|

«همیاری»‌های انسانی و چند نکته

محمدرضا نیک‌نژاد . آموزگار

«چهارشنبه 25 آذرماه 94 در هنگام بازگشت از روستای محل کارش در جاده‌ای روستایی و نامناسب در برف سنگین یخ زد و خاطره‌های شیرین آموزگاری و داغ سنگین یخ‌زدگی را برای همیشه در دل و جان خانواده و دانش‌آموزانش بر جا گذاشت. علی بخش‌نوروزی، معلم عشایری که در شهر چُرام در استاد کهگیلویه و بویراحمد زندگی می‌کرد و تازه پس از سال‌ها معلمی توانسته بود خانه‌ای از ساختمان‌های «مهر!» دست‌وپا کند. او آموزگاری با 25 سال سابقه بود و اکنون خانواده‌اش منتظر حکم بازنشستگی اویند. می‌دانید کسی که بازنشسته می‌شود تا حکمش بیاید چندین ماه حقوقش قطع می‌شود!؟ ... اکنون خانواده معلمی که پس از سال‌ها تلاش، فقط یک موتورسیکلت داشت، نیازمند یاری‌اند ... . بخشی از گفت‌وگوی یک همکار با این خانواده را می‌شنویم و خود داوری می‌کنیم: «من امشب با همسر مرحوم نوروزي و دخترشون صحبت كردم. بسيار غصه‌دار هستند از اين اتفاق و فقط گريه مي‌كنند... از حقوق مرحوم نوروزي فقط حقوق آذرماه را داد‌ه‌اند به خانواده‌اش؛ آن هم براي شهريه دخترش كه دانشجوست. تا الان حقوقش قطع شده. اداره به آنها گفته است بعد از عيد به شما پرداخت مي‌كنيم. براي او بازنشستگي رد كردند. خرجي‌شان را فعلا اقوامی مثل پدربزرگ و دايي‌ها و خاله‌ها مي‌دهند و برای آنها موادغذايي تهيه مي‌كنند. دخترش كه دانشجوست هم صحبت كرد و گفت به وزير بگویيد رؤيا فرزند علي بخش‌نوروزي گفت تو چطور وزيري هستي كه معلمت در جاده برفي گير مي‌كند و مي‌ميرد و خانواده‌اش بي‌سرپرست مي‌شوند و به فكر نيستي، حداقل براي مناطق محروم جاده بسازيد. ما بابامون رو از دست داديم و ديگه بابا نداريم!». این بخشی از نوشته‌ای است که در گروه‌های تلگرامیِ معلمی دست‌به‌دست می‌شود و فرهنگیان را برای یاری به این خانواده تشویق می‌کند. کانون مرکزی این برنامه، گروهی با عنوان‌ «همیاری» است. یاری‌رسانی گروه همیاری به خانواده مرحوم نوروزی، نخستین کار این گروه تلگرامی نیست. در نخستین برنامه این گروه، در یک برنامه‌ریزی دو، سه ماهه 37 میلیون تومان برای سامان‌دهی به زندگی و هزینه‌های درمانِ علی اسدزاده گردآوری شد. اسدزاده آموزگار عشایری‌ای بود که در راه بازگشت از روستای محل خدمت دچار سرمازدگی شد و پای چپش را از دست داد؛ اما در برنامه دوم، گروه همیاری توانست در مدت دو، سه هفته هدیه‌ای 10 میلیون تومانی گردآوری کند و اکنون آماده است تا در روزهای آینده آن را به خانواده تقدیم کند؛ اما دو نکته در این کار نباید نادیده گرفته شود: نخست آنکه بخش مهمی از همیاری از پرداخت‌های پنج ‌هزار تومانی تا 30 هزار تومانی بود و این بازتاب‌دهنده آن است که شمارِ افراد شرکت‌کننده در این نیکوکاری بسیار زیاد بوده‌‌اند و باز نشانه خوبی از وجود انگیزه بالای اخلاقی- انسانی میان همه بخش‌های جامعه ما، ازجمله فرهنگیان است؛ گرچه شماری از همیاران، غیرفرهنگی بودند. بی‌گمان پتانسیل فراوانی وجود دارد و اکنون نیز فناوری به یاری آمده است و می‌توان از آن به بهترین شکل ممکن بهره گرفت؛ همچنان که همیاری چنین کرد. دوم آنکه این کارهای نیکوکارانه نباید سبب بی‌عملی دستگاه‌های دولتی و از آن میان آموزش‌وپرورش شود. در مدت همیاری، شمارِ افراد نیازمندی که درخواست کمک می‌کردند بسیار زیاد بود و مدیران هر روز درگیر پاسخ‌گویی به شمار فراوانی از این افراد بودند. بی‌گمان آموزش‌وپرورش به عنوان مسئول خدمت‌رسانی به کارمندان خود وظیفه دارد که در این زمینه‌ها فعال شود و افزون بر همدلی با آموزگاران و خانواده‌های آسیب‌دیده، زمینه‌ای را برای کمک‌های حداقلی فراهم کند. شوربختانه نه در مورد علی اسدزاده و نه در مورد مرحوم نوروزی - همچنان‌که دختر مرحوم نوروزی و بسیار کسان دیگر هم می‌گویند- آموزش‌وپرورش در این زمینه دچار بی‌عملی پرسش‌برانگیز و آزاردهنده‌ای است. این بی‌عملی، بی‌گمان، بر شکاف بی‌اعتمادی مدیران و بدنه می‌افزاید و این شکاف اکنون و در آینده سبب‌ساز بی‌انگیزگی و بدبینی کارمندان نسبت به ساختار خواهد شد. امید که نهاد آموزش دست از این بی‌عملی بردارد. *عكس مربوط به معلمی است كه در مسیر بازگشت از مدرسه در اثر سرمای شدید جان سپرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.