|

من و ما به‌جای من و دیگری

عبدالله ناصری

آرزوی همیشگی من برای ایران که در سال 1395 نیز انتظار تحققش را دارم، برداشتن گام‌های اساسی برای جلوه‌بخشیدن به ایران توسعه‌یافته در همه عرصه‌هاست. در این مسیر آنچه واضح است، ضرورت درس‌گرفتن و عبرت‌آموزی از اتفاقاتی است که در سال‌‌های اخیر تجربه کرده‌ایم. در سال گذشته ما با برجام و به‌ثمرنشاندن پرونده هسته‌ای نقطه عطفی را در تاریخمان ثبت کرده‌ایم. از سوی دیگر باوجود رقابت نابرابر ایجادشده در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، این دوره انتخابات شکل و شمایل متفاوتی به خود گرفت و نتیجه شگفت‌انگیزی دربر داشت. آنچه در یک دهه گذشته اتفاق افتاده است نشان می‌دهد وقتی قدرت سیاسی در دست یک نیرو و جناح سیاسی بوده است، نتیجه آن برای کشور چیزی جز طولانی‌شدن مذاکرات هسته‌ای و افتادن سایه تحریم و تهدید بر کشور نبوده. تجربه مجالس قانون‌گذاری در ایران از مجلس هفتم به‌بعد هم نشان می‌دهد وقتی شاهد یک مجلس یکدست بوده‌ایم پیشرفت چندانی در حوزه قانون‌گذاری در راستای توسعه‌یافتگی نداشته‌ایم. برای دوری از این آسیب‌ها اولین گام، بازتعریف قدرت سیاسی است. من به‌عنوان یک شهروند و یک کنشگر سیاسی فارغ از پیروزی یک جناح در عرصه‌های سیاسی کشور، طالب و آرزومندم که کشور در دنیای مدرن و عصر جهانی‌شدن ضرورت نوسازی و توسعه‌یافتگی را فهم کند و این امکان‌پذیر نیست مگر اینکه مسیر آن توسط همه دستگاه‌ها هموار شود تا جامعه در آن گام برد و به‌تدریج شاهد رونق‌یافتگی همسو و هماهنگ با کشورهای توسعه‌یافته از نظر شکلی و ظاهری با حفظ هویت ملی و اسلامی باشیم. تحقق این آرزو در گرو همگرایی است. ازاین‌رو شاید مهم‌ترین آرزوی من رواج همگرایی که لازمه توسعه‌یافتگی است، به‌جای واگرایی باشد. آنچه واگرایی را تشدید و ما را از همگرایی دور کرده است، رواج نوعی تفکر «من» در برابر «دیگری» است که برخی نیروهای سیاسی در سال‌های اخیر آن را در ترمینولوژی‌ ‌سیاسی خود تثبیت کرده‌اند. این همان ترمینولوژی است که در طول تاریخ هم آزموده و ناموفق‌بودنش، عیان شده است. این همان ترمینولوژی‌ای است که مسلمان را در برابر غیرمسلمان قرار می‌دهد و از او «دیگری» می‌سازد؛ بنابراین این «من» هستم که صاحب حق و بنابراین صاحب قدرت باید باشم. هر تصمیم‌گیری‌ای باید توسط «من» انجام شود و «دیگری» نمی‌تواند در مشارکت سیاسی و اجتماعی نقش داشته باشد و باید توسط «من» محدود شود. تحقق همگرایی، برای تبدیل‌شدن «من» به «ما»، آزادی در چارچوب قانون و عدالت اجتماعی و رفاه عمومی است که آن هم بدون آزادی در چارچوب قانون اساسی محقق نخواهد شد. آرزوی توسعه‌یافتگی همه‌جانبه و ایفای نقش در دنیای جهانی‌شده امروز؛ نقش مبتنی‌بر اهمیت استراتژیکمان و هویت ملی و اسلامی‌مان، بدون همگرایی که ضرورت درونی آن عدالت اجتماعی و آزادی در چارچوب قانون اساسی است دست‌یافتنی نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.