|

نوشته‌اي از رونالد برگان در یادبود جرج کندی

مرثیه‌ای برای یک قلدر

ترجمه: پریا لطیفی‌خواه

جرج کندی که هفته گذشته در 91 سالگی از دنیا رفت، عمدتا برای ایفای سه نقش مشهور شد که هرکدام جنبه‌ متفاوتی از شخصیت و قابلیت‌های بازیگری او را به نمایش می‌گذاشت: به‌عنوان قلچماق، قهرمان و دلقک. او برای بازی در نقش یک قلدر محکوم در فیلم «لوک خوش‌دست» (1967) جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را به دست آورد؛ در فیلم «فرودگاه» (1970) از ژانر فاجعه در نقش جو پاترونی، یک کارشناس هوانوردی حاضر شد و در سه‌گانه «سلاح آخته» (1994-1988) در نقش کاپیتان اد هوکن، در نقش مقابل کارآگاه فرانک دربین (با بازی لزلی نیلسن) بازی کرد. کندی بلندقامت (او شش فوت و چهار اینچ قد داشت) از ابتدا تا اواسط دهه 60، در بسیاری از سریال‌های تلویزیونی وسترن مانند «روهاید»، «دود اسلحه» و «ثروت بادآورده» در نقش آدم بد داستان ظاهر شد. او در فیلم‌هایی که در این دهه بازی می‌کرد نیز همان سبک را ادامه داد: مثلا در فیلم «شجاعان تنها هستند» (1962) نقش یک محافظ زندان سادیست را داشت که کرک داگلاس را کتک می‌زد؛ یا در فیلم «جدول کلمات متقاطع» (1963) به‌عنوان یک آدم‌کش حرفه‌ای مسلح ظاهر شد که کری گرانت را روی پشت‌بام‌های پاریس تعقیب می‌کرد؛ و نقش تفنگدار اجیرشده را در فیلم «پسران کتی الدر» (1965) بازی کرد و معتقد بود «تا زمانی که دستمزدم را به‌موقع می‌پردازند دیگر برای من اهمیتی ندارد که چه نقشی به من می‌دهند». در این فیلم، جان وین با یک تکه چوب ضربه‌ای به صورت کندی می‌زند. در «لوک خوش‌دست»، کندی نقش یک محکوم، به نام درگلاین را بازی می‌کند که یک محکوم دیگر به نام لوک خوش‌دست (با بازی پل نیومن) را به چالش مشت‌زنی می‌کشد. مبارزه ادامه پیدا می‌کند و لوک بارهاوبارها در برابر دراگلاین عظیم‌الجثه زمین می‌خورد و برمی‌خیزد و به مبارزه ادامه می‌دهد. اما کندی به‌خوبی از عهده ایفای نقش این محکوم قلدر برمی‌آید تا اجازه ندهد که شخصیت درگلاین صرفا یک شخصیت تک‌بُعدی به نظر برسد که «پشت میله‌های زندان» است. او دشمن خود را تحسین می‌کند: «این لوک عزیز من است. مثل یک کودک می‌خندد، اما مثل تمساح گاز می‌گیرد». بعد از این فیلم، کندی بازی در نقش شخصیت‌های سرسخت اما دلسوز را شروع کرد. او در فیلم «جانی بوستون» (1968) نقش یک کارآگاه و رئیس بخش تجسس را بازی کرد. در «باندالرو» (1968) به رابرت میچام پیوست تا با قانون‌شکنان دربیفتد و در «تفنگ‌های هفت دلاور» (1969)، که دنباله فیلم «هفت دلاور» بود، به‌جای یول برینر در نقش کریس، یک هفت‌تیرکش افسانه‌ای، ظاهر شد. در همین دوران بود که کندی با بازی در چند وسترن کمدی از جمله «آدم‌های خوب و بد» (1969) سعی کرد تا جنبه دیگری از شخصیت و توانایی‌های بازیگری خودش را به دوستدارانش ارائه کند. کندی در شهر نیویورک و در یک خانواده تاجرپیشه متولد شد. پدرش که او هم جرج نام داشت، رهبر و نوازنده ارکستر بود و زمانی که کندی چهارساله بود، از دنیا رفت و مادرش، هلن که بالرین بود، او را بزرگ کرد. کندی اولین‌بار در دوسالگی روی صحنه حاضر شد و در نمایش «بزرگ‌کردن پدر» که براساس یک کارتون محبوب ساخته شده بود، شرکت کرد. او در هفت‌سالگی مجری رادیویی در نیویورک بود. در جنگ جهانی دوم، کندی 20ساله داوطلب خدمت سربازی در ارتش شد؛ جایی که با ژنرال جرج پاتون آشنا شد و سال‌ها پس از جنگ جهانی سعی کرد شخصیت او را در فیلم «هدف» (1979) به تصویر بکشد. بعد از بازگشت به حرفه سينما، به تناوب در تلویزیون و سینما ظاهر شد و در سریال‌هایی مانند «دالاس» و «دود اسلحه» و فیلم‌هایی مانند «پسران کتی الدر» و مجموعه «سلاح آخته» بازی کرد. • جرج هریس کندی، بازیگر، تولد 18 فوریه 1925، درگذشت 28 فوریه 2016 منبع: گاردین

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.