|

چند کرسی «امید»

مهرداد حجتی

س: به مجلس راه پیدا نکردید. حالا چه کار می‌کنید؟ ج: مسافرکشی.

س: چه نسبتی بین مسافرکشی و نمایندگی مجلس هست؟ ج: مگر باید نسبتی باشد؟ س: بالاخره باید تناسبی بین این دو شغل باشد. ج: مگر شما اینجا زندگی نمی‌کنید؟ مسافرکشی سال‌هاست به‌عنوان شغل جایگزین جا افتاده. هرکس بی‌کار می‌شود می‌رود مسافرکشی. س: اما هنوز نسبت بین این دو شغل را نمی‌فهمم؟ ج: ببین برادر من، در مجلس مگر می‌خواستم چه کنم؟ باید پای صحبت مردم می‌نشستم و متقابلا با آنها حرف می‌زدم. حالا همین کار را می‌کنم. مردم سوار ماشینم می‌شوند، درد دل می‌کنند، انتقاد می‌کنند، من هم می‌شنوم. اگر هم لازم شد با آنها حرف می‌زنم. س: جالب است. اما شما در مقام مسافرکش نمی‌توانید خواسته‌های مسافران را برآورده کنید. ج: مگر در مقام نمایندگی می‌توانستم برآورده کنم؟ س: پس چرا این‌قدر به آب‌وآتش زدید بروید مجلس؟ از همان اول می‌رفتید مسافرکشی. ج: دوستان اصرار کردند وگرنه خودم چندان تمایلی نداشتم. س: در مجلس می‌خواستید چه کنید؟ ج: می‌رفتم کمیسیون امورخارجه، اگر نشد می‌رفتم برنامه، نشد می‌رفتم اقتصاد، نشد می‌رفتم آموزش‌عالی، دست آخر اگر همه کمیسیون‌ها پُر بودند از سرناچاری می‌رفتم فرهنگی. س: مگر از همه این امور سررشته دارید؟ ج: سررشته نمی‌خواهد، مگر بقیه سررشته دارند؟ س: شخصیت جالبی دارید. اگر به مجلس می‌رفتید پدیده این دوره می‌شدید. ج: من انگشت کوچک خیلی‌ها هم نمی‌شوم. بروید بقیه را ببینید. می‌خندد. ما هم می‌خندیم؛ من و دو دوست منتقد چپ و راستم. نامزد راه‌نیافته سر میز کناری نشسته است. وقتی می‌گفت مسافرکشی می‌کنم به ماشین پارک‌کرده دم در کافه اشاره می‌کرد. کلی قیمتش بود. مگر با «بنز» هم می‌شود مسافرکشی کرد؟ از دو همراهم می‌پرسم: «واقعا فرهنگ در اولویت نمایندگان نیست؟» دست راستی می‌گوید: «پس آن همه طرح و لایحه فرهنگی در کجا تصویب می‌شود؟ حرف‌های این آقا را نباید جدی گرفت. ضمنا ایشان که به مجلس نرفته». دست چپی می‌گوید: «اما بخشی از حرف‌ها واقعی است؛ اینکه کمتر نماینده راه‌یافته‌ای است که بخواهد به کمیسیون فرهنگی برود. جالب اینجاست که در وقت طرح فرهنگی در صحن علنی همه مدافع فرهنگ می‌شوند اما هنگام تشکیل کمیسیون‌ها کمترین اقبال را به این کمیسیون نشان می‌دهند». دست راستی می‌گوید: «این را هستم، برادر». دست چپی می‌گوید: «اساسا مجلس باید جای افراد فرهنگ‌دوست باشد؛ افراد احترام‌برانگیز و دارای پرنسیب. نه کسانی که حتی به همکاران خود هم فحش می‌دهند و مراعات شأن صحن علنی را نمی‌کنند». دست راستی می‌گوید: «مجلس جای بحث‌وجدل است. نماینده‌ها نرفته‌اند که با هم تعارف کنند. طبیعت نمایندگی، نقادی است». دست چپی می‌گوید: «نقادی را هستم. یقه‌گیری و فحش و ناسزا را نیستم. انتقاد را هستم. بدوبیراه و پرده‌دری را نیستم. بله، من هم معتقدم نماینده نباید از حقوق ملت کوتاه بیاید. باید هنگام دفاع از حقوق ملت رگ گردنش بیرون بزند. اما دفاع از حقوق ملت منافاتی با ادب و نزاکت ندارد. می‌توان انتقاد کرد، اما فحش نداد». دست راستی می‌گوید: «بعضی اوقات موضوع حاد می‌شود. آنها هم مثل ما گاهی از کوره درمی‌روند و ممکن است چیزی بگویند. نباید این‌قدر مهم باشد». دست چپی می‌گوید: «باید مهم باشد دوست عزیز، باید بین یک فرد عادی کوچه و بازار با یک وکیل مردم فرق باشد. وکیل مردم باید بتواند شأن مردم را بجا آورد». یاد آن نماینده‌ای می‌افتم که به رئیس سازمان انرژی اتمی گفته بود تو و ظریف را در قلب رآکتور آب سنگین اراک دفن می‌کنیم و روی‌تان سیمان می‌ریزیم. یکه می‌خورم، از این همه خشونتی که در کلام وجود داشت. درکش سخت است. ترجیح می‌دهم اسپرسوی تلخ را سربکشم. و از شیشه قدی کافه به عابرانی چشم بدوزم که هر یک در پی «امید»ی روانند. شهر هنوز ملتهب است؛ ملتهب از کارزاری که با راه‌یابی «امید» به مجلس رفته‌رفته فروکش می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.