به بهانه بازی در نمايش «مراسم قطع دست در اسپوکن» سياوش بهادري راد
میتوان به مکدونا، نه گفت؟
فرزین صابونی
«اگر میخواهید تماشاگر شما را در نقش باور کند، ابتدا باید خود آن را باور کنید!...» بزرگان حرفه بازیگری همگی به اتفاق به این تفکر اعتقاد دارند. اما هنگامی که با کاراکترهای نویسندهای همچون «مارتین مکدونا» روبهرو میشویم چاره چیست؟! چندماه قبل با من تماس گرفته شد برای دعوت به کار در پروژه یکی از کارگردانهای تازهنفس تئاتر که چند اجرای موفق را در کارنامه خود ثبت کرده. بنا بر این شد که متن را خوانده و نظرم را اعلام کنم. از قبل میدانستم که متن را نخوانده جواب منفی خواهم داد. چون درگیر یک تئاتر و دو کار تصویری بودم، راستش اعصاب کارکردن با آدمهای جدید را هم ندارم! با بیحوصلگی به سیاق همیشه شروع کردم به ورقزدن نمایشنامه که وقتی دارم درباره دلایل ردکردن کار حرف میزنم حرفی برای گفتن داشته باشم، ناگفته نماند اینجور مواقع مقدمه، ابتدای متن، اواسط آن و انتها را خوانده و در پایان آمادهام تا دلایلی کاملا فنی و تکنیکی را سر هم کرده تا طرف را راضی کنم که «کار خوبی نیست و بهتر است تو هم تجدیدنظری درباره اجرای این کار داشته باشی!...» که معمولا جواب میگیرم و خلاص؛ ولی اینبار نشد! مگر میشود آثاری مثل «مراسم قطع دست در اسپوکن» را کلمهبهکلمه نخوانده زمین گذاشت؟! مگر بازیگری هست که نخواهد حداقل یکبار یکی از کاراکترهای کارهای مکدونا را بازی کند؟ هرچقدر حداقل برای ما ایرانیها سخت و دور از ذهن، وسوسهکننده است! مکدونا دنیایی برای خود ساخته که در عین جذابیت و سرگرمکنندگی، هولناک و دردآور هم هست. آدمهایی دور از اجتماع قانونمدار که روایت خود را از روزگار بهگونهای تعریف میکنند که گویی قانون را دیگرانی که زندگی متعارف روزمره دارند زیر پا گذاشته و باید در اولین فرصت همه آنها را دستبسته به جزیرهای دورافتاده در وسط اقیانوس تبعید کرد تا کره زمین از وجود آنها منزه شود! خلاصه اینکه باغوحشی است در نوع خود. نوشتههای این آدم که پر است از کسانی که حق خود را طلب میکنند، برای صداقت ارزش قائلند، حرفی که میزنند پای آن میایستند، با حیوانات و طبیعت رفاقتشان بهتر است تا با انسانها، تا پا روی دمشان نگذاری کاری با کسی ندارند، پای حرفهایشان بنشینی، دلت برایشان کباب میشود و حق را به آنها میدهی و چهبسا با آنها همراه شده تا زمین را پاک کنی از وجود آدمهایی با زندگی متعارف و روزمره که کاری جز زیرپاگذاشتن حق دیگران، ناصداقتی، بدقولی، دشمنی با طبیعت و مدام در پی جنگ با دیگرانبودن ندارند! ... انسانیت در پس آثار مکدونا موج میزند که در نگاه اول آن را درنخواهید یافت. سیاوش بهادریراد، همان کارگردان تازهنفس که در ابتدا عرض کردم، دغدغههای این اثر را با خود داشت که برای اجرای آن گروهی بسیار دوستداشتنی را گرد هم آورد و به من هم اجازه داد در این تجربه سهمی داشته باشم!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.