|

محکومان ابدی

پرویز براتی

سوءتفاهم‌ها، بدبینی‌ها و تقابل‌ها، ظاهرا تمام‌شدنی نیست. ربطی هم ندارد به نوشدن یا نشدن جامه کهنه‌سال. در سالی که 94 بود، بيش از هر زمانی ديگر، شاهد تقابل گروه‌هاي مختلف با يکديگر در عرصه‌هاي گوناگون بودیم. دولت یازدهم در حالی به سومین سال حیات خود پا گذاشت که در تحقق مطالبات به‌محاق‌رفته هنرمندان و اهل فرهنگ- آنانی که يک دهه جزء حذف‌شدگان بودند- ناکام ماند. شايد يادآوري آن بخش از تجربه مثبتِ عقبه اصلاح‌طلبي در دهه ٧٠ شمسي که اتفاقا مربوط به فوران و گوناگوني و تضادهاي مطالبات فرهنگي بود، به دولت مستقر، مفيد باشد. دولت اصلاحات خوب مي‌دانست که در قبال مطالبات گاه متضاد، بايد موضعي شفاف اتخاذ کند و فرهنگ، عرصه‌اي نيست که بتوان درباره آن مماشات و رضايت همه گروه‌ها را جلب کرد. دولت يازدهم اما، از همان بدو امر، شاهد سرريزشدن تقابل‌هاي متخاصم موجود بين «ما» و «آنها» در حوزه‌های فرهنگ، سياست داخلی و خارجي و اقتصاد بود. در پی برجام، بهبود وضعیت اقتصادی به عنوان مأموریت اصلی در نظر گرفته شد و دولت همچنان ترجیح داد رضایت نسبی همه گروه‌ها را در عرصه فرهنگ به دست آورد. تفکیک مطالبات مردمی آن هم در عرصه‌های سیاست، اقتصاد و فرهنگ، خواست محافظه‌کاران است. عرصه‌های اجتماعی نه در طول هم بلکه در عرض یکدیگر حرکت می‌کنند. در نتیجه طبیعی اتخاذ چنین سیاستی، جوانان میدان‌دار شدند. نتیجه میدان‌دادن کاذب، پوست‌انداختن اجباری است! بیشترین ضربه را در‌این‌میان، نه نسل قدیم خورد نه نسل نو؛ آسیب را نسل میانی خورد که ناگهان با قلب مفاهیمی مانند انتخاب، داوری و انتقال تجربه مواجه شد. و اما سالنامه 94. امسال در کنار مرور اتفاقات مهم سال و گفت‌وگو با هنرمندان، در قالب پرونده‌ای دست به انتخاب برترین چهره‌های هنری سال زدیم. این چهره‌ها را در قالب تک‌نگاری‌هایی به قلم منتقدان و هنرمندان معرفی کرده‌ایم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.