|

درک پدیده‌ای به نام «ترامپ»

درک پدیده «دونالد ترامپ»، کاندیدای پیشرو جمهوری‌خواه انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا، با توجه به چند نکته اساسی درباره دینامیسم رقابت‌ها در داخل حزب جمهوری‌خواه آمریکا ممکن خواهد بود: نخست، فراکسیون انتخاباتی در داخل حزب جمهوری خواه آمریکا به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود؛ اول محافظه‌کاران سنتی و مذهبی که به لحاظ اجتماعی به‌شدت تندرو هستند. دوم گروه طبقه کارگران یا طبقه میانه که نسبت به کل جامعه از سطح آموزشی پایینی برخوردارند؛ این گروه بیشتر در بین کارگران کارخانه‌ها یا مشاغل اداری پایین با درآمدهای کم دیده می‌شوند. سوم گروه جمهوری‌خواهان میانه‌رو یا اعتدالی که موضع میانه‌ای دارند و این امر با توجه به کل حزب که موضعی دست‌راستی دارد، قابل تأمل است. دوم، طرفداران ترامپ اکثرا به گروه دومی تعلق دارند که از طبقه کارگر نشئت می‌گیرد؛ طبقه‌ای غالبا سفیدپوست که احساس می‌کنند ترامپ نمونه خوبی برای بیان خشم آنها نسبت به وضعیت اقتصادی در حال رکود آمریکاست (این در حالی است که تا حد زیادی در سال‌های گذشته اوضاع اقتصادی آمریکا بهبود پیدا کرده است). این طبقه تا پیش از این بدترین بحران را احساس می‌کرد. اما هنوز حقوق‌شان افزایش پیدا نکرده و درمقابل، بدهکاری‌هایشان بیشتر شده است. آنان همه را سرزنش می‌کنند و فرقی هم نمی‌کند که سرزنش‌شدگان مهاجر باشد یا لیبرال یا چینی، حتی در بعضی مواقع یهودیان را نیز سرزنش می‌کنند. سوم، ترامپ یک‌ میلیاردر است و ثروت زیادی دارد. ازاین‌رو دیگر ناچار نیست رضایت سرمایه‌داران را به دست آورد یا وام‌دار کسانی باشد که در تبلیغات انتخاباتی نامزدها، سرمایه‌گذاری می‌کنند. ترامپ به‌خوبی درک می‌کند هرچه در جریان تبلیغات انتخاباتی‌اش جنجال برپا کند، در رسانه‌ها بیشتر مطرح می‌شود و به همان میزان، کسان بیشتری را به سمت خود جلب می‌کند؛ به‌ویژه افرادی که از نهادهای حاکم گله‌مند هستند یا به طور کلی ناراضی‌اند. ترامپ ورود مسلمانان به آمریکا را خطرناک توصیف می‌کند. او همچنین متعهد شده تا مهاجران غیرقانونی‌ای که از مکزیک به صورت گروهی وارد آمریکا شده‌اند، را اخراج کند. او مکزیک را متهم به آن می‌کند که قاچاقچیان را به آمریکا می‌فرستند. ترامپ همچنین عقب‌ماندگان ذهنی و زنان را تحقیر می‌کند و درباره آنها الفاظ خارج از عرف به کار می‌برد. چهارم، خبرها و سخنان ترامپ در رسانه‌ها بازتاب‌های گسترده‌ای داشته است؛ رسانه‌ها نقش مهمی بر هویت نامزد برنده دارند. نتایج انتخابات درون‌حزبی جمهوری‌خواهان تاکنون به‌ویژه در ایالت‌های «آیووا»، «نیوهمپشایر»، «کارولینای‌جنوبی» و «نوادا» نشان داده سه نامزد اول کسانی هستند که بیشترین بار نام‌شان در رسانه‌های مختلف تکرار شده است. طبق آمارها، در رسانه‌های مهم آمریکایی ازجمله «بلومبرگ»، «فوکس»، «سی‌آن‌ان»، «ام‌اس‌آن‌بی‌سی» و «سی‌آن‌بی‌سی» در صد روز اخیر به‌ترتیب نام ترامپ 121‌هزار و 285 بار، «مارکو روبیو» 28‌ هزار و هفت مرتبه و «تد کروز» 24‌ هزار و 745 بار تکرار شده است. پنجم، برای گروه عظیمی از رأی‌دهندگان آمریکایی مسائلی مانند زیربناهای ایدئولوژیک و احزاب سیاسی مهم نیست. بسیاری احساس می‌کنند «نهاد حزب» به خودی خود یک میراث از گذشتگان است و باید آن را حفظ کرد. حزب جمهوری‌خواه به صورت کلاسیک، سیاست‌های محافظه‌کارانه‌ای داشته است، ازجمله مخالفت با ازدواج همجنس‌گرایان، سقط جنین یا زادوولد خارج از چارچوب ازدواج. به لحاظ اقتصادی، جمهوری‌خواهان به دنبال کاهش مالیات‌ها، کاهش بودجه و هزینه‌های عمومی و رفع موانع تجارت هستند. به‌لحاظ سیاسی نیز آنها نسبت به مسئله مهاجرت ملاحظاتی دارند کمااینکه با سیاست حمایت دولت از مسائل بهداشت عمومی یا تأمین شرایط آموزش رایگان، مخالف هستند. جمهوری‌خواهان با شهر نیویورک (زادگاه و محل سکونت ترامپ) و هرکه از آنجا بیرون آمده، مخالفت می‌کنند. ترامپ هرچند کاملا عکس همه پیشینیانش است، اما در همین شهر نتوانسته بیش از 35 درصد رأی جمهوری‌خواهان را به دست آورد. رابطه بین یک رأی‌دهنده و یک سیاست‌مدار شبیه رابطه بین یک تماشاچی و یک هنرمند است؛ یعنی نمی‌توان قالب‌های مشخصی برای آن تعیین کرد. برخی به خود شخص ترامپ اعتقاد دارند و او را شخصی مانند خود یا چیزی شبیه به آن می‌دانند؛ بعضی او را فردی شجاع می‌دانند، یعنی کسی که حرف‌هایی می‌زند که سایر سیاست‌مداران جرئت زدنش را ندارند. برخی نیز او را خودشیفته‌ای می‌دانند که تا توانسته ادعاهای دروغین کرده یا وعده‌هایی توخالی داده، اما بااین‌حال، آنها را مجذوب خود کرده است. ششم، مهم‌ترین موفقیت ترامپ تا اینجا این بوده که نسبت به هرگونه خطا یا اشتباهی، خود را مصون معرفی کرده است. به این معنا که هرچه می‌خواسته گفته و هر اشتباهی را می‌خواسته، مرتکب شده است. ترامپ تا این لحظه حتی یک‌بار هم کلمه «متأسفم» یا «منظورم این نبود» یا چیزهایی مشابه اینها را به کار نبرده است. ترامپ خودش را ضامن همه نامزدهای سنتی می‌داند. او کاملا این مسئله را درک می‌کند و همچنان جنجال می‌آفریند و از دادن وعده‌های توخالی دست نمی‌کشد. هفتم، ترامپ بعد از کسب 35 درصد از آرای رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه، نشان داد هنوز نتوانسته است از مانع اصلی رد شود؛ زیرا هنوز 65 درصد آنان از او حمایت نمی‌کنند. به‌هرحال، زمان به نفع ترامپ نیست. با کنارکشیدن نامزدهای بیشتر و محدودشدن رقابت‌ها بین سه یا حتی دو نامزد، شانس نامزدهای جنجالی کمتر خواهد شد. در این شرایط، صحنه به‌نفع نامزدی خواهد چرخید که احتمال بیشتری برای پیروزی بر «هیلاری کلینتون»، نامزد پیشرو حزب رقیب، داشته باشد و او کسی نیست جز «مارکو روبیو».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.