید بهرامی. حرکتی که شایسته بود اما برخی از منتقدان این را بهانه میدانستند برای اینکه در اجرای اولش نمیتوانست در جذب مخاطب موفق باشد و بعد از این تبلیغات و خبرسازیها، مردم متوجه بهرامی شدند و در اجرای دومش ایرانشهر را شلوغ کردند. بعد نوبت به «ویتسک» در حافظ رسید. اینبار زندانیشدن یکی از عواملش بر هیاهو و حاشیهسازی دیگری دامن زد. نمیخواستند در ظاهر این مهره را به بازی بگیرند اما همه متوجه این غفلت خودخواسته شدند. اینبار هم موجی شکل گرفت و بسیاری متوجه یک تئاتر شدند. در سال 94 اجرای فهرست که برداشتی از متن روژه ویچ لهستانی بود، این هیاهوگری را به اوجی رسانید باورنکردنی! اینکه چقدر میشود در هیاهوی خبر سربلند بود و حتي روشنگران و روشنفکران هم به بازی گرفته شدند و آمدند در شبی که ضیافت افطار و سحری هم پهن شده بود. آنجا بود که مات شدند از اینکه رضا ثروتی، مهاجرتش را بهانه کرده و مدعی اپوزیسیون است؛ اما اینطور نبوده است چون او تاکنون تحت حمایت دولتها بوده، از جشنواره فجر جایزه گرفته و برای آموزش و اجرای «فهرست» هم در وابستگی به بنیاد رودکی که بسیار هم درآمدزا بوده است، کارش را پیش برده است. رضا ثروتی در کل کارگردانی پذیرفتنی است و نیازی به این همه هیاهو نداشته و ندارد. این قضیه را در اجرای اتاق ورونیکا که همین زمستان در تالار مسعودیه اجرا شده، میتوان پیگیری کرد. انگار که خودش هم خسته شده باشد از هیاهو بر سر هیچ و در این اجرای اخیرش کمتر در مسیر هیاهو گام برداشت. درعینحال این اجرا هم یکی از موفقترین کارهایش به شمار میآید. در واکاوی این هیاهو شاید شهرت و گیشه، دو بُعد قابل هدف باشند اما چنین رویکردی برای کارگردانان فرهیخته در درازمدت بانی شرمندگی خواهد بود. رضا ثروتی از یک بینامی به سوی نامدارشدن پیش آمده است اما خوشنامبودن در هیاهو گموگور خواهد ماند. هنرمند خوشنام، تأثیرگذار است و به جامعهاش خطمشی میدهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.