|

در نقد رفتارهای عجیب این روزهای مایلی‌کهن

سوءاستفاده‌گر کیست؟

امیر مسعودی

باخت نوبرانه به قطر در رقابت‌های انتخابی جام جهانی فرانسه، حذف با تیم المپیک ایران در رقابت‌های انتخابی 2004، مربیگری دو هفته‌ای در تیم ملی در انتخابی جام جهانی 2010، سقوط با تیم‌های پیکان، شهرداری تبریز، فولاد، گهر دورود و آخری هم ناکامی با تیم المپیک در رقابت‌های انتخابی المپیک 2016. این کارنامه محمد مایلی‌کهن در فوتبال ایران پس از یک دوره کوتاه موفقیت‌آمیز در رقابت‌های جام ملت‌های 1996 است؛ کسی که مدعی است خودش تیم ملی را در سال 96 به مقام سومی رساند؛ اما بسیاری معتقدند همان نتایج را هم باید به پای استانکویی نوشت که پیش از او ستاره‌های جدیدی را به فوتبال ایران معرفی کرده بود. اگر با این «بسیاری» هم‌عقیده باشیم، کارنامه محمد مایلی‌کهن در دوران مربیگری، کارنامه‌ای فوق‌ضعیف، قلمداد می‌شود؛ اما نام او در همه این سال‌ها با وجود ناکامی بر سر زبان‌ها بوده؛ هرچند نه به نیکی. تقریبا می‌توان گفت او در همه این سال‌ها با استفاده از سیاست «بهترین دفاع، حمله است» همه فوتبالی‌ها و ورزشی‌ها را با زبان تند و بی‌ترمزش نوازش داده و تلاش بزرگی برای بودن روی جلد روزنامه‌های ورزشی انجام داده است. معمولا هر چند وقت یک‌بار سوزن مایلی‌کهن روی یک نفر‌ گیر می‌کند. یک روز دشمن فرضی او می‌شود حبیب کاشانی و یک روز دیگر می‌شود علی کفاشیان. یک روز علی دایی عامل تمام بدبختی‌های فوتبال ایران قلمداد می‌شود و این‌روزها از نگاه او کی‌روش عامل همه کاستی‌ها و مشکلات جامعه ایرانی است، تاجایی‌که او سرمربی تیم ملی ایران را «شیاد» قلمداد می‌کند. اکنون بزرگ‌ترین دشمن مایلی‌کهن، کی‌روش است؛ آن هم در شرایطی که در همه این پنج سال سرمربی تیم ملی حتی یک‌بار هم درباره مایلی‌کهن صحبت نکرده است. مایلی‌کهن در حالی این روزها توپخانه‌اش را به سمت کی‌روش نشانه گرفته که کی‌روش با در‌پیش‌گرفتن سیاستی حرفه‌ای و اخلاقی یک بار هم درباره ناکامی تیم امید با هدایت محمد مایلی‌کهن صحبتی نکرده است. شاید هرکس دیگری جای کی‌روش بود، با دیدن فیلم حرف‌های عجیب مایلی‌کهن و اینکه او سرمربی تیم ملی را «شیاد» لقب داده، حرف‌های تندی را علیه او مطرح می‌کرد و با استناد به بار حقوقی این کلمه مثل علی دایی، مایلی‌کهن را دوباره دادگاهی می‌کرد؛ اما کی‌روش در مقابل همه تهمت‌ها و افتراهای سنگینی که مایلی‌کهن به او وارد کرده، سیاست سکوت در پیش گرفته و سخنی نگفته است. سؤالی که اینجا مطرح است، این است که مایلی‌کهن برای اتهام‌زنی و برچسب‌زدن به افراد چه حد و حدودی برای خود قائل است؟ آیا حضور در اوین پس از شکایت علی دایی برای مایلی‌کهن درس نشد تا در 62‌سالگی کمی در رفتار خود تجدیدنظر کند؟ کی‌روش چه کرده که او با پشت‌پا‌زدن به همه ویژگی‌های فرهنگ ناب ایرانی، این‌چنین یک میهمان خارجی را «شیاد» خطاب می‌کند؟ آیا سکوت کی‌روش در برابر این‌همه افترا و تهمت نمی‌تواند برای مایلی‌کهن یک درس بزرگ باشد؟ به‌هر‌حال مایلی‌کهن این سال‌ها تصویری از خود به جای گذاشته که به‌هیچ‌عنوان تصویر زیبایی نیست. شاید این تصویر زشت برای او که در دوره مربیگری نتایج ضعیفی از خود به جا گذاشته، بهترین راه برای روی‌بورس‌بودن باشد؛ اما این دوران حتما موقتی است و بعدها کسی از این رفتارها و ادبیات مایلی‌کهن به خوبی یاد نخواهد کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.