اميرحسين مطهرچهارشنبه آخر سال؛ استفاده از راهکارهای ایجابی به جای سلبی
اميرحسين مطهر
هر قشر سنی از جامعه دارای هیجانات و احساسات ویژه به خود است که البته این هیجانات و ظرفیتهای درونی افراد باید به شکلی تخلیه شود و چه خوب است این اقدام با تدبیر و بدون ایجاد صدمات بدنی و خسارات مادی و البته بدون ایجاد مزاحمت برای سایرین انجام شود. این موضوع در واقع بهمثابه نوع و رنگ لباس با رفتارهای فردی و اجتماعی قشرهای مختلف جامعه تناسب دارد، رنگ و نوع لباس نوجوانان و جوانان قطعا متفاوت با مدل و رنگ لباس میانسالان و کهنسالان است، همانگونه که مثلا میزان مدت خواب یا راهرفتن کودکان در طول شبانهروز با کهنسالان متفاوت است.
بنابراین، هیجانات درونی افراد بهویژه جوانان و نوجوانان باید به طریقی تخلیه شود. اینکه مشاهده میشود اکثر جوانان و نوجوانان به بهانههایی مانند چهارشنبه آخر سال و... اقدام به استفاده از اقلام انفجاری و صدالبته خطرناک میکنند، بهنوعی تخلیه همین هیجانات آنهاست، مسئلهای که متأسفانه مسئولان و دستگاههای دولتی و اغلب اولیای آنها تلاش میکنند از این اقدام آنها جلوگیری شود. یعنی کودک و نوجوان بهویژه در چهاردیواری آپارتمانها و مدارس شهرهای بزرگ، نباید در خانه توپبازی کنند. نباید بازی رایانهای داشته باشند. نباید سروصدا ایجاد کنند، نباید، نباید، نباید... و در جامعه نیز این نبایدها به طریق اولی مطرح و اجرای آن پیگیری میشود؛ یعنی اقدام یا اقدامات صرف سلبی و قهری. رادیو و تلویزیون و دستگاههای امدادی، درمانی، فرهنگی و... همهساله تلاش دارند تا تبعات منفی و خطرناک استفاده از اقلام انفجاری را به سمع و نظر مردم برسانند. در واقع مخاطب آنها پدران، مادران و اولیای این کودکان و نوجوانان هستند، این در حالی است که توصیه و نصایح والدین هم تا حدودی مؤثر است و نتیجه نهایی نیز هزاران افراد فوتشده یا مصدوم باقیمانده پس از هر چهارشنبه پایان سال است. قطعا درصد قابلتوجهی از 150 تا 180 هزار نفری که سالانه در ایران به صورت مجروح، مصدوم، معلول یا فوت قربانی سوختگی هستند، از رهگذر عدم تدبیر مناسب برای شب چهارشنبه آخر سال و استفاده از همین وسایل انفجاری غیراستاندارد و دستساز است. اگر منصفانه به مسئله نگاه کنیم، دستگاههای انتظامی، اجتماعی، امدادی، درمانی، قضائی و... همهساله اقدام به اطلاعرسانی عمومی در زمینه خطرات و همچنین برخورد با متخلفان و مجرمان عرصه واردات، ساخت و توزیع یا فروش وسایل انفجاری موردنظر میکنند، در عین حال چون تقاضای جامعه بالاست و متأسفانه چرخه تولید، واردات و مصرف کماکان فعال است، این چرخه زمانی خواهد شکست و اقبال جوانان و نوجوانان زمانی کاهش خواهد یافت که در کنار تصمیمات سلبی و قهری، راهکارهای ایجابی ارائه و اجرا شود. دقیقا همانند رسمهایی که در اکثر کشورها (مانند جشن پاشیدن پودر رنگ در هندوستان، جشن برداشت گندم در چین، جشن پنیر در دانمارک و...) به صورت سالانه و در جهت تخلیه هیجانات مردم، بدون هیچگونه صدمات جانی و خسارت مادی صورت میپذیرد. برونرفت از چرخه یادشده، کاهش اقبال اقشار مختلف به استفاده اقلام غیراستاندارد وارداتی یا دستساز خطرناک، به طرح و برنامهای ایجابی نياز دارد. به جای پاککردن صورتمسئله و نفی سنتهای غلط یا درست گذشته (و صدالبته نه در جهت تأیید رسمهای یادشده)، مناسب است اولا مسئولان محترم ذیربط مانند فرمانداران و شهرداران با کمک یکدیگر، در روزهای پایانی سال اماکنی مانند پارکهای ویژه، مجموعههای عمومی مناسب و... مشخص شود، دکههای موقت عرضه یا فروش اقلام نورافشانی دستی (غیرمنفجره) در ورودی این پارکها یا اماکن ایجاد شود، تولیدکنندگان وسایل نورافشانی به عرضه و فروش همراه با آموزش کاربران در محل دعوت شوند، از طریق رسانههای گروهی محلی، اطلاعرسانی مناسب انجام شود و ضمن آگاهیبخشی در باب خطرات و ضایعات وسایل انفجاری از خانوادهها خواسته شود تا فرزندان خود را به این اماکن یا پارکها برده و از وسایل نورافشانی به جای وسایل انفجاری استفاده کنند. ضمن اینکه بحمدالله کلیه امکانات و نیازمندیهای این طرح یا اقدام ایجابی در کشور موجود است و نیاز به اعتبارات ویژهای نیز ندارد. نگارنده بر این باور است که این اقدام و اجرای طرح یادشده، بهتدریج و با گذر زمان جایگزین اقدامات خطرناک، مزاحمتهای عمومی، صدمات و خسارات جانی و مالی و... خواهد شد. ضمن اینکه در آن شرایط برخورد قهری و قانونی با مجرمان و متخلفان نیز آسانتر خواهد شد. این حرکت مهم میتواند در سال جاری و با برنامهریزی وزارت کشور و همکاری دستگاههای مربوطه، در روزهای پایانی سال جاری و به صورت پایلوت حداقل در چند شهر بزرگ کشور به اجرا درآید و پس از بررسی نتایج و رفع اشکالات آن در سنوات آتی به کلیه شهرهای کشور تسری داده شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.