تأملی درباره برخورد لیلا حاتمی با خبرنگاران
6. یک مسئله اساسی دیگر اما این است که آیا بنا به درخواست یک تهیهکننده و با یک خلاصه داستان نیمخطی، باید رسانه به خبرنگارش مأموریت دهد تا برود پشت صحنه یک فیلم و با عوامل فیلم گفتوگو کند؟ آیا بهتر نبود مسئولان بالادستی رسانه، خبرنگارشان را با اطلاعات بیشتری به مأموریت بفرستند یا برای چنین مأموریتهایی که منافعش تنهاوتنها به صاحبان فیلم میرسد کمی با تأمل و امساک رفتار کنند؟ مهمتر از آن، بهگمانم مسئول بالادستی که طبعا تجربه بیشتری دارد باید درباره گفتوگو با اشخاصی با پیشینه رفتاری خاص، به خبرنگارش هشدار دهد. سابقه مشخص خانم حاتمی در برخورد و گفتوگو با اهل رسانه چیز تازهای نیست. این مسئله میتوانست به کمک همکاران من بیاید و اساسا تجربیات گذشته باید موجب میشد خبرنگاران یا از اساس با ایشان گفتوگو نکنند یا با وسواس بیشتری برای مصاحبه حاضر شوند. 7. بخش غمانگیز و جالب ماجرا آن است که همین دوستان هنرمند، بهکرات و با اشتیاق و احترام و حال خوب و موضع پایین، با هر رسانه خارجی گفتوگو میکنند و اساسا به هر سؤالی با هر کیفیتی پاسخ میدهند. هیچ اعتراضی هم ندارند. اصولا خود را در اندازهای نمیبینند که اعتراضی داشته باشند. نمونههایی از سؤالات معمولیتر از اینها را همین هنرمندانی که نامشان ذکر شد، پاسخ دادهاند و قابلدسترسی هم هست. 8. بهگمانم خانم لیلا حاتمی و تهیهکننده فیلم «رگ خواب» باید بهسرعت و رسما از اهالی محترم رسانه بهویژه چهار خبرنگاری که در پشت صحنه فیلم حاضر شدند، عذرخواهی کنند. نه به دلیل احتمال تحریم ایشان و فیلم توسط رسانهها و طومار و بیانیه یا دلایل مشابه دیگر، بلکه به خاطر آنکه عذرخواهی از این اشتباه فاحش در چنین شرایطی یک وظیفه انسانی و اخلاقی است. 9. درباره جمله مانی حقیقی هم چیز زیادی نمیشود گفت. جنس ادبیات او بیش از هرچیز نشاندهنده کیفیت چیزی است که در ذهنش وجود دارد. «خاموشی» شاید بهترین پاسخی باشد که مناسب ایشان است. فقط ماندهام اگر کسی درباره فیلم او چنین کلماتی به کار ببرد، آقای حقیقی با همین ادبیات فاخر، چه صفتی برایش انتخاب خواهد کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.