|

با قایق روی مرداب

«لاله‌زار مرداب» رمانی است از حسن اصغری که اخیرا از طرف نشر بوتیمار منتشر شده است. لاله‌زار مرداب رمانی است شکل‌گرفته حول محور مفهوم تقابل زیبایی و مرگ. در آغاز رمان، تصویری از انزلی ارائه شده است. سه شخصیت رمان، رحیم و منوچهر و بهزاد، آمده‌اند تا با قایق در بستر مرداب انزلی گشت بزنند و عکاسی کنند. منوچهر که ساکن تهران است پیش از این مرداب را ندیده است و از زاویه‌ای متفاوت با دو شخصیت دیگر که چشم‌انداز شمالی برایشان آشناست به منظره می‌نگرد. در سطرهای آغازین رمان، فضا از دید منوچهر که برای اولین‌بار دارد این محیط را کشف می‌کند این‌گونه وصف می‌شود: «هوا آغشته به بوی ماهی و آب و سیر و زیتون و خزه و جلبک چسبیده به دیواره‌ی حاشیه‌ی بلوار بود که با نسیم موج موج می‌زد به سر و صورت منوچهر. رحیم و بهزاد امواج بوهای هوا را احساس نمی‌کردند... منوچهر با اشتیاق هوای عطرآگین را نفس می‌کشید و شیرینی‌اش را می‌نوشید. احساس می‌کرد، میان آبشار عطرها شناور است و حسرت می‌خورد که نمی‌تواند شناورشدن‌اش را در عکس ثبت کند. اندیشید که چاره‌ای نیست و باز باید به دوربین عکاسی پناه جوید. بند دوربین را از شانه‌اش بیرون آورد و به بستر پرچین و شکن آب لنگرگاه چشم دوخت و عکس گرفت.» اما رحیم و بهزاد که همه این منظره و بوها برایشان عادی شده آن‌ را آن‌گونه که منوچهر حس می‌کند حس نمی‌کنند. آنها سوار قایق می‌شوند و به مرداب می‌روند و حین گشت‌زدن با هم حرف می‌زنند و داستان این‌گونه پیش می‌رود. آن‌چه در ادامه می‌آید سطرهایی است از این رمان که تصویری است از فضای مرداب و حالات شخصیت‌های داستان که بر قایق نشسته‌اند و قایقران آنها را در مرداب می‌گرداند: «برگ‌های سبز و پهن زیر گلبرگ‌های نیلوفر سفید و لاله‌های سرخ در بستر آب خوابیده بودند و همه جا سکوت بود و گاه گاه خش‌خش باد در نیزار به گوش می‌زد. آب آرام و نرم با هجوم باد به موج می‌افتاد و قایق با موج ریز ریز درجا شناور تکان تکان می‌خورد. گاه جیغ پرنده‌ی ماهیخوار یا قهقهه‌ی لک‌لکی از نیزار دوردست به گوش می‌آمد که منوچهر دوربین را آماده نگاه می‌داشت. هوا آکنده از عطر نیزار و مانداب و گل‌ها و بوی ماهی و خزنده‌های گوناگون بود که در آبکند اطراف لاله‌زار شناور بودند. گاه آواز و جیغ‌شان بر‌می‌خاست و خاموشی مرداب را می‌شکست. منوچهر از روی نیمکت برخاست و ایستاد و به دوردست چشم گرداند که خط افق نیزار در رنگ ارغوانی نشسته بود. تک و توک پرنده‌ی سفیدی رنگ تیره‌ی افق را می‌شکافت و باز در نیزار فرو می‌نشست. منوچهر آرام سرش را خماند طرف چهره‌ی قایقران که هم‌چنان به همان نیلوفر سفید خیره نگاه می‌کرد و زیر لب با خویش حرف می‌زد. منوچهر اندیشید که چه اشتباهی کرده که سوار این قایق شده است. این بابا از اول زانوی غم در بغل گرفته بود. وقتی با آن دختر حرف زد، دیگر در اندوه غرق شد. رحیم به سیگار پک می‌زد که منوچهر عصبی می‌شد و نگاه‌اش را برمی‌گرداند طرف نیزار. بهزاد روی نیمکت لمیده بود و اصلا تماشا نمی‌کرد و در لاک خودش فرو رفته بود...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.