|

عشق‌ها و آرزوها

«باران می‌بارید. باد تندی به سایبان ژنده دراگ‌استور آویخته و درپوش صندوق زباله را به تلق‌تلوق انداخته بود. کپه‌های برف چرکین پاییز گذشته هنوز در اطراف بودند، و در جوی‌های کنار خیابان با باران به‌هم آمیخته و به صورت گل و شل یخز‌‌‌ده درآمده بودند. نیکول رینارد بر پله‌هایی که از مترو به خیابان منتهی می‌شد ایستاد و به تاریکی پیرامون نگریست. باران پیشاپیش بادی که می‌وزید پیاده‌روها را می‌روفت و در روشنایی چراغ‌های خیابان به شکل میله‌های مورب جلوه می‌کرد. نگاهی به کفش‌هایش کرد: در این باران خیس می‌شدند، شاید هم خراب می‌شدند- تاخانه خانم برنلی خیلی راه بود. شانه بالا افکند، و به این نتیجه رسید که نمی‌تواند در اینجا که هست باقی بماند. یقه بارانی را بالا زد، سرش را در مقابل بارانی که به سویش تاخت می‌آورد به زیر افکند، و از سرپناه مدخل مترو درآمد...» اینها بخشی از رمان «لینمارا عشق و آرزو»ی کاترین گاسکین است که سال‌ها پیش توسط ابراهیم یونسی به فارسی ترجمه شده بود و این‌روزها چاپ جدیدی از آن توسط نشر نگاه منتشر شده است. کاترین گاسکین که بیشتر به عنوان نویسنده رمان‌های عاشقانه شناخته می‌شود، نویسنده‌ای ایرلندی-استرالیایی است که در سال 1929 متولد شد. او کودکی‌اش را در استرالیا گذراند و اولین رمانش، با نام «بهشت دیگری است» را در پانزده سالگی نوشت و دو سال پس از آن منتشرش کرد. دومین رمان او، «برای هم‌سال» نام داشت که بعد از انتشارش به لندن رفت. بعد از این، موفقیت‌های گاسکین بیشتر شد و او سه‌گانه‌ای پرفروش نوشت و سپس با انتشار اثری دیگر به جمع نویسندگان با مخاطب میلیونی وارد شد. آثار گاسکین مورد توجه زیادی بوده‌اند و بر اساس یکی از مشهورترین داستان‌هایش سریالی تلویزیونی در استرالیا ساخته شد. او در طول سال‌های حیاتش به نقاط مختلفی سفر کرد و در شهرهای متعددی زندگی کرد. در بخشی دیگر از رمان «لینمارا عشق و آرزو» می‌خوانیم: «چکیده و فشرده همه این چیزها صحنه‌ای بود که در سال‌های آینده نیز یاد آن در ذهنش به روشنی برجا بود، و این صحنه در بعدازظهر روز ماقبل عزیمتش از فنتن‌فیلد روی داد، آن‌گاه که اندیشه پایان گرفتن این رویای زیبا و خیال‌انگیز بر او چون پاره ابر مهاجمی جلوه کرد که روی آفتاب را تیره کند. در باغ نشسته بودند، زنبوران با وزوز خواب‌آور خود در پیرامونشان زمزمه می‌کردند؛ نرگس‌هایی که در ماه آوریل سیل‌آسا در رسیده بودند در میان سبزه‌ها پژمرده بودند. لوید بر پشت خوابیده بود و در شاخ و برگ درختان بالای سر خیره شده بود. جودی ساقه بلند علفی را کند و آن را روی چشمانش انداخت؛ لوید تنبلانه آن را از چشمانش پس راند. گاوین مک‌لیود و راس تازه رسیده بودند، آخرین نتایج مسابقات نیمه‌نهایی کریکت را با خود آورده بودند. ریچارد پشت به درختی داده بود و نشسته بود؛ این درخت را از آن رو انتخاب کرده بود که نیکول هم به آن تکیه داده بود، و در این هفته گذشته پنهان نکرده بود که دوست داشت به نیکول نزدیک باشد. چندی بعد اندرو و آلن هم می‌آمدند، بعد هم ویلکس چای را می‌آورد و روی میز زیر درخت بلوط تنومندی که بهترین چشم‌انداز خانه بود می‌گذاشت. اینها فقط منتظر بودند، کاری نمی‌کردند، و همه راحت و راضی و خشنود بودند. ریچارد دست دراز کرد و کتابی را که راس با خود آورده بود برداشت. گفت: هنوز هم شعرهای روپرت بروک را می‌خوانند؟ و سرانگشتی صفحات را ورق زد. جودی گفت: ریک، آن قطعه سرباز را بخوان. برای من بخوان. دیک کتاب را ورق زد، تا قطعه مورد نظر را یافت، وقتی خواند صدای فرونشسته‌اش با زمزمه زنبوران همراه شد، و با آن درآمیخت، تو گویی شاعر نیز قطعه را در چنین جایی سروده بود..»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.