پیروزی واقعی در این انتخابات
کمیل روحانی
اینکه اصلاحطلبی در انتخابات پیروز شده تنها به تعداد کرسیها و تحولی که با وجود محدودیت در مجلس به دست آورده نیست. اصلاحات پیروز این انتخابات است بهخاطر راهی که با جانی دوباره آغاز شده... روح خفتهای که دوباره بیدار شده. بهخاطر شوری که پس از سالها دوباره به وجود آمده و پیمانی که گویی دوباره تجدید شده... دلمان سالها بود که برای این شور و امید توأمان تنگ شده بود. شاید مهمترین دستاورد این انتخابات؛ ائتلاف و بههمپیوستنی بود که (به شایستگی) امید نام گرفت. این جمله کلیشهای و طنز که دوره اصلاحطلبی دیگر تمام شده را سالها میشنیدیم؛ چه در داخل و چه در خارج از مرزهای این سرزمین... اما گویندگان این جمله که براساس روش رسانهای (نخنما و ازمدافتاده) تکرار و القا، میخواستند اصلاح و اصلاحطلبی را طفلی مرده معرفی کنند، غافل بودند که اصلاحات یک فرهنگ است و نامیرا و حتی در سختترین سالها نیز، خود این جریان، با گفتمان اصلاحطلبی با مردم سخن گفت. اصلاحات یک اندیشه است که مطالبات بحق انسان در جهان خاکی را با خود یدک میکشد؛ مطالباتی که نیاز و لازمه آدمی برای انسانیتر زیستن است و به سود همگان؛ همه ساکنان این سرزمین حتی آنهایی که ایرانی نیستند؛ حتی آنهایی که در پی حذف اصلاحاتند!
اما اصلاحات یکشبه حاصل نمیشود. ما مردم کمصبری هستیم و حتی تحمل پشت چراغ قرمزماندن را نداریم... اما اندکاندک گویا در حال یادگرفتن این جمله طلایی هستیم که «کلیدواژه حل مشکلات ما صبر است» ! نباید حتی برای رسیدن به هدفی بزرگ هم افراط پیشه کرد و گوهر ارزشمند اعتدال را از دست داد. باید از تجربههای دوره اصلاحات آموخت. صبر اصولا کیمیای گمشده تاریخ ماست. باید صبرکردن را بیاموزیم. شاید دولت روحانی با استفاده از تجربه دولتهای سازندگی و اصلاحات (و البته تاریخ معاصر ایران) خوب معنی این صبر پیشهکردن را فهمیده باشد. شواهد و قرائن اینگونه نشان میدهد. منطق ارسطویی ما را به این نتیجه میرساند که در راه رسیدن به اهداف بلندمدت و پایدار معمولا عجله و بیصبری نقش سم را ایفا میکند. آنچنان که بارها در تاریخمان خواستیم بهسرعت همهچیز را عوض کنیم اما نشد و آنچنان هزینه دادیم که شرایط ما را عوض کرد. دموکراسی یک فرهنگ است که همه ما باید آرامآرام آن را بیاموزیم و در ابتدا خود آن را بفهمیم. یک پروسه است و تدریجی و نه یک اتفاق معجزهآسا و سریع. نهادینهکردنش در فرهنگ، زمان میخواهد. باید اندیشید و آزمود که چگونه میتوان برای درک هر سطح و لایه اجتماعی از مزایای آن به زبان یا ترجمانی مشترک رسید. راه درازی دوباره آغاز شده و تجربه تاریخی صدسال اخیر به ما میگوید هنوز چالشهای فراوانی در پیش است و نباید کلمه پیروزی، ما را از واقعیتهای موجود دور کند. باید 10 سال و 20 سال آینده را دید و آهسته و پیوسته خرامید. باید حتی برای صدسال آینده برنامهریزی کرد؛ سالهایی که به احتمال قریببهیقین ما نیستیم و مهم از آنها است که فرزندان آینده ایران هستند و اگر امروز ما استراتژیک و درست و منطقی پازلهای آینده را بچینیم آنها در جامعهای بهتر و آبادتر از امروز ما زندگی خواهند کرد. پس بهیقین این امید، امید درستی است و منطقی خواهد بود اگر نقطه مشترک گفتمان همه دوستداران آینده ایران باشد. پس باید متحد بود و متحد ماند و همواره امیدوار؛ امیدوار به فردا و فرداهای بهتر از امروز این سرزمین؛ که نزدیکترین خاطرهاش، خاطره قرنهاست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.