|

ایرانی‌ها نوروز را به دوبی و ترکیه نمی‌روند

فرهاد توحیدی

در روزگاری قرار داریم که افکار عمومی کاملا به شکل یک وزنه جدی در معادلات اجتماعی نقش بازی می‌کنند و شبکه‌های اجتماعی می‌توانند در بزنگاه‌هایی که پای منافع ملی در میان می‌آید، در شکل‌دهی افکار عمومی، جایگاه ویژه‌ای داشته باشند. به‌تازگی یکی از این پویش‌های اجتماعی از ایرانی‌ها خواسته است که برای سفر نوروزی امسال خود، دورِ دو مقصد مهم گردشگری ایرانیان یعنی دوبی و کشور ترکیه را قلم بگیرند. در نگاه اول این حرکت اجتماعی تلاشی است برای گسترش گرایش به ایران‌گردی، اما به نظر می‌رسد تأکید بر این دو منطقه خاص جغرافیایی، نشان از آن دارد که افکار اجتماعی، در این پویش جدید به دنبال اهدافی در سطح منافع ملی کشور هستند. دوبی از قبال جنگ عراق علیه ایران، توسعه اقتصادی‌اش را عملی کرده و سال‌های تحریم ایران نیز به صورت مجدد به اقتصاد این کشور، خدمتی مضاعف کرده، به طوری که شاهدیم در طول همین سال‌ها، مهاجرت سرمایه گسترده‌ای از ایران به دوبی داشته‌ایم. بخشی از آنچه امروز دوبی از آن خود می‌داند و به آن می‌نازد، منافعی است که از رهگذر حوادث تاریخی تلخ ایران نصیب این کشور کوچک شده اما به نظر می‌رسد آنها احترام، ادب و متانت سیاسی لازم را ندارند. به‌عنوان نمونه همین اخیرا شنیده‌ام که معاون پلیس دوبی، درخواست اخراج ایرانی‌ها از مرزهای سیاسی کشورش را مطرح کرده بود، آیا چنین رفتاری با گروه‌هایی که نقش ویژه‌ای در اقتصاد دوبی دارند خروج از مرز رفتارهای احترام‌آمیز نیست؟ برای چه سرمایه‌های ملی ما باید در جایی هزینه و اندوخته شود که عملا برخلاف منافع ملی کشور ما عمل می‌کنند؟ مگر همین پول‌های ما نیست که در دوبی برج می‌شود یا با خشک‌کردن خلیج‌فارس به گسترش این شبه‌جزیره می‌انجامد؟ ایرانی‌ها با این پویش تازه به دنبال آن هستند که از هزینه سفرهای نوروزیشان، سلاحی به داعشیان نرسد، بمبی بر سر مردم یمن فرود نیاید و عملا نشان دهند که برای صلح در دنیا و خصوصا خاورمیانه هر کاری که باید می‌کنند. پویشی که خواستار لغو سفر ایرانی‌ها به دوبی و ترکیه است، به اعتقاد من یک ویژگی مهم انسانی دارد و آن، خدمتی است که از طریق مصلحت‌سنجی به صلح جهانی می‌کند و امیدوارم که چنین رفتاری را ایرانی‌ها برای تمام شئونات زندگی جهانی خود در پیش بگیرند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.