اعراب و گرسنگي جنگ
یمینه حمدی
اعراب بسیار از این سخن میگویند که «گرسنگی کفر است». اما اگر صداقت داشتند، باید میگفتند گرسنه نگهداشتن بچهها و قهرمانبازی و قدرتپرستی و رقصیدن بر جنازه بچههای کوچک و بیرمقی که در جنگها میمیرند، از گرسنگی بدتر و کفرآمیزتر است. اینها خیلی بدتر از دزدیدن یک لقمه نانی است که گاهی افرادی با شکمهای خالی مجبور به آن میشوند. منظور توجیه اعمال سارقان یا کارهای غیراخلاقی و قانونی آنها نیست که با هر انگیزه و دلیلی مرتکب شده باشند، محکوم است.
بلکه منظور این است آیا دزدی وقتی از روی گرسنگی و فقر باشد کمخطرتر از شکمسیری کسانی نیست که با سیاستهای خود کودکان بیگناه را به این فلاکت میکشانند؟ کودکانی که میتوانستند روزی پزشک، مهندس یا تاجری موفق برای کشورشان شوند و مادرانشان به آنها افتخار کنند؟ متأسفانه به دلیل جنگها و سیاستهای غلط حاکمان، امروزه این کودکان معصوم از یک زندگی ساده و امن و به دور از نگرانی و خطر محروماند. جنگها آثار و جراحاتی بر روح و روان آنها باقی میگذارد که شاید تا پایان زندگیشان محو نشود. البته اگر بتوانند روزی از مهلکه نجات یافته و به زندگیشان ادامه دهند. آیا همین بچهها آینده این امت نیستند و بدکردن به آنها بهمعنای بدکردن به سرنوشت یک امت و تاریخ و آیندهاش نیست؟ پس چرا در جوامع ما حقوق کودکان به رسمیت شناخته نمیشود و چرا بچهها را در خطوط جبهه نگه میدارند؛ چرا در جوامع ما بچهها کشته میشوند، به زندان میافتند، شکنجه میشوند و در بهترین حالت، در پناهگاههایی نگهداری میشوند که فاقد امکانات اولیه یک زندگی است. بعد طرفهای اصلی این منازعات مثل تماشاچی در کناری مینشینند و با خونسردی کامل و فراغبال به این معرکه نگاه میکنند و حتی اجازه رسیدن کمکهای غذایی یا کمکهای انساندوستانه به آن بیچارگان را نمیدهند. این واقعا فاجعهبار است که رؤیای رسیدن به دموکراسی در کشورهای ما به کابوسی چنین مبدل شد که آن را باید در قامت شکمهای خالی کودکان و دودهای برخاسته از ویرانهها و خانههای خراب و خودروهای بمبگذاریشدهای تماشا کرد که بیگناهان را میکشد. این از بدشانسی ماست که برنده بزرگ این همه خسارت و هدردادن اموال و داراییها و کشتهشدن هزاران نفر از مردم بیگناه کشورهایمان، گروههای تندرو مسلحی باشند که هرکدام بر منطقهای از دجله و فرات تا مدیترانه مسلط شدهاند. مسئله عجیبتر اینکه مسئول مستقیم کشتن و گرسنگی بچهها در کشورهای عربی همان کسانی هستند که باید در درجه اول حامی کشورهای و ملتهایشان باشند. آنچه ما در کشورهای خاورمیانه شاهدیم دلیلی آشکار است بر اینکه هرگونه تغییری باید ابتدا از داخل شروع شود. دراینمیان آزادی زنان، توسعه آزادیهای سیاسی و توسعه نهادهای آموزشی از اولویت بیشتری برخوردارند. اما متأسفانه کشورهای عربی در چنگال افکار طایفهگرایانه و تاریکاندیشی گرفتار شدهاند و به آزادیهای محدود و مقید بسنده کردهاند. در این جوامع، زنان به اشکال گوناگون سرکوب میشوند و کودکان بیگناه به هر بهانهای در معرض تهدید قرار میگیرند. معلوم نیست چه وقت، زمان بیدارشدن از این خواب غفلت فرامیرسد؟ چه زمانی به این جنگها پایان داده خواهد شد و حاکمان به فکر تأمین شرایط زندگی بهتری برای مردم و آیندهای بهتر برای نسلهای بعد خواهند بود؟ منبع: العرب
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.