|

خلاصه ي ناصرا

احمد غلامي

چشم در چشم مرگ زندگی می‌کرد. از احدی نمی‌ترسید. می‌دانست آن‌چه آدمی را به استیصال می‌کشاند، زندگی است. مثل تمام ته‌خطی‌ها اگر از طرف دیگر نگاه می‌کردی، خط مقدم بود آنجا. خط مقدم یعنی مرگ، نترسیدن از جنگیدن، بریدن از زندگی، از طعم و بوی نان، از عشق. بعضی وقت‌ها هم جنگیدن برای هیچ و مردن برای هیچ، فقط برای اثباتِ نترسیدن از ترس. کیفِ مردن بی‌ترس. اما کشتن اُبهت نداشت، به ترس آمیخته بود. ترس از شکست، توجیه برای کشتن. اگر ناصر خان سید را می‌کشت... سید خوابیده بود زیر تایر کامیون و می‌گفت: «مردی برو.» ناصر دنده عقب رفت و سید ماند وسط کامیون. همه زل زده بودند که ناصر از روی سید رد می‌شود یا نه. عاقبت ناصر آمد پایین و گفت: «سید، سر جدت بیا بیرون.» و نگاه کرد به بچه‌های قد‌ و نیم‌قد سید که تهِ گاراژ ایستاده و زل زده بودند به چرخ‌های کامیون و زنِ سید که رنگ به رو نداشت با بچه‌ای ریقو در بغلش که یک‌بند ونگ می‌زد. ناصر خم شد زیر کامیون و گفت: «سید بیا بیرون، غلط کردم، دو برابر کرایه رو می‌دم.» مردم توی گاراژ بهت‌زده ناصر را نگاه می‌کردند. یک محله بود و ناصر خان، قد بلند و چهارشانه با سبیل‌هایی که لب پایینش را پوشانده بود. چشم در چشم مرگ زندگی می‌کرد. برای همین وقتی سید به او گیر داد، همه مردم هجوم آوردند داخل گاراژ و منتظر حادثه‌ای ماندند. سید بدخلق و بددهن بود و هر روز با یکی دست به یقه می‌شد سرِ یک قران و دو زار. اما کسی باور نمی‌کرد روزی با ناصر خان هم در بیفتد و کار به جاهای باریک بکشد. سید هر کاری کرد تا با او گلاویز شود، زیر بار نرفت و فحش‌های رکیک را از این گوش گرفت و از آن گوش در کرد، از کف دست‌هایی که سید به سینه‌اش می‌کوبید هم چشم‌پوشی کرد. اما صبر هر آدمی حدی دارد و بالاخره لبریز می‌شود. سید که دید صبر ناصر خان سر نمی‌رود رفت زیر چرخ کامیون دراز کشید و گفت: «مرد نیستی اگه رد نشی...» باورش سخت بود، سید با آن هیکل لاغر و لباس‌های مندرس چنان بی‌ترس جلوِ رقیب ظاهر شد که داشت باور مردم را می‌شکست. اما ناصر عین خیالش نبود. می‌خندید و ته گاراژ را نگاه می‌کرد. دست آخر حوصله‌اش سر رفت، رفت زیر کامیون و سید را بیرون کشید و گفت: «آخه مرد حسابی دم عیدی چی می‌خوای از جون ما، گفتی صد تومن، اینم دویست تومن، تمومش کن...» سید از زیر کامیون بیرون آمد و با قامتی خمیده و موهایی که از گریس زیر کامیون چرب شده بود، جلو ناصر خان ایستاد و پول را گذاشت توی جیب او و رفت ته گاراژ و تا رسید به بچه‌هایش، پس‌گردنی‌ای‌ زد به پسر کوچکش که سرش را با نمره چهار تراشیده بود. بعد کفش‌هایش را درآورد و در تاریکی اتاق گم شد. ناصر خان فریاد زد: «آقایان نمایش تموم شد...» همه سرافکنده از گاراژ بیرون زدند. ناصر پشت فرمان نشست و چند تا نیش گاز داد که راه بیفتد، اما پشیمان شد، دنده عقب رفت ته گاراژ، کنج دیوار پارک کرد و رفت توی اتاق سید... درست است که سید تا آخر عید خوشحال بود و با کسی گلاویز نمی‌شد و زن ‌و بچه‌هایش را نمی‌زد اما بعدِ عید دوباره روز از نو و روزگار از نو. برای ناصر اما این‌طور نبود. تنها چیزی که از ناصر ماند پیروزی در جنگ بود که آن‌هم خلاصه شد در تابلوی آبی‌رنگی به نامش سر در کوچه‌ای تنگ و ترش با مردمانی فقیر که فقط برخی از آنها او را می‌شناسند و می‌دانند او کسی بود که در یکی از این عیدهای روزگار با فقر و فاقه و استیصال جنگید و پیروز نشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.