|

از فوتبالیست تا ژنرالیست

محمد زارعی

شخصیت اجتماعی، پیش‌زمینه و ساختاردهنده به تمام ابعاد شخصیتی افراد در هر جایگاه و پایگاهی است که در جامعه اشغال می‌کنند؛ یکی در مقام کارمند. دیگری در مقام استاد‌کار و آن یکی در مقام مربی یک تیم ورزشی، هرکدام از این افراد قبل از آنکه کارمند یا مربی باشند، یک شخصیت اجتماعی دارند که دیگر ابعاد شخصیتی‌شان بر آن به عنوان یک روبنا شکل خواهد گرفت. این بخش کلیدی از شخصیت است که باعث خواهد شد در حوزه عمومی جامعه، با دیگران برخورد داشته و کنش و واکنش‌هایمان را بر اساسش شکل بدهیم. حتی در حیطه کاری و حرفه‌ای‌مان همین بخش از شخصیت است که باعث می‌شود ما در اذهان دیگران قضاوت شویم. در دنیای حرفه‌ای فوتبال نیز نمی‌توان برای این کلیت استثنائی قائل شد. در هر جایی که فوتبال در قالبی امروزی احیا می‌شود، به‌ندرت پیش می‌آید یک مربی اظهارنظرهایی خارج از حیطه خود کند و یا به طور مداوم در پی تخریب دیگران برآید تا جایگاه و قدرت خود را هم حفظ کرده و هم به رخ رقیبانش بکشد. روزی که امیرحاج‌رضایی درباره شخصیت اجتماعی و ادبیات جناب امیر قلعه‌نویی، اظهارنظر کرد و گفت من با این بخش از شخصیت شما مشکل دارم شاید به مزاج خیلی از هواداران این مربی خوش نیامد اما زمان این بخش از شخصیت او را روزبه‌روز بیشتر به آن هواداران نشان داد تا به کارشناسی حاج رضایی کمی ایمان آورند. البته جناب کارشناس همین نوع نقد را به کی‌روش سرمربی تیم ملی هم دارد و این نشان‌دهنده انصاف در نقد است.

امیر قلعه‌نویی به‌راحتی با ادبیات خاص خود که دافعه‌ای بزرگ را برایش به ارمغان آورده، هرکس را که بخواهد زیر تیغ تهمت و افترا می‌برد و بیش از آنکه فنی و تخصصی صحبت کند، سعی در فرافکنی‌هایی دارد که دوست و دشمن کلامش را می‌شناسند. عمروعاص‌خواندن روزنامه‌نگاران از تکیه‌کلام‌های ایشان در مصاحبه‌هایش تلقی می‌شود و به جای برقراری گفتمان و حل‌وفصل سوءتفاهم‌هایی که بدون شک خود به آن دامن زده، همگان را همان دست‌های پشت پرده لقب می‌دهد و تئوری توطئه را همیشه اولین و آخرین دلیل ناکامی‌هایش محسوب می‌کند. او درواقع از فرهنگ کلان در حوزه عمومی جامعه ایرانی بهره‌ها دارد. یعنی اینکه به‌راحتی همه‌جا و در هر قالبی دشمنانی را می‌بیند که قصد تخریبش را دارند.امیر قلعه‌نویی بازی سیاست را در فوتبال به‌خوبی اجرا می‌کند. او در مصاحبه‌هایش از شهردار تهران تشکر می‌کند که به فکر هوای پاک و واگذاری تیم استقلال و پرسپولیس است. از حسن روحانی می‌خواهد که از تراکتور تعریف نکند. از تاج خواهش می‌کند حقوق داوران را زیاد کند و همچنین از برانکو و پرسپولیس به خاطر آشتی‌دادن تماشاگران با فوتبال هم سپاسگزار است. وی با هیچ گفتمان فوتبالی وارد مصاحبه‌هایش نمی‌شود. در بازیِ سیاست، ایشان واژه «آقایان» را بارها و بارها به کار می‌برد و دست آخر معلوم نمی‌شود این آقایان کیستند که حتی بردن اسمشان از حسن روحانی و شهردار تهران سخت‌تر است. «آقایان مهدی شریفی را به ما دادند؛ ولی لطمه بزرگی به ما زدند»!! مطلب دیگر اینکه چرا باید از شهردار تهران برای واگذاری استقلال و پرسپولیس سپاسگزار باشد؟ آیا جناب قالیباف رئیس فدراسیون فوتبال است؟ژنرال آبی‌های پایتخت قواعد بازی را برای هواداران تیمی که به گمان خود سال‌ها در آن کسب جام کرده به‌هیچ‌وجه رعایت نمی‌کند و سعی دارد تیم رقیب را بنوازد. این را دیگر نمی‌توانم تبیین کنم؛ زیرا جناب قلعه‌نویی خود واقف‌اند که بسیار کم پیش می‌آید زیدان از بارسا و انریکه تعریف کند آن هم هفته‌ای چند نوبت بدون توجه به حساسیت‌های هواداران تیم قدیمش!!! البته این مقایسه بدون شک مع‌الفارق و بی‌معناست؛ اما در قالب گفتمان ایشان جای می‌گیرد زیرا هرجا به بن‌بست می‌خورند تماشاگران و کارشناسان و مدیران ایران را با فوتبال اروپا مقایسه می‌کنند.اینکه امیر قلعه‌نویی بارها برای تیم‌های مختلف کسب جام کرده ‌انکار‌شدنی نیست؛ چون تصاویر دروغ نمی‌گویند. ما همه دیده‌ایم و شنیده‌ایم که قلعه‌نویی جزء بهترین‌های فوتبال ماست؛ اما بهتر نیست ایشان خود را از یک گفتمان سیاست‌مدارانه و تخریبگرانه به سمت یک گفتمان سالم و کارساز با رسانه‌ها و همچنین هوادارانی سوق دهد که سال‌ها اسمش را روی سکوها صدا زده و برای او هزینه‌ها داده‌اند؟ وی هر روز بیش از گذشته دایره دوستانش را تنگ‌تر می‌کند و بدون شک این‌گونه که پیش می‌رود حتی با قهرمانی‌آوردنش هم کسی خوشحال نخواهد شد حتی پرشورهای تبریزی یا استقلالی‌هایی که خواستار یک تیم همیشه قهرمان هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.