آینه
اعتماد مسئولان اعتراض نجیبانه مردم در پای صندوق را بشنوند رسول منتجبنیا: برای ایجاد یک پدیده تاریخی و اجتماعی ممکن است علل و عوامل فراوانی دست به دست هم دهند. مسالهای که مردم را آماده کرده بود، عملکرد بد و منفی نمایندگان مجلس و دولت گذشته بود. این عملکرد آنان مردم را رنجیدهخاطر کرده بود و منتظر فرصت بودند که اعتراض خود را به نحوی اعلام کنند. اعتراض مردم نجیبانه، محترمانه و از طریق صندوق رأی بود و بهتر است که مسئولان این اعتراض را بشنوند، عامل دیگری که وجود داشت مسئله ردصلاحیتها بود. ردصلاحیتها مردم را بهشدت عصبانی کرده بود. همانطور که در سال ٩٢ ردصلاحیت آقای هاشمی مردم را عصبانی کرده بود و مردم پای صندوقهای رای حاضر شدند و رای بالایی به آقای روحانی دادند. متأسفانه آنها از تجربه انتخابات ٩٢ درس نگرفتند و در این انتخابات نیز با ردصلاحیتهای گسترده همان اشتباه را تکرار کردند. در این انتخابات نیز باز ردصلاحیتها موجب واکنش مردم شدند. مردم میخواستند «نه» محکمی بگویند. عامل دیگر موثر در نتیجه انتخابات برخوردها و صحبتهایی بود که آیتالله هاشمیرفسنجانی دایما داشت، سخنان او بسیار روشنگر و آگاهیبخش بود. او در ملاقاتها و پیامها حرفهای خود را بهعنوان نقطه ثقل کشور و رکن انقلاب و نظام بیان میکرد و مردم هم از طریق رسانهها و شبکههای مجازی صحبتهای او را میشنیدند.
آفتاب مردم تهران آشوبطلب نیستند صادق زیباکلام: اصولگرایان بهجای این سروصداها بهتر است برای یکبار هم که شده بیایند و بگویند در آن هشتسال یعنی از سال 84 تا 92 چه کردند و چه شد که مردم در مورد انتخابات پشتسرهم به ما رای ندادند. مردم هرروز در حال مشاهده فرو ریختن پروندههای فساد از در و دیوار مملکت هستند. بنابراین به این مسائل پاسخ دهند بهجای توهین به مردمان این مملکت. اگر واکنش مردم در انتخابات 22 خرداد 88 و انتخابات 24خرداد 92 یا انتخابات هشتم اسفندماه 94 را بررسی کنیم، هیچکدام قابلقیاس با یکدیگر نیستند. بنده به اصولگرایانی که میگویند ما خیلی قانونی، درست و متمدنانه رفتار میکنیم اما اصلاحطلبان غیرقانونی رفتار کردند، آشوبطلب هستند و سطل زباله به آتش کشیدند میگویم حالا که بیش از ششسال از آن انتخابات گذشته است و این اصولگرایان بهطور منظم منتقدینشان را متهم به اکاذیب کردهاند و تهمتهای ناروا به آنها زدهاند، چرا به ازاء هر یکسالی که از سال 88 میگذرد یکدقیقه به آنها فرصت صحبتکردن و بیان نظرات خود را ندادند؟ ششسال تمام تا توانستند اصلاحطلبان را کوبیدند و هرچه خواستند نسبت به آنها بیان کردند. اینکه همانند یک خیابان یکطرفه تریبون دست یک جناح سیاسی باشد که هنر نیست. بنابراین تمییز آشوبطلب و کسانی که شکست را بهراحتی پذیرفتهاند کار دشواری نیست.
قانون گزینههای پشت میز طیف نمایندگان نزدیک به کابینه در سهسال اخیر که مصادف با ریاست لاریجانی بر مجلس بوده است با رئیس مجلس تفاهم خوبی برقرار کرده است لاریجانی و تیم همراهش در عبور وزرا از تیغ پایداریهای مجلس و تعدیل آنان نقش مؤثری ایفا کردند و در قضیه تصویب برجام و دور نگاهداشتن آن از گزند مخالفان دولت نهایت همکاری را کردند و شاید اگر مدیریت لاریجانی نبود برجام از تنگه بهارستان بهراحتی نمیگذشت. نکته دیگر اینکه دولت پراگماتیک و عملگرای روحانی نمیخواهد بهطور تام مختص به گفتمان اصلاحطلبی شناخته شود و بیشتر میل به کارکردن با نیروهای میانهرویی دارد که سویه جناحی آنان کمرنگ باشد و مقبول نظام و نهادهای تصمیمساز ورای دولتی باشند که بیشتر نسبت به حضور اصلاحطلبان در کلان قدرت بدبینیهای خاص خود را دارند و انتخاب یک اصلاحطلب تمامعیار به ریاست مجلس شاید آنها را به تقابل بکشاند که در آخر برای تعامل دولت و سایر ارکان نظام مطلوب نیست. با این تفاصیل لاریجانی گزینه مطلوب دولت است چراکه هم در بزنگاههای حساس همراهیاش را با دولت نشان داده هم موجب تحریک اصولگرایان رادیکال نمیشود و هم مورد اعتماد سایر نهادهای انقلابی است و این تعامل درون ساختار را ممکنتر میکند. از سوی دیگر اصولگرایان راهیافته به مجلس حتی از طیف پایداری انتخاب لاریجانی را هرچند با او دچار اختلافنظرهایی باشند بر انتخاب یک اصلاحطلب ترجیح میدهند. علی لاریجانی هم در سالهای پساصدارت صداوسیما بهغایت تغییر کرده است تجربه دولت هشتساله احمدینژاد و نوع مواجهه با او در شورایعالی امنیت ملی و همینطور تجربه دو دوره ریاست مجلس او را از یک نیروی ایدئولوژیک به یک مدیر عملگرا با قابلیت جذب بیشتر تبدیل کرده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.