|

آزادی بیان، به روایت ترامپ

زدوخورد شدید حامیان و معترضان و لغو گردهمایی انتخاباتی در شیکاگو، استفاده نیروهای پلیس از اسپری فلفل برای متفرق‌کردن معترضان در کانزاس و حمله ناکام فردی مهاجم در جریان سخنرانی «دونالد ترامپ» نامزد پیشتاز جمهوری‌خواهان در شهر دیتون، فقط گوشه‌ای از فصل نوظهور و کم‌سابقه خشونت در کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده است که اگرچه محکومیت هر دو حزب رقیب را به همراه داشته ولی به نظر می‌رسد از منظر میلیاردر نیویورکی، فرصتی مغتنم برای تجدید قوا و حرکت هرچه پرشتاب‌تر به سمت دروازه‌های کاخ سفید است؛ به‌خصوص حالا که نتایج انتخابات مقدماتی در ایالت‌های واشنگتن و وایومینگ که تنها یک رأی وکالتی برای ترامپ به همراه داشته، بیش از هر زمان دیگری نشان داد هنوز راه درازی تا پایان رقابت‌های درون‌حزبی در اردوی جمهوری‌خواهان باقی است. اما آن‌طور که پیداست ترامپ که روز شنبه با حضور در میان حامیان کلیولندی خود، از آنان خواسته بود تا خشم خود از حوادث خشونت‌آمیز جمعه‌شب در شیکاگو را که به خیابان‌های آن شهر نیز کشیده شده و چندین مجروح و بازداشتی به جا گذاشت، فردا با آرای خود در هر پنج ایالت انتخاباتی به نمایش بگذارند، این‌بار بر مهره‌ای سوخته دست گذاشته است. او در حالی نقض حقوق مندرج در متمم اول قانون اساسی آمریکا، آن‌هم به دست عده‌ای اوباش را دلیلی موجه برای خشم خود و هوادارانش اعلام کرده که این تعریف او از حق آزادی بیان و تجمع احتمالا بیش از هر چیز به ضرر کارزار انتخاباتی او و گفتار جاری در آن تمام خواهد شد. درست در شرایطی که مواضع و سخنان جنجالی و تحریک‌برانگیز ترامپ درباره مسئله مهاجرت و اقلیت‌های قومی، نژادی و مذهبی، حضور فعالان و معترضان خشمگین را به بخش جدایی‌ناپذیر تقریبا تمامی سخنرانی‌های انتخاباتی او بدل کرده، باید توجه داشت ارجاع به متمم اول قانون اساسی صرفا مبنای آن را که حمایت از حق آزادی بیان است به مصونیت از انتقاد و اعتراض تقلیل خواهد داد. این نکته البته جدای از این واقعیت است که اگر بنا بر خاموش‌کردن آوای نژادپرستانه و تمامیت‌خواهانه ترامپ بود، «صدای ضعیف جمعی اراذل و اوباش»، چنان‌که شخص ترامپ آنان را خطاب قرار داده، به‌هیچ‌عنوان یارای رقابت با میلیون‌ها دلاری را ندارد که در یک سال گذشته هزینه پخش نطق‌ها و مواضع او از سوی رسانه‌های جریان اصلی آمریکا شده است. به اینها اضافه کنید خشونت‌های یک ماه گذشته علیه معترضان در جریان گردهمایی‌های انتخاباتی ترامپ و حمایت آشکار او از نحوه برخورد حامیانش را تا دریابید چرا سخن از نقض آزادی بیان، آن‌هم از سوی کسی که روزی آرزو می‌کند کاش می‌توانست معترضانش را به‌دست خود «آش‌ولاش» کند و روزی دیگر از نیروهای حفاظتی می‌خواهد تا با بازداشت معترضان و بازکردن پرونده‌های قضائی، مانع از اشتغال آینده آنان شوند، به کلی خالی از معناست. در نتیجه جای تعجب نیست که سقوط پرشتاب کارزار انتخاباتی ترامپ و خشونت‌های کلامی او به دره خشونت‌های فیزیکی، اکنون دو نفر از رقبای درون‌حزبی‌اش را نسبت به حمایت از او- در صورت کسب نامزدی جمهوری‌خواهان- دچار تردید کرده است. «جان کاسیچ» در حالی ضمن اشاره به این اصل که هیچ رهبر ملی نباید از ترس مردمش طعمه بسازد، حمایت احتمالی از ترامپ در برابر رقیب دموکراتش در انتخابات نهایی ماه نوامبر را مورد تردید قرار داده که «مارکو روبیو»، نامزد رتبه سوم جمهوری‌خواهان نیز عمل به عهد حزبی خود را در این برهه زمانی بسیار مشکل دانسته است. «برنی سندرز» نامزد سوسیالیست دموکرات‌ها نیز که هوادارانش از سوی ترامپ متهم به سازماندهی اعتراضات خشونت‌آمیز روزهای گذشته شده‌اند، میلیاردر آمریکایی را دچار بیماری دروغ‌گویی دانسته و خاطرنشان کرده آنچه به آتش اعتراضات دامن زده، نفرت‌پراکنی و تفرقه‌انگیزی او علیه اقلیت‌ها بوده است. این در حالی است که «باراک اوباما» رئیس‌جمهوری آمریکا نیز از تمامی رقبای انتخاباتی خواسته تا از توهین و اعمال خشونت علیه یکدیگر و هوادارانشان بپرهیزند و با جلوگیری از بدل‌شدن عرصه سیاست آمریکایی به نزاعی مدرسه‌ای، اجازه دهند تا فرزندانشان هنوز خاطره دموکراسی آمریکایی را به خاطر آورند. ‌

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.