به بهانه اجرای «همه دزدها که دزد نیستند»
سوءتفاهم
رامتین شهبازی
تئاتر «همه دزدها که دزد نیستند» نوشته داریو فو اثری کمدی است مبتنی بر «کمدی موقعیت». سیدحسن حسینی و گروه جوانی که این نمایشنامه را در تالار محراب روی صحنه میبرند، میکوشند بر روح درون اثر وفادار بمانند. حسینی سعی میکند با کمرنگکردن ملیت متن نوشتاری نمایشنامه فضایی را تدارک ببیند که نمایشنامه به اثری «همهمکانی» بدل شود. موضوع سوءتفاهم، مسئلهای است که شامل مرور زمان نمیشود و نمیتوان آن را به سرزمین و محل خاصی نسبت داد و حسینی نیز میکوشد در اجرا به این مهم دست یازد. نوع اجرا به «کمدیا دلآرته» نزدیک میشود که سلیقه و طبع ایرانی با آنان آشناست و از همینروی مخاطب میتواند با فضای کلی اثر ارتباطی ذهنی برقرار کند. نویسنده در متن اصلی سعی میکند با حفظ رویدادها تا انتها ریتمی مناسب را بر کار مستولی کند که این ریتم سبب شده تماشاگر تا انتها دائم با حوادثی جدید آشنا شود. کار با ورود یک دزد به خانهای اعیانی آغاز میشود، اما با ورود شخصیتهای جدید این موقعیت بسط مییابد و لایههای زیرین زندگی این افراد بیشتر خود را مینمایاند. حسینی با وجود بازیگران کمتجربه توانسته ریتمی را در کار ایجاد کند که انرژی درون اثر پیوسته تا انتها حفظ شود. طراحی صحنه میتوانست این هماهنگی را تا انتها منسجمتر عرضه کند، اما در هر حال اجرای حسینی و گروهش از نمایشنامه «همه دزدها که دزد نیستند» میتواند بهمثابه گامهای نخست اثری پذیرفتنی محسوب شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.